Κυριακή, Μαρτίου 05, 2017

ΕΥΤΥΧΩΣ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

 ή μήπως γράφονται ΚΑΙ στην Ελλάδα;




Ο   ΚΙΜ ΓΙΟΝΓΚ- ΟΥΝ  ΩΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ   άρθρο του Νι  Γκιο-Νι

Το ερέθισμά  μου  για  το κείμενο  αυτό, ήταν  οι  ποικίλες  απόψεις  του Κιμ Γιονγκ-Ουν  κυρίως  για την πολιτική  αλλά  εξίσου  σημαντικά  και  για  ζητήματα, που η  ανάλυσή  τους  τα  κατατάσσει σε αμιγή πνευματική ύλη.


Ο  πολιτικός  μας  χρησιμοποιεί  έναν μεικτό τρόπο  εκφράσεως  των  αναζητήσεών του άλλοτε  γράφοντας και άλλοτε μιλώντας,  με συνηθέστερο τον δεύτερο. Είναι  σε μιαν  εκφραστική  αντιδιαστολή  με τον άλλο διανοούμενο της πολιτικής, στην οποία  ανήκει πιά  μόνον  με αυτή την ιδιότητά  του , τον Παρκ Τσαν - Γουν. Ο τελευταίος  προτιμά  την  γραφή.
Ωστόσο ο προφορικός λόγος του  Κιμ Γιονγκ-Ουν, πολύ  εμπεριστατωμένα  μπορεί να  αποτυπωθεί στο χαρτί  ως όλον σώμα, που αποτελείται από μερικές ή περισσότερες  αφηγηματικές διαδραστικότητες, η κάθε  μια  των οποίων αποτελεί πιθανόν προαπαίτηση  της επόμενης, ωστόσο μπορεί να υπάρξει και νοηματικά αυτούσια  για τον δυνητικό αναγνώστη.
Αν  μαζέψει κανείς κύριες παρεμβολές και τις ενώσει με μια νοητή  γεωμετρική  εστιγμένη, έχουμε μια σχεδόν ή ακριβώς πλήρη διήγηση  της καταστάσεως των ελληνικών πεπραγμένων.
Στις ομιλίες, που πραγματοποιεί ή στις  παρεμβάσεις του σε  πνευματικές  συναθροίσεις , παρουσιάζεται έντονο το επιχειρηματολογικό  στοιχείο , που εδράζεται στις  κοινωνικές ή  φιλοσοφικές ή λογοτεχνικές  επιλογές του. Σε  ένα κοινό , που παρά την καλή του προαίρεση  στο να ακούει ,δύσκολα μπορεί να αντέξει τις αλληλουχιακές  προσαρμογές του Μπιουνγκ Τσουλ-Χαν, του Κιμ Ιλ-Γιουνγκ ως αποδεικτικές εδράσεις της σημερινής ή και παλιότερης πραγματικότητας.
Ωστόσο μια προσεκτική και καθόλου με απαιτήσεις ειδικού, συσχέτιση των λεγομένων του Κιμ Γιονγκ-Ουν , επιβεβαιώνει του  λόγου  το  αληθές  κατά  την κρίση μου.
Λένε πως οι πολιτικοί ηγέτες κατά κανόνα είναι πολύγοροι και γενικόλογοι. Η  τεκμηρίωση, όμως των απόψεων του πολιτικού, που μας απασχολεί, περισσότερο με παραπέμπει σε αλληλουχιακή – ή διαλεκτική, όπως τα ταύτιζε ο Μπιουνγκ Τσουλ-Χαν - αποδεικτική  θετικού επιστήμονος.
Όταν ας πούμε δέσεις όψεις του ποιητικού έργου του Κιμ Ναμ-Γιο για την Ελευθερία ως τα τρίσβαθα της “Γυναίκας της Σεούλ”, ανάγλυφα βλέπεις τον πρώιμο μπρουτάλ πατριωτικό – τότε – εθνικισμό  και τις  αναζητήσεις ενός ατελούς – έστω – διαφωτισμού.
Στις  προφορικές αναλύσεις – διδασκαλίες (υπάρχει κι αυτό ως αθέλητη δευτερεύουσα παράμετρος)  του παρόντος πολιτικού  γίνεται φανερή η αλλοίωση εντός της χρονικής πορείας παραμέτρων, οι οποίες πριν 100 ας πούμε χρόνια ήσαν προοίμια  εκσυγχρονιστικής  καινοτομίας. Κι όμως  σήμερα αυτές  αποτελούν ως παραμένουσες απαράλλακτες καθηλώσεις  διαστροφικού  χαρακτηριστικού, εδράσεις του υβριδικού ρεύματος διακυβέρνησης, που σχηματικά και ερευνητικά αποκαλείται εθνολαϊκισμός.
Τόσον η παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου τον περασμένο Απρίλιο για την αναζητούσα Ασία, όσο και οι παρεμβάσεις του – στέκομαι κυρίως  στις εκτός Κυβερνητικών Οργάνων  – βάζουν πολλούς  κρίκους στην μακριά  αλήθεια της αναζήτησης του ρόλου της χώρας, μέσα στην  περιδινούμενη Ασία αλλά και μέσα στον εαυτό της  και στην εμπλοκή στον  παμπόνηρο κυβερνητισμό του εθνοποπουλισμού. Θα προσέθετα μόνον εδώ, πως κατά την γνώμη μου όψεις του φαινομένου, υπήρχαν  ανέκαθεν ως μειοψηφικές τάσεις στα αστικά κόμματα (περιορισμένης εμβέλειας γκρίζες ζώνες), ασφαλώς προστατευμένες  από τις ορθολογικές πλευρές  των κυρίαρχων δυτικών  θεωρήσεων.
Και φυσικά  οριζοντίως.
Ο Κιμ Γιονγκ-Ουν  εντάσσεται ανεπιφύλακτα στην παρούσα Κορεάτικη διανόηση, με τις κατασκευές του και τις θεωρητικές του επινοήσεις  σε ένα ευρύ πεδίο, σε πρώτη ματιά αποσπασματικό αλλά σε προσεκτική  κατηγοριοποίηση ενιαίο .
Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με την δομούμενη κατασκευή αξιωματικά, εξ υπαρχής ή μπορεί να συμφωνεί μερικώς. Έτσι γίνεται. Όμως με έναν ομολογουμένως  προσωπικό και ιδιότυπο τόνο,  ο – Πολιτικός και  Στρατιωτικός –  διανοούμενος της επικεφαλίδας συνεχίζει την μακριά λαμπρή παράδοση  αυτής της κατηγορίας: του Κιμ Ιλ-Γιουνγκ, του Τσονγκ Τσιν-Γουον, Του Κιμ Κι-Ριμ, του Κιμ Γιονγκ-Ιλ.....Η σταχυολόγηση των ονομάτων, προφανώς είναι  η πρώτη του μυαλού μου, είναι κι άλλοι  στην κατηγορία  αυτή.
Είναι  το κυρίως προφορικό – αλλά γιατί όχι και γραπτό –  κυλιόμενο διήγημα της ψυχαναλυτικής – να μού επιτραπεί η λέξη –  αυτογνωσίας των πολιτών , που συναποτελούμε ετούτη την χώρα ….Ή τουλάχιστον μια στέρεη εκδοχή της, υπαρκτή  πέρα από τον κυρίαρχο μύθο ….. στις  «Αλήθειες  των άλλων», για να θυμηθούμε  κλείνοντας  τον  Μαο


ΥΓ.     Παρασυρθήκατε. Στην Βόρεια Κορέα δεν είναι τόσο υπερβολικοί με τον ηγέτη τους.

Στην Ελλάδα γράφτηκε πριν λίγες μέρες το άρθρο με τίτλο: 

"Ο κ. Ευ. Βενιζέλος ως διανοούμενος",

από τον εξαίρετο κύριο Νίκο Γκιώνη.

Αφορά και εξυμνεί τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο... Τα ονόματα ΜΟΝΟ άλλαξαν. 



Θα βρείτε το άρθρο στο..."μεταρρυθμιστικό", (τρομάρα τους), site Μεταρρύθμιση



Τρίτη, Φεβρουαρίου 14, 2017

7 + 1 ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΛΜΗΣ του ΝΙΚΟΥ ΦΙΛΗ στην Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ.


Αν δεν αγοράζετε συχνά ρούχα και φοράτε τα ίδια και τα ίδια όπως εγώ θα έχετε την ίδια οδυνηρή εμπειρία. Το να βλέπεις μια ακρούλα στο πουλόβερ να εξέχει και να την τραβάς για να φύγει. Και αμέσως μετά να διαπιστώνεις με τρόμο ότι η ακρούλα δεν είναι μόνη της γιατί επιμένοντας να την τραβάς κινδυνεύεις να μείνεις χωρίς πουλόβερ.

Αυτή την ακρούλα στο πουλόβερ της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ τράβηξε ο Νίκος Φίλης στην τελευταία Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ. Ακολούθησε πανικός. Στις περισσότερες περιπτώσεις για τους λάθος λόγους.
Και αυτό ασφαλώς δεν είναι τυχαίο. Είναι συστατικό στοιχείο μιας εποχής που η κραυγή και το εντυπωσιακό καλύπτει την ουσία. Και αν ο πανικός είναι κακός σύμβουλος στην πολιτική ο πανικός για λάθος λόγους είναι σχεδόν καταστροφή.

Οι μόνοι σχεδόν που πανικοβλήθηκαν για τους σωστούς λόγους είναι κάποιοι στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί αυτοί κατάλαβαν τι άκουσαν να τους λέει στην Κ.Ε ο Φίλης. Και έδωσαν την σωστή γραμμή για να σώσουν το πουλόβερ. Την σιωπή. Κανείς να μην απαντήσει, να μην αρχίσει καν συζήτηση και αντιπαράθεση. Γιατί η στενή ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ξέρει από παραμύθια. Ξέρει επίσης ότι κάποια παραμύθια είναι πιο πραγματικά και από την πιο σκληρή πραγματικότητα. Αντιλαμβάνεται τι σημαίνει να φωνάξει κάποιος ξαφνικά “ο βασιλιάς είναι γυμνός”

Τι είπε ο Νίκος Φίλης;
1) Είπε πως το παραμύθι μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί εξαντλήθηκε, έχει τελειώσει.

Στην Ελλάδα η αντίθεση «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» έχει πλέον ξεπεραστεί.”

2) Είπε πως πολιτική νομιμοποίηση για τον ΣΥΡΙΖΑ να συγκυβερνάει με τον ακροδεξιό Καμμένο δεν υπάρχει.

Τώρα που εκλείπει η αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο αυτή η κυβερνητική συνεργασία δεν έχει την ίδια βάση πολιτικής νομιμοποίησης. Το «εμείς και οι άλλοι» τελείωσε. Όπως τελείωσε επίσης το δόγμα «εμείς οι αμόλυντοι και οι άλλοι οι μολυσμένοι».

3) Είπε πως μπορεί να “βρωμάει” το ΠΑΣΟΚ αλλά αυτό το κόμμα είναι το πλησιέστερο στον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και ιδεολογικά.

Σε αντιστοιχία και προς τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, πρέπει να αναζητήσουμε συνεργασίες με τον κεντρώο χώρο και ιδιαίτερα με το ΠΑΣΟΚ. Όσο και να μας «βρωμάει». Στη σημερινή διάταξη των πολιτικών δυνάμεων και με υπαρκτό τον κίνδυνο παλινόρθωσης μιας επιθετικής και ρεβανσιστικής δεξιάς, το ΠΑΣΟΚ είναι ο συγγενέστερος χώρος παρ΄ ό,τι η συνεργασία μαζί του δεν μπορεί να υπάρξει άμεσα.”


4) Έκανε την επισήμανση ότι ενίοτε ο Πρωθυπουργός λέει και μπαρούφες τις οποίες μάλιστα τις χρεώνει και σε συγκεκριμένους “συμβούλους”, και το όνομα αυτού Νίκος Παππάς λέω εγώ και όχι ο Νίκος Φίλης.

...δεν είναι δυνατό πχ. να απορρίπτουμε την πρόταση της Φ. Γεννηματά, που στην ουσία ήταν επανάληψη της πρότασης Τσίπρα για διακομματική αντιμετώπιση των προβλημάτων του τύπου και μάλιστα ισχυριζόμενοι ότι η απόφαση ενός μονομελούς δικαστηρίου για τον ΔΟΛ ήταν … αμετάκλητη! Γι` αυτή την μπαρούφα ποιος μας συμβούλευσε;”

5) Είπε ότι οι αυταπάτες του 2015 μοιάζει να επαναλαμβάνονται και πως η κυβέρνηση πλέει αμέριμνη στο άγνωστο με βάρκα την “αυταπάτη”. Είπε πως σε ότι αφορά τις προβλέψεις της η κυβέρνηση μένει στην ίδια τάξη.

Μοιάζει όμως να έχουμε νέες αυταπάτες. Είχαμε πει τον Μάιο ότι το αίμα που στάξαμε στο Ασφαλιστικό ήταν αυτό και τελείωσε και ότι τον Οκτώβριο θα έκλεινε η β΄ αξιολόγηση σχετικά ανώδυνα. Τον Οκτώβριο προβλέψαμε ότι η β΄ αξιολόγηση θα κλείσει στις 5 Δεκεμβρίου πακέτο με το χρέος και ότι θα αποχωρήσει το ΔΝΤ. Σταθείτε ρε παιδιά! Δεν επιβεβαιώθηκε καμία από αυτές τις εκτιμήσεις μας. Κάκιστοι οι αντίπαλοι, αλλά εμείς μοιάζουμε να πηγαίνουμε αμέριμνοι στη διαπραγμάτευση.”

6) Αμφισβήτησε ευθέως την νομιμοποίηση του Πρωθυπουργού και της διαπραγματευτικής ομάδας να αποφασίσει το κλείσιμο της συμφωνίας πριν αυτή συζητηθεί στην Κ.Ε και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Η όποια συμφωνία πρέπει να έρθει για απόφαση στην Κεντρική Επιτροπή. Δεν αρκεί μόνο η υπογραφή της κυβέρνησης. Πρέπει επίσης να συζητηθεί διεξοδικά στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος.”

7) Προχώρησε ένα βήμα πάρα πέρα προκαταλαμβάνοντας και αποδομώντας το όποιο επικοινωνιακό πλάνο της κυβέρνησης να παρουσιάσει μια συμφωνία με “ανώδυνα” μέτρα αλλά που θα συμπεριλαμβάνει τον στόχο του 3.5%.

Οφείλουμε επίσης να θυμηθούμε την εκτίμησή μας ότι πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% επί πολλά χρόνια είναι αδύνατο να επιτευχθούν χωρίς τεράστιο κοινωνικό βάρος, αφού στην ουσία θα σημαίνουν διαιώνιση της σκληρής και αδιέξοδης λιτότητας.”

8) Και τέλος το κερασάκι στην τούρτα. Είπε ο Νίκος Φίλης ότι υπάρχει ένα μεγάλο πεδίο δημοκρατικών, προοδευτικών μεταρρυθμίσεων που δεν εμποδίζει η τρόικα να υλοποιηθούν αλλά η κυβέρνηση δεν τις υλοποιεί. Είπε δηλαδή με τον δικό του τρόπο ότι εκεί που μπορεί να καταδειχθεί η διαφορά από την δεξιά διακυβέρνηση του Σαμαρά η κυβέρνηση μένει μεταξεταστέα.

Υπάρχει σειρά ζητημάτων που δεν μας απαγορεύει η τρόικα να νομοθετήσουμε και υστερούμε. Ένα σύνολο μεταρρυθμίσεων και δημοκρατικών αξιών που επηρεάζουν την καθημερινότητα και την προσωπικότητα του πολίτη. Ένα σύνολο θεμάτων που δείχνουν τον αναντικατάστατο ρόλο μια αριστερής διακυβέρνησης.”

Αυτά είπε ο Νίκος Φίλης και αποδόμησε πλήρως με τρόπο μειλίχιο και γλυκό μια ολόκληρη στρατηγική.

Η απάντηση σε αυτή την αποδόμηση δεν ήρθε στην Κ.Ε. Ο Τσίπρας και ο στενός πυρήνας στο Μαξίμου και στο κόμμα δεν σήκωσαν το γάντι. Γιατί ξέρουν ότι αν ανοίξει αυτή η συζήτηση στο εσωτερικό του κόμματος κάποιοι πρέπει να απολογηθούν για επιλογές, “αυταπάτες” και αδιέξοδα.
Γιατί ξέρουν ότι κάποιος, όχι μικρός ή τρελός, φώναξε:
Ο Βασιλιάς είναι γυμνός”.

Και τα βλέμματα σιγά σιγά σηκώνονται στο εσωκομματικό τοπίο και βλέπουν. Και το θέαμα δεν είναι καλό, κάποιες φορές αγγίζει το αποκρουστικό. Κάποιες άλλες αγγίζει τα όρια του γελοίου και αυτό βεβαίως είναι το χειρότερο και κυρίως το πλέον επικίνδυνο για ένα κόμμα και μια κυβέρνηση.

Αλλά αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ευφυώς πολιτικά υποβάθμισε πλήρως την τοποθέτηση Φίλη και την έπνιξε στην σιωπή η άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση, στέκεται αρωγός στην προσπάθεια Τσίπρα να πνιγούν στην αδιαφορία όσα σημαντικά ειπώθηκαν.

Κι αυτό το κάνει αναδεικνύοντας δευτερεύουσας ή τριτεύουσας σημασίας θέματα που δεν αφορούν την πολιτική ουσία αλλά γέρνουν μάλλον προς το παραπολιτικό κουτσομπολιό. Για την Ν.Δ το καταλαβαίνω γιατί όσα στρεβλά περιγράφει ο Νίκος Φίλης σε σχέση με μνημόνια- αντιμνημόνια, “εύκολες” λύσεις, απουσία μεταρρυθμιστικών τομών στην κατεύθυνση της διαφάνειας και της δημοκρατίας την αφορούν. Και μάλιστα άμεσα.
Για την υπόλοιπη αντιπολίτευση όχι.

Η δική μου στάση απέναντι σε όλα αυτά, με δεδομένη την προσωπική μου απέχθεια και την απόρριψη της κυβερνητικής πολιτικής ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είναι απλή.

Στο μέτρο που από τον ΣΥΡΙΖΑ ακούγονται, έστω και αργά, έστω και διστακτικά, έστω και μη ολοκληρωμένα, φωνές και απόψεις που σηματοδοτούν την αλήθεια, το αυτονόητο, το δημοκρατικό και προοδευτικό, είμαι έτοιμος να ακούσω.

Και ΑΝ σε αυτό υπάρχει συνέχεια και συνέπεια θα πρέπει, αν είμαι στοιχειωδώς σοβαρός, να μπορώ κάποια στιγμή και να συζητήσω.

Γιατί στην τελική αν δεν μπορείς να συζητήσεις με όσους αναγνωρίζουν έστω και εμμέσως τις δικές σου θέσεις και τα δικά τους λάθη τότε με ποιόν μπορείς;



Τετάρτη, Ιανουαρίου 25, 2017

2 + 5 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗΣ. Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ.




Κάποιοι από αυτούς ήταν τότε οι “φτωχοδιάβολοι” της πολιτικής και κοινωνικής ζωής.

Σταθήκαμε στο πλάι τους σε δύσκολους καιρούς. Με πολιτικό κόστος και όχι μόνο.

Βρεθήκαμε στο πλάι τους στους δρόμους και για κάποιους και στα δικαστήρια, ακόμα και όταν τότε δικοί μας και σήμερα δικοί τους σύντροφοι από το ΠΑΣΟΚ, μας αποκαλούσαν επικίνδυνους για το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση του και τυχοδιώκτες γιατί ασχολούμασταν με τους “εξωκοινοβουλευτικούς” και τους “περιθωριακούς” και δεν κοιτάγαμε να βοηθήσουμε τους “δικούς μας” ανθρώπους.

Το κάναμε γιατί έτσι νοιώθαμε και έτσι νοιώθουμε την δημοκρατία, έτσι πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι συνεχίζουμε όσο μπορούμε την δημοκρατική παράδοση αυτού του λαού, ότι έτσι κρατάμε όσο γίνεται το νήμα των αγώνων και των κατακτήσεων του λαϊκού κινήματος.

Το κάναμε και το κάνουμε γιατί πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι η αληθινή Αριστερά και τα προτάγματα της δεν έχουν αφεντικά και ιδιοκτήτες. Είναι η συνεχής και καθημερινή πάλη πολιτών και συλλογικοτήτων για να αλλάξει η φορά των πραγμάτων για ένα καλύτερο αύριο του λαού και της πατρίδας.

Τους αντιμετωπίζαμε ως ισότιμους συνομιλητές στην ευρύτερη αριστερά χωρίς ποτέ να αθροίσουμε ή να διαιρέσουμε ποσοστά και αριθμό εδρών στη Βουλή.

Διαφωνούσαμε και συγκρούστηκαν πολλές φορές οι απόψεις μας. Ποτέ όμως δεν χάθηκε ο αμοιβαίος σεβασμός και η τήρηση των αρχών και των άγραφων νόμων που έχουν οι πραγματικά αριστεροί στις σχέσεις τους. Και αναφέρομαι στην εντιμότητα, στην αλληλεγγύη, στην αναγνώριση της αλήθειας και το σεβασμό της ιδιαιτερότητας στην άποψη και στους πολιτικούς στόχους.

Κάποτε. Γιατί μετά ήρθε η κρίση και τα πολύ δύσκολα για όλους. Και γι αυτούς η προσδοκία της εξουσίας. Λένε, όχι άδικα, ότι βγάζουμε τον πραγματικό εαυτό μας στα δύσκολα αλλά και κυρίως όταν αποκτούμε εξουσία.

Σήμερα λέει είναι η επέτειος δύο χρόνων από τότε που “νίκησαν” το παλιό, από τότε που ανέλαβε την κυβέρνηση το “νέο” ήθος, η “ευαισθησία”, η “απελευθέρωση” από πρακτικές και συμπεριφορές των αστικών κομμάτων.

Σήμερα λέει γιορτάζουν τα δύο χρόνια διακυβέρνησης τους. Ας είναι.

Εγώ την αλήθεια μου θα πω και την ήττα μου θα περιγράψω. Και δεν θα με πειράξουν οι όποιες ειρωνείες για αυτή μου την ομολογία. Δεν με ενδιαφέρουν ο χλευασμός και η ειρωνεία γιατί η οδύνη και η απογοήτευση και η οργή είναι πολύ μεγαλύτερα μεγέθη στην ψυχή μου.

Είναι σήμερα μια επέτειος.
Είναι όμως η επέτειος 2+5 χρόνων μετάλλαξης.

Τους συνάντησα στις πλατείες των αγανακτισμένων όταν ετοίμαζαν το έδαφος για την πάση θυσία έφοδο στην εξουσία. Τους έβλεπα μπροστά στη Βουλή πλάι πλάι με τους Χρυσαυγίτες να μουντζώνουν και να κραυγάζουν “να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή”, να ζητάνε κρεμάλες για τον Παπανδρέου, να προπηλακίζουν χυδαία βουλευτές και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Τους παρατηρούσα με έκπληξη. Με έζωναν φίδια και ανησυχία για τα αποτελέσματα της πολιτικής τους, για τις πραγματικές προθέσεις τους και τους το έλεγα. Μου έδειχναν το “ρεύμα” το μεγάλο “κύμα” της αγανάκτησης, μου έλεγαν ότι το καβάλησαν, ότι θα το κάνουν “αριστερό” και ότι αυτό πρέπει να κάνω κι εγώ.
Στην παρατήρηση ότι αυτό δεν είναι ρεύμα δημοκρατικό και προοδευτικό, ότι αυτό που γίνεται είναι η ισοπέδωση κάθε αντίληψης και πρακτικής προοδευτικού και δημοκρατικού κινήματος μου έλεγαν ότι κατανοούν την συμπεριφορά μου γιατί είμαι αρρωστημένος Πασόκος και Παπανδρεϊκός.

Αισθανόμουνα ότι μιλούσα σε αγνώστους. Ένοιωθα ότι δεν μιλούσα με φίλους, με ανθρώπους που γνωριζόμαστε δεκαετίες τώρα. Άρχισα να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου. Μήπως εγώ είμαι λάθος; Μήπως πρέπει να πετάω μπουκάλια και πέτρες σε βουλευτές, να ζητάω κρεμάλες για τους “προδότες”, να απαιτώ να καεί το “μπουρδέλο” και δίπλα μου να ανεμίζουν τις σημαίες τους οι Χρυσαυγίτες;



Μετά ήρθε η άνοδος των ποσοστών και κάθε μονάδα που κέρδιζαν στις δημοσκοπήσεις λειτουργούσε σαν μοχλός σε μια μετάλλαξη ανθρώπων και συμπεριφορών πρωτοφανή.

Κάποιοι από αυτούς που σήμερα έχουν θέσεις εξουσίας και κυκλοφορούν με Μερσεντές, (κάποτε περιγελούσαν όσους τις χρησιμοποιούσαν ), και προσωπικούς φρουρούς, ( κάποτε χλεύαζαν πολιτικούς με συνοδεία ), ήταν φίλοι. Φίλοι δεκαετιών. Ήξεραν και ήξερα, χαρές και λύπες, προβλήματα οικογενειακά, δουλειάς.

Σήμερα ντρέπομαι για λογαριασμό τους. Αυτοί δεν είναι δυστυχώς σε θέση να το κάνουν γιατί υπερηφανεύονται για το επίτευγμα της ζωής τους. Να συναγελάζονται δηλαδή με τον Μπόμπολα και τους λοιπούς, να μοιράζουν κρατικό χρήμα και δουλειές, να στήνουν επιχειρήσεις, να ξεπλένουν Καμμένους και Χρυσαυγίτες, να έχουν σημαία τους κατά της διαπλοκής τον Καλογρίτσα και τον Ιβάν.

Σήμερα που “γιορτάζουν” έχω να τους πω ότι ποτέ δεν θα τους συγχωρήσω την κυνική, αδίστακτη και πισώπλατη μαχαιριά στην ιστορία της Αριστεράς. Τους λεκέδες που αφήνουν σε ιδέες και παραδόσεις και θυσίες δεκαετιών.

Σήμερα που “γιορτάζουν” έχω να τους πω ότι εγώ ο “φανατικός” του “προδότη” Παπανδρέου περπατάω και συχνάζω και με αγκαλιάζουν στους χώρους που πριν πολλά πολλά χρόνια γνωριστήκαμε. Εκείνοι δεν μπορούν και δεν τολμούν.

Σήμερα που “γιορτάζουν” έχω να τους πω ότι πίνω καφέ στα Εξάρχεια με τους παλιούς τους φίλους που μου λένε πως μπορεί να είμαστε για 40 χρόνια αντίπαλοι πολιτικά αλλά εγώ και εμείς, οι Πασόκοι, ποτέ δεν μεταλλαχτήκαμε τόσο πολύ και τόσο γρήγορα σε μηχανάκια εξουσιολάγνων όπως εσείς.
Για μας λένε ότι μας τιμούν για την ειλικρίνεια και την εντιμότητα μας να λέμε ευθέως και να υπερασπιζόμαστε αυτό που είμαστε όσο διαφορετικό κι αν είναι από τα δικά τους πιστεύω.
Για σας και την μετάλλαξη σας δεν θέλετε να ξέρετε τι λένε...

Σήμερα που “γιορτάζουν” έχω να τους πω ότι τίποτα δεν είναι πιο οδυνηρό από το να βλέπεις φίλους και αδελφούς να μεταλλάσσονται τόσο γρήγορα και τόσο εύκολα σε λιγούρια της κυβερνητικής εξουσίας. Και δεν είναι μόνο οδυνηρό είναι και απεχθές.

Σήμερα που “γιορτάζουν” έχω να τους πω ότι αυτός είναι λόγος που δεν τους επισκέφτηκα τα τελευταία τρία χρόνια, που δεν επικοινωνώ.
Είμαι πολύ απασχολημένος γιατί αφού εκείνοι δεν είναι σε θέση να ντραπούν κάποιος πρέπει να το κάνει.

Στο όνομα της φιλίας μας λοιπόν ντρέπομαι σήμερα για λογαριασμό τους και η ντροπή είναι μεγάλη και επώδυνη η διαδικασία να ντρέπεσαι για τους φίλους σου.

Ελπίζω κάποτε, μετά από πολλά χρόνια, να καταλάβουν πως ότι ντράπηκα για λογαριασμό τους ήταν προσφορά στο βωμό της φιλίας μας.




Σάββατο, Οκτωβρίου 29, 2016

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Η ΣΚΕΨΗ, Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, Η ΔΡΑΣΗ.


Αισθάνομαι ότι είμαστε πολλαπλά εγκλωβισμένοι. Όποια παράμετρο κι αν προσεγγίσουμε αναζητώντας στοιχεία προσωρινής έστω ανακούφισης και διεξόδου διακρίνουμε τοίχους αδιαπέραστους. Όπως τα χρηματοκιβώτια των τραπεζών αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε σε όσα συμβαίνουν με χρονοκαθυστέρηση.
Λογικά την εποχή της απόλυτης σχεδόν πολυφωνίας και ταχύτητας στην πληροφόρηση θα έπρεπε οι πολίτες να αφομοιώνουν και να επεξεργάζονται τα δεδομένα σε χρόνο άμεσο. Να παίρνουν αποφάσεις και να τοποθετούνται απέναντι στις εξελίξεις ταχύτερα από ότι σε οποιαδήποτε άλλη ιστορική περίοδο. Αυτό όμως δεν συμβαίνει, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι συμβαίνει το αντίθετο. Όσο περισσότερες οι πληροφορίες και οι πηγές τους, όσο πιο γρήγορα έρχονται στους αποδέκτες, τόσο λιγότερο επηρεάζουν, αν δεν εμποδίζουν, τη δυνατότητα μας να αφομοιώσουμε, να επεξεργαστούμε και στην συνέχεια να τοποθετηθούμε απέναντι σε όλα αυτά που καθορίζουν τη ζωή μας.
Μέσα σε έξι χρόνια έχουν έρθει τα πάνω κάτω στην ελληνική κοινωνία. Έχουν ειπωθεί και έχουν γίνει σχεδόν τα πάντα. Έχει ισοπεδωθεί στην κυριολεξία ακόμα και το λεξιλόγιο. Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Αδυνατούμε να συνεννοηθούμε στα απλά και αυτονόητα. Πολύ μεγαλύτερη ασφαλώς η αδυναμία στα δύσκολα και περίπλοκα.
Η επέκταση της χρήσης του διαδικτύου στην καθημερινότητα μας και οι δυνατότητες που αυτό δίνει αποτελεί ένα όπλο πληροφόρησης και επικοινωνίας που λογικά κάτω από ορισμένες συνθήκες θα μπορούσε να οδηγήσει σε πρωτοφανείς πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές.
Από την άλλη, ταυτόχρονα, η επέκταση της χρήσης του διαδικτύου στην καθημερινότητα μας δημιουργεί ένα πλέγμα εγκλωβισμού και ουσιαστικής αδράνειας απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας, σε όσα αποδομούν με ταχύτητα την ίδια μας τη ζωή.
Και βεβαίως δεν υπάρχει δίλημμα ανάμεσα στην επιλογή χρήσης της τεχνολογίας ή όχι. Η απάντηση είναι καταφατική υπέρ της εξέλιξης και της διεύρυνσης της τεχνολογίας αλλά και της ολοένα μεγαλύτερης πρόσβασης της από όλους. Αυτά είναι λυμένα ζητήματα εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Το μεγάλο και αξεπέραστο προς το παρόν πρόβλημα είναι ο στρεβλός τρόπος χρήσης της τεχνολογίας, του διαδικτύου, της πληροφορίας και της γνώσης που προσφέρει. Ο τρόπος που έχουμε υιοθετήσει και εφαρμόζουμε αντί να μας ξυπνάει μας αποκοιμίζει, αντί να μας ενεργοποιεί μας αδρανοποιεί, αντί να μας φέρνει πιο κοντά στην συλλογικότητα μας σπρώχνει στον ατομισμό και την απομόνωση, αντί να μας βοηθάει στην αυτογνωσία μας διευκολύνει στην δημιουργία ψεύτικης εικόνας για τους εαυτούς μας. Δεν φταίει όμως η μπάλα αν δεν ξέρουμε να κλωτσάμε όπως και δεν φταίει το αυτοκίνητο αν δεν ξέρουμε να οδηγούμε.
Η εικονική πραγματικότητα που χτίζουμε καθημερινά στα κοινωνικά δίκτυα σε σχέση με τους εαυτούς μας, η δυνατότητα της άμεσης “επικοινωνίας” με τους διαδικτυακούς “φίλους”, η ψεύτικη αίσθηση ότι “συμμετέχουμε” στις εξελίξεις επειδή υπάρχει “ζωντανή” σύνδεση οπουδήποτε και οποτεδήποτε, η δυνατότητα να “διαμαρτυρηθούμε”, να αντιδράσουμε διαδικτυακά, να συζητήσουμε, να προτείνουμε και κάποιες φορές να “αναγνωριστούμε”, μας βολεύει. Μας βολεύει πολύ περισσότερο από ότι είμαστε σε θέση να υποψιαστούμε. Είναι όμως αυτό το βόλεμα ο τάφος της ύπαρξης μας ως πολιτών. Και δυστυχώς στην εικονική πραγματικότητα που χτίζουμε το μόνο στοιχείο που δεν είναι εικονικό αλλά πραγματικό είναι αυτός ο τάφος.
Είναι καιρός νομίζω να το πάρουμε αλλιώς. Είναι καιρός να αγωνιστούμε να βάλουμε στην εξίσωση την κρίσιμη παράμετρο που λείπει για να αποκτήσουν όλα ένα νόημα, να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Είναι καιρός να θυμηθούμε τη σκέψη και την συνείδηση και την πολιτική δράση και πράξη. Εν αρχή ην η σκέψη και η συνείδηση. Αποτέλεσμα στην εξέλιξη της ανθρωπότητας είχε και έχει μόνο η πολιτική πράξη, πολύ περισσότερο η συλλογική δράση και πράξη.
Η σκέψη για να λειτουργήσει απέναντι στις πληροφορίες και τη γνώση θέλει χρόνο, θέλει ιεράρχηση, θέλει φίλτρο και επιλογή ανάμεσα στα σημαντικά και τα ασήμαντα. Η συνείδηση απαιτεί πριν από όλα αυτογνωσία. Η πολιτική πράξη και δράση απαιτεί προσφορά, παρουσία, θυσία, αγώνα, ιδρώτα. Και όλα αυτά στο πεδίο της αντικειμενικής πραγματικότητας και όχι στο πεδίο της εικονικής πραγματικότητας.
Ας κρατήσουμε τον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας που όλοι μας έχουμε χτίσει. Ας τον κρατήσουμε όμως ως ένα παιχνίδι. Ας το κρατήσουμε ως αντικαταθλιπτικό αναγκαίο για να επιβιώσουμε σε αυτό που ζούμε. Αλλά ταυτόχρονα ας αποφασίσουμε.
Ας αποφασίσουμε ότι πρέπει να επιστρέψουμε και να παλέψουμε στον πραγματικό κόσμο που ασφαλώς είναι πολύ πιο δύσκολος και απειλητικός από τον εικονικό. Γιατί σε αυτόν τον πραγματικό κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας. Ας τον κάνουμε λίγο, έστω τόσο δα, καλύτερο.
Ας σκεφτούμε, ας συνειδητοποιήσουμε, ας δράσουμε λοιπόν.

Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2015

ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;


Αναρωτιέμαι πολλές φορές...



Καλά κανείς μας δεν βλέπει γύρω του; Δεν μιλάμε με τους γείτονες, με τους φίλους, τους συγγενείς μας, τους εαυτούς μας;

Η συμπεριφορά μας, αυτά που λέμε και αυτά που κάνουμε είναι έστω σε μικρή συνάρτηση με αυτό που συμβαίνει σε μας και τον περίγυρό μας, στην κοινωνία, στη χώρα;

Και καλά οι “έκπληκτοι”, αυτοί που “δεν κατάλαβαν” όταν έπρεπε και όσο έπρεπε με αποτέλεσμα να τυχοδιωκτήσουν για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε σήμερα. Παριστάνουν τώρα τους προδομένους ξεχνώντας ότι είναι αυτοί οι ίδιοι που άνοιξαν τον δρόμο της προδοσίας τους με εργαλεία το ψέμα, την συνωμοσιολογία, τη βία και τις αντιδημοκρατικές μεθόδους. Στις πλατείες, στα ΜΜΕ, στους χώρους δουλειάς.

Δεν αναρωτιέμαι γι αυτούς. Θα αργήσουν να παραδεχτούν τη συμμετοχή τους και την ευθύνη τους για αυτά που συμβαίνουν τώρα.

Αναρωτιέμαι σοβαρά για όλους εμάς που βιώσαμε τα “πέτρινα χρόνια” της λάσπης, του ψέματος.
Αναρωτιέμαι για όλους εμάς που φωνάζαμε με όλες μας τις δυνάμεις ότι αυτό που κάνουν και όπως το κάνουν δεν είναι επίθεση στον Παπανδρέου και την κυβέρνησή του, δεν είναι αντιπολίτευση. 
Λέγαμε ότι είναι τυφλά πυρά εναντίον  της πατρίδας, των πολιτών, της δημοκρατίας, των παιδιών όλων μας.

Μήπως με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς διολισθαίνουμε σε λογικές Σαμαρά και Τσίπρα το 10 και το 11;

Και μπορώ να καταλάβω ως ένα σημείο την ικανοποίηση που μπορεί να νοιώσει κάποιος όταν ο ψεύτης αποδεικνύεται ότι είναι ψεύτης. Μπορώ να καταλάβω και το συναίσθημα της δικαίωσης.
Που αρχίζει όμως και που τελειώνει όλο αυτό;

Δεν μας προβληματίζει το γεγονός ότι ολοένα και συχνότερα οι νότες που παίζουμε εναρμονίζονται με τους Πρετεντέρηδες και την Ν.Δ;

Και κυρίως τι λέμε στους εαυτούς μας και στους γύρω μας για το τι πρέπει να γίνει;
Θα μείνουμε στο “είσαστε ψεύτες και άχρηστοι” ή στο “εμείς σας τα λέγαμε”;

Θέλουμε εκλογές; Θέλουμε να πέσει η κυβέρνηση; Θέλουμε οικουμενική κυβέρνηση; Θέλουμε κυβερνήσεις συνεργασίας; Δεν ξέρουμε τι θέλουμε;

Κι αν υποθέσουμε ότι λύνουμε τα του κυβερνητικού σχήματος ξέρουμε τι θέλουμε να κάνει και τι πρέπει να κάνει η ΟΠΟΙΑ κυβέρνηση για να βγει κάποτε η χώρα από την κρίση;

Κι αν υποθέσουμε ότι το ξέρουμε γιατί δεν το λέμε; Όχι στην κυβέρνηση που μάλλον δεν θέλει να ακούσει αλλά στους ΠΟΛΙΤΕΣ.
Κι αν έχουμε άποψη αλλά δεν είναι επεξεργασμένη πλήρως και πρέπει να εμπλουτιστεί γιατί δεν την κουβεντιάζουμε; Όχι με την κυβέρνηση γιατί δεν θέλει να κουβεντιάσει αλλά με τους ΠΟΛΙΤΕΣ.

Τι εξυπηρετούν πλέον τα μπινελίκια και οι αποκαλύψεις όταν ο βασιλιάς είναι γυμνός και η γύμνια του σε κοινή θέα; Ποιόν εξυπηρετούν πέραν του θυμικού μας και της κυβέρνησης αφού με αυτό τον τρόπο αποφεύγει να κουβεντιάσει επί της ουσίας;

Ο πιο ύπουλος δρόμος για την μετάλλαξη είναι ο δρόμος της διολίσθησης.
Φοβάμαι ότι αν δεν είμαστε όσο πρέπει προσεκτικοί σύντομα θα διολισθήσουμε σε πεδία και συμπεριφορές που πριν λίγα χρόνια κατακρίναμε.

Και το ζητούμενο βεβαίως δεν είναι η “καλή διαγωγή” που πρέπει να επιδείξουμε.

Το ζητούμενο είναι ότι η πατρίδα ΔΕΝ έχει άλλα περιθώρια παραπολιτικής και χαβαλέ και εγκληματικής ανευθυνότητας.

Γιατί αν συνεχίσουμε με αυτά τα μυαλά σε λίγο θα χάσουμε και το ύστατο δικαίωμα που μας έχει απομείνει, σε μια πατρίδα που ΔΕΝ θα έχει απομείνει.

Θα χάσουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε συγνώμη από τα παιδιά μας...



Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2015

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ...

...και δεν είναι ανεξάντλητος.





Είναι καιρός να αφήσουμε τα πληκτρολόγια και να βγούμε στους δρόμους.
Όχι για φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να “αγανακτήσουμε”, να απειλήσουμε.

Είναι καιρός να αφήσουμε τα πληκτρολόγια και να βγούμε στους δρόμους για να παρατηρήσουμε, να ακούσουμε, να καταλάβουμε, να συνειδητοποιήσουμε.

Είναι καιρός να αισθανθούμε αυτό που συμβαίνει.

Γιατί τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται στις οθόνες των υπολογιστών μας.
Γιατί αυτή η ησυχία που μας παραξενεύει και την ερμηνεύουμε ως απόλυτη υποταγή είναι η ησυχία της απελπισίας και του απόλυτου αδιεξόδου. Είναι το καζάνι που βράζει.

Γιατί ταυτόχρανα μέσα σε αυτή την πραγματικότητα αν είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί θα δούμε και έναν άλλο κόσμο που γεννιέται.
Θα δούμε έναν κόσμο που συνειδητά κινείται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και της προβολής.
Είναι ένας άλλος κόσμος που δημιουργεί, αγωνίζεται, προσφέρει αλληλεγγύη και ιδέες.

Είναι ένας κόσμος που έχει γυρίσει την πλάτη του σε κόμματα και πολιτικές τελειωμένες και εξαντλημένες. Δεν είναι απολίτικος κόσμος. Είναι βαθιά και ουσιαστικά πολιτικοποιημένος γι αυτό και αναζητά μια καινούργια αρχή.

Είναι καιρός να σταματήσουμε να επιβεβαιώνουμε ο ένας τον άλλο στις δικές μας συχνότητες και να τολμήσουμε να ψηλαφίσουμε την πραγματικότητα.

Είναι καιρός να μιλήσουμε με τους συμπολίτες μας έξω από τον κύκλο μας.

Είναι καιρός να μοιραστούμε τις θέσεις μας, τις αγωνίες, τις αμφιβολίες, τις βεβαιότητες, τις σκέψεις και τις προτάσεις μας με τους συμπολίτες μας.
Όχι μόνο με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα αλλά πρόσωπο με πρόσωπο, ακούγοντας αντιρρήσεις, διαφωνίες.

Είναι καιρός να ακούσουμε και να μας ακούσουν.

Είναι καιρός να αντικρίσουμε τα βλέμματα, τις σιωπές, τον θυμό και τα χαμόγελα της ζωής και όχι της οθόνης.

Είναι καιρός να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε το αύριο καλλιεργώντας και εμπλουτίζοντας και προστατεύοντας ότι ελπιδοφόρο γεννιέται.


Δεν είναι εύκολο.
Δεν έχουμε όμως άλλο δρόμο.

Σάββατο, Οκτωβρίου 17, 2015

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ; ( Νο1)

Και τώρα τι;


Το 3ο μνημόνιο ψηφίστηκε. Τα νομοσχέδια εξειδίκευσης της ζοφερής πραγματικότητας έρχονται με ταχύτατο ρυθμό.
Η Ελλάδα για τρία ακόμα χρόνια στην εντατική.

Οι άλλες χώρες με τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα έχουν ήδη αποσυνδεθεί από τις μάσκες οξυγόνου και κάνουν τα πρώτα δειλά βήματα προς την κανονικότητα.

Είναι οι χώρες εκείνες που έκαναν χρήση με τον καλύτερο τρόπο του μηχανισμού στήριξης που η Ελλάδα απαίτησε και χτίστηκε το 2010 για να αποφευχθούν χρεοκοπίες κρατών στην Ε.Ε.
Είναι οι χώρες και οι λαοί που κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την επώδυνη πραγματικότητα με όρους πολιτικής, με όρους σοβαρότητας, με όρους αλήθειας και αυτογνωσίας, με όρους συνοχής και στοιχειώδους συνεννόησης του πολιτικού προσωπικού στα αυτονόητα.

Αν πρέπει να γίνει κάποτε μια εξεταστική σοβαρή θα πρέπει να είναι αυτή που θα αναζητήσει τις αιτίες και τις ευθύνες για το γεγονός ότι δεν  έχουμε βγει ακόμα από τα μνημόνια.

Η επιλογή του 2010 για την αποφυγή της χρεοκοπίας και την ένταξη στον μηχανισμό στήριξης έχει σήμερα την υπογεγραμμένη έγκριση, με βούλες και σφραγίδες, την απόλυτη παραδοχή του συνόλου σχεδόν των κομμάτων στην Βουλή.

Η μη εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών όμως στην κατεύθυνση του εξορθολογισμού, της διαφάνειας, της στοιχειώδους δικαιοσύνης στην κατανομή βαρών είναι το έγκλημα που συντελείται με τρόπο κυνικό και συνεχόμενο από το 2012 μέχρι σήμερα. Με αποτελέσματα απτά, συγκεκριμένα και ισοπεδωτικά. Και για αυτό υπάρχουν ευθύνες και υπεύθυνοι με ονοματεπώνυμο.

Αλλά υπάρχουν και συνυπεύθυνοι και συνένοχοι. Και αυτοί είμαστε όλοι εμείς που αρνηθήκαμε να δούμε την πραγματικότητα, να ακούσουμε την αλήθεια. Προτιμήσαμε να ζήσουμε το παραμύθι της συνωμοσιολογίας, των μαύρων προβάτων, των εύκολων και ανώδυνων λύσεων, της τζάμπα μαγκιάς, του παλαιοκομματισμού και της λουμπινιάς.

Για να περάσουμε με περισσή ευκολία από τις μούντζες των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα στο χειροκρότημα και την επιβράβευση του τρίτου και χειρότερου μνημονίου.
Σπάνια στην ιστορία των λαών έχει καταγραφεί τέτοιου μεγέθους αυτοεξευτελισμός σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Και αυτό μάλιστα να γίνεται στο όνομα της “εθνικής περηφάνιας” και μιας “αντίστασης” που κάνει την διαδρομή από το ΟΧΙ στο ΝΑΙ με την ταχύτητα και την ευκολία που μόνο η πολιτική ξεδιαντροπιά μπορεί να εφεύρει.

Και τώρα τι;
Θα συνεχίσουμε έτσι; Πηγαίνοντας που; Ποιό είναι το σχέδιο και ποιά η προοπτική;

Που είναι και ποιές είναι οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που παρουσιάζουν και αναφέρονται σε αυτά τα δύο προαπαιτούμενα;
Ακούτε στη Βουλή κάτι πέραν των αλληλοκατηγοριών για το ποιός είναι περισσότερο “μάγκας”, μεγαλύτερος “προδότης”, περισσότερο “καταφερτζής” και καλύτερη “παιχταδούρα”;

Θα συνεχίσουμε έτσι παρακολουθώντας την σύγκρουση στον τοίχο να πλησιάζει για μια ακόμα φορά; Θα συνεχίσουμε να είμαστε θεατές στο θρίλερ που τα θύματα είναι πραγματικά και είμαστε εμείς και κυρίως τα παιδιά μας; Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε πως η υποχρέωσή μας εξαντλείται στη κριτική και στα μπινελίκια στο διαδίκτυο;

Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τους πολίτες ή θα αναλάβουμε την δύσκολη ευθύνη να γίνουμε πραγματικοί πολίτες;

Στο ερώτημα “και τώρα τι;” απάντηση μπορούμε να δώσουμε μόνο εμείς, οι πολίτες. Αρκεί να (ξανα)γίνουμε πολίτες που συμμετέχουμε με λόγο και πράξη αναλαμβάνοντας  όλες τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. 

Πιστεύω ότι για όλους εμάς στο ΚΙΝΗΜΑ αλλά και για κάθε προοδευτικό πολίτη αυτό πρέπει να είναι το ζητούμενο και η προτεραιότητα. Οι εκλογικές αναμετρήσεις είναι κρίσιμες αλλά είναι μια στιγμή στο χρόνο. Στο διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο εκλογές χτίζονται ή αποδομούνται, καρποφορούν ή χάνονται, συλλογικές συνειδήσεις και προοπτικές. 

Την ουσιαστική ενότητα των  προοδευτικών πολιτών μπορούμε να την χτίσουμε στην πράξη, στον δρόμο, στην γειτονιά και στον δήμο. Με πρωτοβουλίες, με δράσεις και πράξεις μαζί με τους συμπολίτες μας για τα θέματα που καίνε και ισοπεδώνουν. Η πολιτική του γενικού και της θεωρίας των πάντων όταν είναι η μόνη πολιτική παρουσία είναι υπεκφυγή και άλλοθι. 

Η πολιτική του συγκεκριμένου σε σχέση με το πρόβλημα, το χώρο και το χρόνο είναι η πολιτική της άμεσης παρέμβασης. Μαζί με τους ανθρώπους που τους αφορά. Είναι η δημοκρατική λύση, είναι ανατρεπτική και δημιουργική.

Και το κυριότερο; Οι πρωτοβουλίες αυτές δεν απαιτούν γενικά επιτελεία και υποδομές και παράτες και μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Δεν χρειάζονται αιτήσεις και εγκρίσεις.

Απαιτούν μόνο αυτά που ήδη έχουμε. Προοδευτικό πολιτικό πλαίσιο, δημοκρατική συνείδηση, διάθεση προσφοράς, συμμετοχής και διαλόγου, γνώση του κοινωνικού μας περίγυρου και των προβλημάτων στους χώρους που ζούμε.