ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕΛΙΔΕΣ

Το βιβλίο, "...ανάμεσα στη μικρή και μεγάλη ιστορία..." (Εκδόσεις Λιβάνη), του Αντώνη Βγόντζα με αιφνιδίασε. Το περίμενα διαφορετικό.
Πίστευα ότι το κέντρο βάρους θα βρισκόταν στην καταγραφή των μικρών και μεγάλων γεγονότων της πρόσφατης ιστορίας του τόπου, όπως τα έζησε ο ίδιος ως συμμέτοχος, τα τελευταία 50 χρόνια. Είναι όμως κάτι πολύ περισσότερο.

Είναι δύσκολο να περιγράψω το συναίσθημα και την αποκάλυψη. Δεν είμαι βιβλιοκριτικός ούτε έχω τα απαιτούμενα προσόντα, ένας μέσος αναγνώστης ήμουν και παραμένω. Γυρίζοντας όμως την τελευταία σελίδα νοιώθεις πλουσιότερος και πληρέστερος.

Γιατί (ξανα)κατανοείς τους ανθρώπους, τον κόσμο που σε περιβάλλει και την εξέλιξή του.

Γιατί προσθέτεις περισσότερες αποχρώσεις και εκδοχές.

Ίσως πολιτικοί αναλυτές και νομικοί να βρίσκουν σε αυτό το βιβλίο σημαντικότερα στοιχεία από αυτά που «μίλησαν» σε μένα.

Τα στοιχεία που εγώ είδα, κάποιες στιγμές με συγκλόνισαν. Είναι η εξιστόρηση της ζωής αλλά και της εξέλιξης της σε περιβάλλον, εποχή και συνθήκες συγκεκριμένες. Είναι η σπάνια καταγραφή της αλήθειας, του συναισθήματος και της εναλλαγής του, σε κάθε σημαντική στροφή του δρόμου της ζωής. Είναι κυρίως η υπαινικτική καταγραφή της βαρύτητας του συναισθήματος στις μεγάλες αποφάσεις.

Ο Αντώνης Βγόντζας είναι χαμηλών τόνων στη γραφή του. Περιγράφει με ήπιο τρόπο γεγονότα και καταστάσεις εκρηκτικές. Δεν κραυγάζει, δεν κατασκευάζει ήρωες. Ζωγραφίζει με απλότητα και αληθινά χρώματα τους ανθρώπους που έχτισαν μια ηρωική περίοδο και το αντίστροφο. Μια περίοδο που δημιούργησε ήρωες. Μόνο που οι ήρωες τότε δεν ήταν δακτυλοδεικτούμενοι γιατί ήταν πολλοί, ήταν χιλιάδες. Κι αυτό είναι συναρπαστικό.

Δείτε αυτό το βιβλίο. Περπατήστε στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, στις προσφυγικές γειτονιές, στην Αθήνα της αντιπαροχής, στην πολύμορφη άνοιξη της δεκαετίας του 60, στο ζοφερό λαβύρινθο της επταετίας, στις ψευδαισθήσεις, τους συμβιβασμούς αλλά και τις κατακτήσεις της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Διαβάστε τη συμπύκνωση του μεγαλείου, του δράματος και της τραγωδίας της αριστεράς μέσα από την ιστορία του Αλέκου, φίλου του συγγραφέα. Το συγκλονιστικότερο, για μένα, σημείο του βιβλίου.

Τελικά αυτοί οι δικηγόροι μπορεί καμμιά φορά να είναι κανονικοί άνθρωποι, κάποτε ίσως να είναι και θαυμάσιοι άνθρωποι.

( Εντάξει, σπανίως )

:-)

ΜΑΡΤΥΡΙΑΡΗΣ, 25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Επειδή με συγκλόνισε αυτή η ιδέα του Πάγκαλου για περιπολίες αστυνομικών μέσα στα Πανεπιστήμια, προσπαθώ να βρω ένα τρόπο διαφυγής. Είπα να ξεφύγω προς το μέλλον αλλά μου ήρθε κάπως.
Φαντάζομαι σε καμιά δεκαριά χρόνια να έχουμε σταθμούς χωροφυλακής σε κάθε πανεπιστήμιο, και μικρά κρατητήρια. Πού να στοιβάζονται όλοι οι φοιτητές και καθηγητές στον Κορυδαλλό;
Τη φύλαξη της Γεωπονικής θα την αναθέσουμε στην υπό επανα-σύσταση Αγροφυλακή.

Ασφαλέστερη μου μοιάζει η φυγή προς το παρελθόν όπου μου επιτρέπεται να λειτουργήσω ως μαρτυριάρης. Άλλωστε 25 περίπου χρόνια μετά, όλα τα αδικήματα έχουν παραγραφεί.

Η ιστορία στην οποία συνοπτικά θα αναφερθώ είναι πραγματική. Με έχει στοιχειώσει και έχω χρέος κοινωνικό να την διηγηθώ γιατί πρέπει κάποιοι τύποι με αγγελικό πρόσωπο που κυκλοφορούν ανάμεσά μας, να αποκαλύπτονται.

Πριν 25 χρόνια λοιπόν ευρισκόμενος στα βόρεια της Αγγλίας, είχα ερωτευθεί μια ασιατικής καταγωγής πριγκίπισσα. Να διευκρινίσω ότι ο τίτλος ήταν πραγματικός και το κορίτσι πανέμορφο. Η πολιορκία επίμονη και πολύμηνη και κοπιώδης. Είχαν αρχίσει να φαίνονται τα πρώτα αποτελέσματα της προσπάθειάς μου και όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν όταν αποφάσισε να με επισκεφθεί ο φίλος –τι να τους κάνεις τους εχθρούς με τέτοιους φίλους.
Αγαθός και καλοπροαίρετος όπως πάντα δεν φύλαξα τα ρούχα μου για να έχω τουλάχιστον τα μισά. Πήρα μαζί τον φιλοξενούμενο φίλο στην εκδρομή με την πριγκίπισσα.

Καταλήξαμε οι τρεις μας σε μια βάρκα όπου, εγώ και μόνον εγώ, τραβούσα κουπί και η πριγκίπισσα με το φίλο θαύμαζαν ο ένας τον άλλο και ενίοτε το τοπίο. Και παρά το γεγονός ότι η κωπηλασία δεν ήταν ποτέ το καλύτερό μου και είχα ξεθεωθεί και ιδρώσει, ό φίλος ζητούσε να συνεχίσουμε τις βόλτες γιατί δεν είχε ολοκληρώσει τις εκμυστηρεύσεις του…

Το έκανα γιατί με είχε αιφνιδιάσει τόσο με το θράσος του όσο και με το αθώο ύφος του.
Το αποτέλεσμα το μαντεύετε.

Με το ίδιο αθώο βλέμμα περιφέρεται ανάμεσα μας και σήμερα.
Είναι φίλος μου βεβαίως ακόμα. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά γιατί μου έχει υποσχεθεί ότι κάποια στιγμή πριν πεθάνω θα μου πει λεπτομέρειες για τη πριγκίπισσα.
Πρέπει μέχρι τότε να έχω καλές σχέσεις μαζί του.

Εσείς πάντως προσέχετε.


ΥΓ. Διαψεύσεις δεν γίνονται δεκτές γιατί υπάρχουν τα σχετικά ντοκουμέντα.

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ ΛΙΓΑΚΙ

Παρακολουθώ.
Όπως ο «αγαθός» στην κορυφή του λόφου.
Μαντεύω τις δυσκολίες και τις μικρές αγωνίες.
Το θυμό και τις παροδικές ανασφάλειες.
Σε βλέπω που στυλώνεις το βλέμμα επίμονα, σε κείνο το αδιάφορο φαινομενικά σημείο στον ορίζοντα.
Σε καμαρώνω που αναρωτιέσαι.
Η αλήθεια είναι στην ερώτηση, δεν είναι στην απάντηση.
Ρίξε τη ζακέτα στη πλάτη, κάνει ψύχρα.
Βάλε τα ακουστικά ν' ακούσεις, μόνο εσύ, αυτό που τώρα ακούνε όλοι οι άλλοι.
Τη Φλέρυ Νταντωνάκη.
Το ξέρεις ότι κανείς δεν μπορεί να σου υποσχεθεί μια ανέφελη ζωή.
Το νοιώθεις όμως πως ένα ανεπαίσθητο φιλί μπορεί να αλλάξει το κόσμο.
Γι αυτό χαμογέλασε.
Έστω και λίγο.
:-)


Για να ακούσετε τη Φλερυ Νταντωνάκη πατήστε εδώ

ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΕΤΣΙ;

Κάποιοι απο μας, εντάξει ίσως μόνο εγώ, έχουμε πρόβλημα όταν συμβαίνει η...

Δεν το κάνουμε επίτηδες, ελπίζω, αλλά καμμιά φορά η κατάσταση ξεφεύγει απο τον αυτοέλεγχο.
Βγάζουμε ότι χειρότερο μπορεί να υπάρχει μέσα μας.
Δανειζόμαστε ότι όπλο νομίζουμε ότι μπορεί να πληγώσει τον "αντίπαλο", τον πραγματικό ή τον φανταστικό.
Το πράγμα χειροτερεύει όταν δεν έχουμε φίλους να μας λένε την αλήθεια αλλά Ο.Φ.Α οπαδούς.

Ξεχνάμε το βασικότερο. Το χρόνο.
Ο χρόνος είναι που αναδεικνύει ποιό είναι το ευκαιριακό και γυαλιστερό και ποιό το αυθεντικό και ίσως σκονισμένο.

Ισως τελικά δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο εύκολα μπορούμε να μετατραπούμε σε πρωταγωνιστές των μεσημεριανών εκπομπών κοινωνικής κριτικής και ανάλυσης.
Τουλάχιστον εκεί οι συμμετέχοντες πληρώνονται και το κάνουν συνειδητά.



Μου λένε ότι άνοιξε το τριώδιο.
Δεν το κατάλαβα καθότι μασκαράς διατελώ όλο το χρόνο.

Ακούστε την Καίτη Ντάλη. Είναι αυτό το άκουσμα που ταιριάζει με τη διάθεσή μου.

Δεν τις μπορώ σήμερα τις "καλές", λουστραρισμένες φωνές, δεν το αντέχω το "υψηλό επίπεδο" και τα "επιμελώς ατημέλητα".

Και μακάρι να ήσουνα εδώ βρε συ, να πηγαίναμε σε κείνο το υπόγειο να την ακούγαμε. Να μη μιλάμε, μόνο να πίνουμε ξύδια και να χανόμαστε στην ομίχλη των καπνών και της κλεισούρας.

Μακάρι απόψε να ήσουν εδώ.

Για να ακούσετε την Καίτη Νταλη στο τραγούδι "Πού να γυρνάς" των Αντώνη Ρεπάνη και Νίκου Γκούμα πατήστε ΕΔΩ

ΑΥΤΑ ΠΡΟΣ ... ΤΟ ΠΑΡΟΝ

Αυτό είναι το δημοσίευμα ανακοίνωσης της δικαστικής απόφασης.

(Εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" 4 Φεβρουαρίου 2007 )

Με αυτό το κείμενο γίνεται η επίθεση στους δικαστές που «τόλμησαν» να καταδικάσουν για συκοφαντική δυσφήμηση την εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ».
Όσα γράφονται εδώ αλλά και άλλα πολύ χειρότερα ακούστηκαν από τον κατηγορούμενο στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Υπαινιγμοί, απειλές, προσβολές συνεχείς κατά των δικαστών.
Τσαμπουκάς συνεχής και έμμεση επίδειξη των σχέσεων με το γκουβέρνο.

Μπαίνοντας την πρώτη μέρα στην αίθουσα βλέπω να κάθεται μαζί με τον κατηγορούμενο γνωστός από τα παλιά δημοσιογράφος που εργάζεται στην ίδια εφημερίδα. Χαιρετάμε ο ένας τον άλλο.
Ακολούθησε ο εξής διάλογος:
-Τι κάνεις εδώ ; μου λέει
-Είμαι εδώ μαζί με τους άλλους ως μηνυτής γιατί γράψατε ότι είμαστε υποκλοπείς των τηλεφώνων του Καραμανλή, ότι είμαστε παρακράτος. Εσύ;
-Εγώ είμαι εδώ ως μάρτυρας υπεράσπισης.
-Ωραία, δικαίωμά σου και το σέβομαι, μπορώ να το καταλάβω σε τελική ανάλυση γιατί ενδεχομένως είσαι εδώ. Πες μου όμως, με ξέρεις τόσα χρόνια, πιστεύεις ότι είμαι παρακράτος, ότι κάνω υποκλοπές;
-Έλα ρε Αλέκο, άσε τις μαλακίες τώρα ότι κάνεις υποκλοπές.
-Ναι, όμως ΑΥΤΟ γράψατε και μάλιστα πρωτοσέλιδο.
-Δεν γράψαμε με σιγουριά ότι κάνατε υποκλοπές, ερωτηματικά βάλαμε. Δεν είναι το ίδιο. Έπρεπε να το διαψεύσετε κι όχι να κάνετε μηνύσεις και αγωγές την επόμενη μέρα. Δεν είναι σωστά πράγματα αυτά.
-Δηλαδή τι μου λες τώρα; Να βγάλω μια εφημερίδα και να κάνω ένα πρωτοσέλιδο «Ο Π…….. ΠΟΥΛΑΕΙ ΗΡΩΙΝΗ» κι αν βάλω ερωτηματικό στο τέλος της πρότασης είμαστε εντάξει;

Λοιπόν εγώ ισχυρίζομαι ότι εκτελείτε ανθρώπους και υπολήψεις κατά παραγγελία. Όπως οι μαφιόζοι για μερικές χιλιάδες ευρώ, για μερικές καταχωρήσεις διαφημιστικές.
Απάντηση δεν πήρα.
(Να σημειώσω εδώ πως το δημοσίευμα μόνο ερωτηματικά δεν έβαζε. Ήταν απολύτως σίγουρος ο, ανώνυμος ασφαλώς, συντάκτης για το έγκλημα και τους εγκληματίες.)

Κι ένα ακόμα δείγμα δημοσιογραφικής δεοντολογίας.
Ρωτάει ένας από τους δικαστές τον κατηγορούμενο.
-Εντάξει, είχατε κάποιες πληροφορίες όπως λέτε. Τις διασταυρώσατε; Ρωτήσατε την άποψη της άλλης πλευράς;
-Όχι, ασφαλώς όχι. Δεν ρωτήσαμε.
-Και γιατί δεν ρωτήσατε;
-Γιατί θα μας έλεγαν … ψέματα.

O Anton Chi Minh ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ

Χθες το απόγευμα μίλησα στο τηλέφωνο με φίλο καλό και παληό που δουλεύει στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Προσπαθούσε να με εκνευρίσει αναλύοντάς μου μια δημοσκόπηση της εφημερίδας που καταδείκνυε το λάθος, κατά τη γνώμη του, της κίνησης του Παπανδρέου να ζητήσει εκλογές.
(Καλά τώρα, τί θα έλεγε, Συνασπισμός μέχρι το κόκκαλο, παιδί του Λεωνίδα του Κύρκου... )
:-)
Βάλαμε και στοίχημα ταβερνάκι λαϊκό για αύριο. Ισχυρίζομαι πως ο Καραμανλής θα πάει για εκλογές γιατί αλλοιώς θα είναι η ρόμπα των ρομπών. Αυτός πάλι λέει όχι.

Όμως

είχε προλάβει να παρέμβει στις εξελίξεις ο Anton Chi Minh και να μας ενημερώσει σχετικώς ο ΟΛΑ ΣΤΑ ΚΑΡΒΟΥΝΑ.
Παραθέτω ένα απόσπασμα:

"Η πολιτική με στατιστικές καμπύλες ημερήσιας διακύμανσης τυχαίων δειγμάτων είναι μια πολιτική με δίχως σώμα.

Κι όπως λέει και μια παροιμία εδώ στο νησί μας, όταν γίνονται αντιληπτές ψεύτικες περιποιήσεις:
«Να ‘χεν η μάνικα κορμί
Και να ‘λειπεν το χάδι»

Να μας λείπει λοιπόν το τέτοιο -απ' άδειο μανίκι- χάδι του ενδιαφέροντός σας!

Υ.Γ. Το περιστατικό είναι πραγματικό (δεν θα δημοσιευτεί πρωτοσέλιδο στην Ελευθεροτυπία) κι εμείς τους 14χρονους να ξέρετε τους σεβόμαστε απολύτως κι ενίοτε κανουμε ότι κάνουν. Καθ' εικόνα και ομοίωση δηλαδή!"

Αδελφέ ΕΓΡΑΨΕΣ!


ΥΓ1 Τελικά το στοίχημα το έχασα. :-(
Φώτη, στον "Σπύρο κι Αντώνη" θα πληρώσω. Εντάξει;

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΒΡΩΜΙΑΡΗΔΩΝ (Μέρος 1ο)

Προυνό, προυνό μου τηλεφώνησε ο φίλος και δικηγόρος μας στην υπόθεση κατά της εφημερίδας.

Έξαλλος.

Με "παρακάλεσε" να μην υπονομεύω τη δουλειά του και μου θύμισε ότι έρχεται η εκδίκαση της αγωγής σε λίγες βδομάδες για την ίδια υπόθεση.

Απαίτησε να μην υπονομεύω τη δουλειά του γιατί οι άλλοι θα χρησιμοποιήσουν ότι γράφω στο δικαστήριο.

Μου μίλησε σε άπταιστο "γαλλικήν".

Φίλος είναι, στα πρόθυρα του εγκεφαλικού βρέθηκε με το ποστ, απεσύρθη το σχετικό κείμενο.

Να με συγχωρείτε δηλαδή.

Εν τούτοις όσοι πρόλαβαν να διαβάσουν θα καταλάβουν το προσωρινό τέλος αυτής της ιστορίας με το επόμενο ποστάκι σε λίγες ώρες.

Φιλιά!