Σάββατο, Οκτωβρίου 29, 2016

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Η ΣΚΕΨΗ, Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, Η ΔΡΑΣΗ.


Αισθάνομαι ότι είμαστε πολλαπλά εγκλωβισμένοι. Όποια παράμετρο κι αν προσεγγίσουμε αναζητώντας στοιχεία προσωρινής έστω ανακούφισης και διεξόδου διακρίνουμε τοίχους αδιαπέραστους. Όπως τα χρηματοκιβώτια των τραπεζών αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε σε όσα συμβαίνουν με χρονοκαθυστέρηση.
Λογικά την εποχή της απόλυτης σχεδόν πολυφωνίας και ταχύτητας στην πληροφόρηση θα έπρεπε οι πολίτες να αφομοιώνουν και να επεξεργάζονται τα δεδομένα σε χρόνο άμεσο. Να παίρνουν αποφάσεις και να τοποθετούνται απέναντι στις εξελίξεις ταχύτερα από ότι σε οποιαδήποτε άλλη ιστορική περίοδο. Αυτό όμως δεν συμβαίνει, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι συμβαίνει το αντίθετο. Όσο περισσότερες οι πληροφορίες και οι πηγές τους, όσο πιο γρήγορα έρχονται στους αποδέκτες, τόσο λιγότερο επηρεάζουν, αν δεν εμποδίζουν, τη δυνατότητα μας να αφομοιώσουμε, να επεξεργαστούμε και στην συνέχεια να τοποθετηθούμε απέναντι σε όλα αυτά που καθορίζουν τη ζωή μας.
Μέσα σε έξι χρόνια έχουν έρθει τα πάνω κάτω στην ελληνική κοινωνία. Έχουν ειπωθεί και έχουν γίνει σχεδόν τα πάντα. Έχει ισοπεδωθεί στην κυριολεξία ακόμα και το λεξιλόγιο. Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Αδυνατούμε να συνεννοηθούμε στα απλά και αυτονόητα. Πολύ μεγαλύτερη ασφαλώς η αδυναμία στα δύσκολα και περίπλοκα.
Η επέκταση της χρήσης του διαδικτύου στην καθημερινότητα μας και οι δυνατότητες που αυτό δίνει αποτελεί ένα όπλο πληροφόρησης και επικοινωνίας που λογικά κάτω από ορισμένες συνθήκες θα μπορούσε να οδηγήσει σε πρωτοφανείς πολιτικές και κοινωνικές ανατροπές.
Από την άλλη, ταυτόχρονα, η επέκταση της χρήσης του διαδικτύου στην καθημερινότητα μας δημιουργεί ένα πλέγμα εγκλωβισμού και ουσιαστικής αδράνειας απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας, σε όσα αποδομούν με ταχύτητα την ίδια μας τη ζωή.
Και βεβαίως δεν υπάρχει δίλημμα ανάμεσα στην επιλογή χρήσης της τεχνολογίας ή όχι. Η απάντηση είναι καταφατική υπέρ της εξέλιξης και της διεύρυνσης της τεχνολογίας αλλά και της ολοένα μεγαλύτερης πρόσβασης της από όλους. Αυτά είναι λυμένα ζητήματα εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Το μεγάλο και αξεπέραστο προς το παρόν πρόβλημα είναι ο στρεβλός τρόπος χρήσης της τεχνολογίας, του διαδικτύου, της πληροφορίας και της γνώσης που προσφέρει. Ο τρόπος που έχουμε υιοθετήσει και εφαρμόζουμε αντί να μας ξυπνάει μας αποκοιμίζει, αντί να μας ενεργοποιεί μας αδρανοποιεί, αντί να μας φέρνει πιο κοντά στην συλλογικότητα μας σπρώχνει στον ατομισμό και την απομόνωση, αντί να μας βοηθάει στην αυτογνωσία μας διευκολύνει στην δημιουργία ψεύτικης εικόνας για τους εαυτούς μας. Δεν φταίει όμως η μπάλα αν δεν ξέρουμε να κλωτσάμε όπως και δεν φταίει το αυτοκίνητο αν δεν ξέρουμε να οδηγούμε.
Η εικονική πραγματικότητα που χτίζουμε καθημερινά στα κοινωνικά δίκτυα σε σχέση με τους εαυτούς μας, η δυνατότητα της άμεσης “επικοινωνίας” με τους διαδικτυακούς “φίλους”, η ψεύτικη αίσθηση ότι “συμμετέχουμε” στις εξελίξεις επειδή υπάρχει “ζωντανή” σύνδεση οπουδήποτε και οποτεδήποτε, η δυνατότητα να “διαμαρτυρηθούμε”, να αντιδράσουμε διαδικτυακά, να συζητήσουμε, να προτείνουμε και κάποιες φορές να “αναγνωριστούμε”, μας βολεύει. Μας βολεύει πολύ περισσότερο από ότι είμαστε σε θέση να υποψιαστούμε. Είναι όμως αυτό το βόλεμα ο τάφος της ύπαρξης μας ως πολιτών. Και δυστυχώς στην εικονική πραγματικότητα που χτίζουμε το μόνο στοιχείο που δεν είναι εικονικό αλλά πραγματικό είναι αυτός ο τάφος.
Είναι καιρός νομίζω να το πάρουμε αλλιώς. Είναι καιρός να αγωνιστούμε να βάλουμε στην εξίσωση την κρίσιμη παράμετρο που λείπει για να αποκτήσουν όλα ένα νόημα, να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Είναι καιρός να θυμηθούμε τη σκέψη και την συνείδηση και την πολιτική δράση και πράξη. Εν αρχή ην η σκέψη και η συνείδηση. Αποτέλεσμα στην εξέλιξη της ανθρωπότητας είχε και έχει μόνο η πολιτική πράξη, πολύ περισσότερο η συλλογική δράση και πράξη.
Η σκέψη για να λειτουργήσει απέναντι στις πληροφορίες και τη γνώση θέλει χρόνο, θέλει ιεράρχηση, θέλει φίλτρο και επιλογή ανάμεσα στα σημαντικά και τα ασήμαντα. Η συνείδηση απαιτεί πριν από όλα αυτογνωσία. Η πολιτική πράξη και δράση απαιτεί προσφορά, παρουσία, θυσία, αγώνα, ιδρώτα. Και όλα αυτά στο πεδίο της αντικειμενικής πραγματικότητας και όχι στο πεδίο της εικονικής πραγματικότητας.
Ας κρατήσουμε τον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας που όλοι μας έχουμε χτίσει. Ας τον κρατήσουμε όμως ως ένα παιχνίδι. Ας το κρατήσουμε ως αντικαταθλιπτικό αναγκαίο για να επιβιώσουμε σε αυτό που ζούμε. Αλλά ταυτόχρονα ας αποφασίσουμε.
Ας αποφασίσουμε ότι πρέπει να επιστρέψουμε και να παλέψουμε στον πραγματικό κόσμο που ασφαλώς είναι πολύ πιο δύσκολος και απειλητικός από τον εικονικό. Γιατί σε αυτόν τον πραγματικό κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας. Ας τον κάνουμε λίγο, έστω τόσο δα, καλύτερο.
Ας σκεφτούμε, ας συνειδητοποιήσουμε, ας δράσουμε λοιπόν.

Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2015

ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;


Αναρωτιέμαι πολλές φορές...



Καλά κανείς μας δεν βλέπει γύρω του; Δεν μιλάμε με τους γείτονες, με τους φίλους, τους συγγενείς μας, τους εαυτούς μας;

Η συμπεριφορά μας, αυτά που λέμε και αυτά που κάνουμε είναι έστω σε μικρή συνάρτηση με αυτό που συμβαίνει σε μας και τον περίγυρό μας, στην κοινωνία, στη χώρα;

Και καλά οι “έκπληκτοι”, αυτοί που “δεν κατάλαβαν” όταν έπρεπε και όσο έπρεπε με αποτέλεσμα να τυχοδιωκτήσουν για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε σήμερα. Παριστάνουν τώρα τους προδομένους ξεχνώντας ότι είναι αυτοί οι ίδιοι που άνοιξαν τον δρόμο της προδοσίας τους με εργαλεία το ψέμα, την συνωμοσιολογία, τη βία και τις αντιδημοκρατικές μεθόδους. Στις πλατείες, στα ΜΜΕ, στους χώρους δουλειάς.

Δεν αναρωτιέμαι γι αυτούς. Θα αργήσουν να παραδεχτούν τη συμμετοχή τους και την ευθύνη τους για αυτά που συμβαίνουν τώρα.

Αναρωτιέμαι σοβαρά για όλους εμάς που βιώσαμε τα “πέτρινα χρόνια” της λάσπης, του ψέματος.
Αναρωτιέμαι για όλους εμάς που φωνάζαμε με όλες μας τις δυνάμεις ότι αυτό που κάνουν και όπως το κάνουν δεν είναι επίθεση στον Παπανδρέου και την κυβέρνησή του, δεν είναι αντιπολίτευση. 
Λέγαμε ότι είναι τυφλά πυρά εναντίον  της πατρίδας, των πολιτών, της δημοκρατίας, των παιδιών όλων μας.

Μήπως με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς διολισθαίνουμε σε λογικές Σαμαρά και Τσίπρα το 10 και το 11;

Και μπορώ να καταλάβω ως ένα σημείο την ικανοποίηση που μπορεί να νοιώσει κάποιος όταν ο ψεύτης αποδεικνύεται ότι είναι ψεύτης. Μπορώ να καταλάβω και το συναίσθημα της δικαίωσης.
Που αρχίζει όμως και που τελειώνει όλο αυτό;

Δεν μας προβληματίζει το γεγονός ότι ολοένα και συχνότερα οι νότες που παίζουμε εναρμονίζονται με τους Πρετεντέρηδες και την Ν.Δ;

Και κυρίως τι λέμε στους εαυτούς μας και στους γύρω μας για το τι πρέπει να γίνει;
Θα μείνουμε στο “είσαστε ψεύτες και άχρηστοι” ή στο “εμείς σας τα λέγαμε”;

Θέλουμε εκλογές; Θέλουμε να πέσει η κυβέρνηση; Θέλουμε οικουμενική κυβέρνηση; Θέλουμε κυβερνήσεις συνεργασίας; Δεν ξέρουμε τι θέλουμε;

Κι αν υποθέσουμε ότι λύνουμε τα του κυβερνητικού σχήματος ξέρουμε τι θέλουμε να κάνει και τι πρέπει να κάνει η ΟΠΟΙΑ κυβέρνηση για να βγει κάποτε η χώρα από την κρίση;

Κι αν υποθέσουμε ότι το ξέρουμε γιατί δεν το λέμε; Όχι στην κυβέρνηση που μάλλον δεν θέλει να ακούσει αλλά στους ΠΟΛΙΤΕΣ.
Κι αν έχουμε άποψη αλλά δεν είναι επεξεργασμένη πλήρως και πρέπει να εμπλουτιστεί γιατί δεν την κουβεντιάζουμε; Όχι με την κυβέρνηση γιατί δεν θέλει να κουβεντιάσει αλλά με τους ΠΟΛΙΤΕΣ.

Τι εξυπηρετούν πλέον τα μπινελίκια και οι αποκαλύψεις όταν ο βασιλιάς είναι γυμνός και η γύμνια του σε κοινή θέα; Ποιόν εξυπηρετούν πέραν του θυμικού μας και της κυβέρνησης αφού με αυτό τον τρόπο αποφεύγει να κουβεντιάσει επί της ουσίας;

Ο πιο ύπουλος δρόμος για την μετάλλαξη είναι ο δρόμος της διολίσθησης.
Φοβάμαι ότι αν δεν είμαστε όσο πρέπει προσεκτικοί σύντομα θα διολισθήσουμε σε πεδία και συμπεριφορές που πριν λίγα χρόνια κατακρίναμε.

Και το ζητούμενο βεβαίως δεν είναι η “καλή διαγωγή” που πρέπει να επιδείξουμε.

Το ζητούμενο είναι ότι η πατρίδα ΔΕΝ έχει άλλα περιθώρια παραπολιτικής και χαβαλέ και εγκληματικής ανευθυνότητας.

Γιατί αν συνεχίσουμε με αυτά τα μυαλά σε λίγο θα χάσουμε και το ύστατο δικαίωμα που μας έχει απομείνει, σε μια πατρίδα που ΔΕΝ θα έχει απομείνει.

Θα χάσουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε συγνώμη από τα παιδιά μας...



Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2015

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ...

...και δεν είναι ανεξάντλητος.





Είναι καιρός να αφήσουμε τα πληκτρολόγια και να βγούμε στους δρόμους.
Όχι για φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να “αγανακτήσουμε”, να απειλήσουμε.

Είναι καιρός να αφήσουμε τα πληκτρολόγια και να βγούμε στους δρόμους για να παρατηρήσουμε, να ακούσουμε, να καταλάβουμε, να συνειδητοποιήσουμε.

Είναι καιρός να αισθανθούμε αυτό που συμβαίνει.

Γιατί τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται στις οθόνες των υπολογιστών μας.
Γιατί αυτή η ησυχία που μας παραξενεύει και την ερμηνεύουμε ως απόλυτη υποταγή είναι η ησυχία της απελπισίας και του απόλυτου αδιεξόδου. Είναι το καζάνι που βράζει.

Γιατί ταυτόχρανα μέσα σε αυτή την πραγματικότητα αν είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί θα δούμε και έναν άλλο κόσμο που γεννιέται.
Θα δούμε έναν κόσμο που συνειδητά κινείται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και της προβολής.
Είναι ένας άλλος κόσμος που δημιουργεί, αγωνίζεται, προσφέρει αλληλεγγύη και ιδέες.

Είναι ένας κόσμος που έχει γυρίσει την πλάτη του σε κόμματα και πολιτικές τελειωμένες και εξαντλημένες. Δεν είναι απολίτικος κόσμος. Είναι βαθιά και ουσιαστικά πολιτικοποιημένος γι αυτό και αναζητά μια καινούργια αρχή.

Είναι καιρός να σταματήσουμε να επιβεβαιώνουμε ο ένας τον άλλο στις δικές μας συχνότητες και να τολμήσουμε να ψηλαφίσουμε την πραγματικότητα.

Είναι καιρός να μιλήσουμε με τους συμπολίτες μας έξω από τον κύκλο μας.

Είναι καιρός να μοιραστούμε τις θέσεις μας, τις αγωνίες, τις αμφιβολίες, τις βεβαιότητες, τις σκέψεις και τις προτάσεις μας με τους συμπολίτες μας.
Όχι μόνο με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα αλλά πρόσωπο με πρόσωπο, ακούγοντας αντιρρήσεις, διαφωνίες.

Είναι καιρός να ακούσουμε και να μας ακούσουν.

Είναι καιρός να αντικρίσουμε τα βλέμματα, τις σιωπές, τον θυμό και τα χαμόγελα της ζωής και όχι της οθόνης.

Είναι καιρός να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε το αύριο καλλιεργώντας και εμπλουτίζοντας και προστατεύοντας ότι ελπιδοφόρο γεννιέται.


Δεν είναι εύκολο.
Δεν έχουμε όμως άλλο δρόμο.

Σάββατο, Οκτωβρίου 17, 2015

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ; ( Νο1)

Και τώρα τι;


Το 3ο μνημόνιο ψηφίστηκε. Τα νομοσχέδια εξειδίκευσης της ζοφερής πραγματικότητας έρχονται με ταχύτατο ρυθμό.
Η Ελλάδα για τρία ακόμα χρόνια στην εντατική.

Οι άλλες χώρες με τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα έχουν ήδη αποσυνδεθεί από τις μάσκες οξυγόνου και κάνουν τα πρώτα δειλά βήματα προς την κανονικότητα.

Είναι οι χώρες εκείνες που έκαναν χρήση με τον καλύτερο τρόπο του μηχανισμού στήριξης που η Ελλάδα απαίτησε και χτίστηκε το 2010 για να αποφευχθούν χρεοκοπίες κρατών στην Ε.Ε.
Είναι οι χώρες και οι λαοί που κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την επώδυνη πραγματικότητα με όρους πολιτικής, με όρους σοβαρότητας, με όρους αλήθειας και αυτογνωσίας, με όρους συνοχής και στοιχειώδους συνεννόησης του πολιτικού προσωπικού στα αυτονόητα.

Αν πρέπει να γίνει κάποτε μια εξεταστική σοβαρή θα πρέπει να είναι αυτή που θα αναζητήσει τις αιτίες και τις ευθύνες για το γεγονός ότι δεν  έχουμε βγει ακόμα από τα μνημόνια.

Η επιλογή του 2010 για την αποφυγή της χρεοκοπίας και την ένταξη στον μηχανισμό στήριξης έχει σήμερα την υπογεγραμμένη έγκριση, με βούλες και σφραγίδες, την απόλυτη παραδοχή του συνόλου σχεδόν των κομμάτων στην Βουλή.

Η μη εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών όμως στην κατεύθυνση του εξορθολογισμού, της διαφάνειας, της στοιχειώδους δικαιοσύνης στην κατανομή βαρών είναι το έγκλημα που συντελείται με τρόπο κυνικό και συνεχόμενο από το 2012 μέχρι σήμερα. Με αποτελέσματα απτά, συγκεκριμένα και ισοπεδωτικά. Και για αυτό υπάρχουν ευθύνες και υπεύθυνοι με ονοματεπώνυμο.

Αλλά υπάρχουν και συνυπεύθυνοι και συνένοχοι. Και αυτοί είμαστε όλοι εμείς που αρνηθήκαμε να δούμε την πραγματικότητα, να ακούσουμε την αλήθεια. Προτιμήσαμε να ζήσουμε το παραμύθι της συνωμοσιολογίας, των μαύρων προβάτων, των εύκολων και ανώδυνων λύσεων, της τζάμπα μαγκιάς, του παλαιοκομματισμού και της λουμπινιάς.

Για να περάσουμε με περισσή ευκολία από τις μούντζες των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα στο χειροκρότημα και την επιβράβευση του τρίτου και χειρότερου μνημονίου.
Σπάνια στην ιστορία των λαών έχει καταγραφεί τέτοιου μεγέθους αυτοεξευτελισμός σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Και αυτό μάλιστα να γίνεται στο όνομα της “εθνικής περηφάνιας” και μιας “αντίστασης” που κάνει την διαδρομή από το ΟΧΙ στο ΝΑΙ με την ταχύτητα και την ευκολία που μόνο η πολιτική ξεδιαντροπιά μπορεί να εφεύρει.

Και τώρα τι;
Θα συνεχίσουμε έτσι; Πηγαίνοντας που; Ποιό είναι το σχέδιο και ποιά η προοπτική;

Που είναι και ποιές είναι οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που παρουσιάζουν και αναφέρονται σε αυτά τα δύο προαπαιτούμενα;
Ακούτε στη Βουλή κάτι πέραν των αλληλοκατηγοριών για το ποιός είναι περισσότερο “μάγκας”, μεγαλύτερος “προδότης”, περισσότερο “καταφερτζής” και καλύτερη “παιχταδούρα”;

Θα συνεχίσουμε έτσι παρακολουθώντας την σύγκρουση στον τοίχο να πλησιάζει για μια ακόμα φορά; Θα συνεχίσουμε να είμαστε θεατές στο θρίλερ που τα θύματα είναι πραγματικά και είμαστε εμείς και κυρίως τα παιδιά μας; Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε πως η υποχρέωσή μας εξαντλείται στη κριτική και στα μπινελίκια στο διαδίκτυο;

Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τους πολίτες ή θα αναλάβουμε την δύσκολη ευθύνη να γίνουμε πραγματικοί πολίτες;

Στο ερώτημα “και τώρα τι;” απάντηση μπορούμε να δώσουμε μόνο εμείς, οι πολίτες. Αρκεί να (ξανα)γίνουμε πολίτες που συμμετέχουμε με λόγο και πράξη αναλαμβάνοντας  όλες τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. 

Πιστεύω ότι για όλους εμάς στο ΚΙΝΗΜΑ αλλά και για κάθε προοδευτικό πολίτη αυτό πρέπει να είναι το ζητούμενο και η προτεραιότητα. Οι εκλογικές αναμετρήσεις είναι κρίσιμες αλλά είναι μια στιγμή στο χρόνο. Στο διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο εκλογές χτίζονται ή αποδομούνται, καρποφορούν ή χάνονται, συλλογικές συνειδήσεις και προοπτικές. 

Την ουσιαστική ενότητα των  προοδευτικών πολιτών μπορούμε να την χτίσουμε στην πράξη, στον δρόμο, στην γειτονιά και στον δήμο. Με πρωτοβουλίες, με δράσεις και πράξεις μαζί με τους συμπολίτες μας για τα θέματα που καίνε και ισοπεδώνουν. Η πολιτική του γενικού και της θεωρίας των πάντων όταν είναι η μόνη πολιτική παρουσία είναι υπεκφυγή και άλλοθι. 

Η πολιτική του συγκεκριμένου σε σχέση με το πρόβλημα, το χώρο και το χρόνο είναι η πολιτική της άμεσης παρέμβασης. Μαζί με τους ανθρώπους που τους αφορά. Είναι η δημοκρατική λύση, είναι ανατρεπτική και δημιουργική.

Και το κυριότερο; Οι πρωτοβουλίες αυτές δεν απαιτούν γενικά επιτελεία και υποδομές και παράτες και μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Δεν χρειάζονται αιτήσεις και εγκρίσεις.

Απαιτούν μόνο αυτά που ήδη έχουμε. Προοδευτικό πολιτικό πλαίσιο, δημοκρατική συνείδηση, διάθεση προσφοράς, συμμετοχής και διαλόγου, γνώση του κοινωνικού μας περίγυρου και των προβλημάτων στους χώρους που ζούμε. 

Παρασκευή, Αυγούστου 28, 2015

ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ.



Είμαι υπερήφανος γι αυτή την επιστολή.
Είμαι υπερήφανος που στάλθηκε από τον Πρόεδρο του Κινήματος στο οποίο ανήκω.
Με εκφράζει και με αντιπροσωπεύει και με καλύπτει πλήρως.

Γιατί λέει με σαφήνεια και ακρίβεια την αλήθεια.
Γιατί έχει χαμηλούς τόνους και υψηλό δημοκρατικό ήθος.
Γιατί μιλάει για συλλογικότητες και πολιτικές.
Γιατί προσδιορίζεται σε σχέση με το μέλλον της χώρας και της δημοκρατικής παράταξης.

Γιατί στους κουτσαβακισμούς των μαυραγοριτών και των “λαδέμπορων” της πολιτικής απαντάει δίνοντας το στίγμα όχι μόνο για τι είμαστε αλλά κυρίως για το πως πολιτευόμαστε στην πράξη.
Γιατί η πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου δεν ήταν πρόσχημα, την εννοούσε και επιδίωξε το θετικό αποτέλεσμα.

Γιατί στα αποτελέσματα του εγχειρήματος και στις ωμές απαιτήσεις της άλλης πλευράς για εξευτελισμό συλλογικοτήτων, ανθρώπων, θεσμών και διαδικασιών δεν δίνει απάντηση ο ίδιος ο Πρόεδρος.
Τα θέτει στην κρίση του αντιπροσωπευτικότερου σώματος του Κινήματος.
Στην κρίση της Συνδιάσκεψης.

Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου δεν φοβάται, γιατί εμπιστεύεται την κρίση και την όποια απόφαση των μελών του Κινήματος.

Θα δώσουμε λοιπόν το Σάββατο ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ την απάντηση που πρέπει.

Γιατί αυτό που κατακτήσαμε συμπορευόμενοι με τον Γιώργο Παπανδρέου είναι ακριβώς αυτό. Να κρατάμε ζωντανό το δικαίωμα στο όνειρο, να δείχνουμε την αλλαγή όταν οι άλλοι αγκαλιάζουν τη συναλλαγή.

Κρατήστε στο αρχείο σας αυτή την επιστολή.

Γιατί δεν είναι τελικά  μόνο μια επιστολή Παπανδρέου προς  Γεννηματά.

Γιατί είναι  επίσης μια επιστολή ενός  μέλλοντος  αρχών και αξιών προς ένα  παρελθόν φαυλότητας και συναλλαγών.

Γιατί αυτή την επιστολή την υπογράφουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ.




Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:

Αγαπητή Φώφη,
Είναι γνωστό ότι από καιρό το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών και εγώ προσωπικά, έχουμε επισημάνει την ανάγκη συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων που ανήκουν στο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού, για το καλό πρωτίστως της χώρας, αλλά και για τη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος.
Με χαρά ακούσαμε να ανακοινώνεις την Κυριακή 23 Αυγούστου, ότι συμμερίζεσαι τις ίδιες απόψεις και βρίσκεις αναγκαία την συμπόρευση κομμάτων, κινήσεων και προσωπικοτήτων του προοδευτικού χώρου. Η έναρξη διαλόγου δημιούργησε εύλογες προσδοκίες σε ένα ευδιάκριτο τμήμα των πολιτών.
Διαπιστώσαμε, δυστυχώς, από την επόμενη ημέρα ότι σειρά στελεχών του ΠΑΣΟΚ τάχθηκαν δημοσίως εναντίον της θετικής αυτής προοπτικής, θέτοντας όρους που υπονομεύουν αυτή την προσπάθεια.
Παρά ταύτα επιμείναμε.  Στις μεταξύ μας επικοινωνίες διαπίστωσα ότι τους ίδιους όρους για τη διάλυση του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών και τον  δικό μου αποκλεισμό έθεσες και εσύ προσωπικά προκειμένου να συνεχιστεί το εγχείρημα.
Είναι προφανές ότι τέτοια  προαπαιτούμενα δεν βοηθούν  στην επιτυχία του διαλόγου,  τη στιγμή μάλιστα που σε αυτόν συμμετέχουν και άλλα κόμματα τα οποία δεν θα έπρεπε να τα αγνοούν.
Παρόλα αυτά, την τελική απόφαση του Κινήματος μας δεν θα λάβει ένα πρόσωπο, αλλά δημοκρατικά η Συνδιάσκεψη μας που συνέρχεται το Σάββατο 29 Αυγούστου.
Φιλικά
Γιώργος  Α. Παπανδρέου         



Κυριακή, Αυγούστου 16, 2015

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ στο Δ.Σ μιας ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, της...

..."Πρώτη Φορά Αριστερά Α.Ε".



Είναι μια παρέα. Με διασυνδέσεις, με φίλους και συνεταίρους.

Είναι μια παρέα που κυβερνάει τη χώρα της "ευκολίας". Είναι μια παρέα που εκλέχτηκε από τους "εύκολους" πολίτες.
Είναι μια κυβέρνηση, η κυβέρνηση της χώρας, η δική μας κυβέρνηση. Η κυβέρνηση που μας ταιριάζει.

Μέσα σε 5 χρόνια ξαναζήσαμε συμπυκνωμένα την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στον 20ο αιώνα.

Μετράμε τις ζωές μας, μετράμε το μέλλον των παιδιών μας με γνώμονα τα ποσοστά. Τα εκλογικά ποσοστά. Τον γνώμονα της ντροπής τον έχουμε καταχωνιάσει στα αζήτητα.

Μετράμε την περηφάνια και την αξιοπρέπεια μας με γνώμονα τους τίτλους των εφημερίδων και τα σχόλια των καναλιών. Το γνώμονα της αυτογνωσίας, της ιστορικής μνήμης, της ιστορικής διαδρομής τον έχουμε πετάξει στα σκουπίδια, δεν μας βολεύει πια.

Μετράμε την αλήθεια της ζωής μας , των πράξεων μας και των συνεπειών των πράξεων μας με γνώμονα τις δημοσκοπήσεις και τα likes στο facebook.

Αυτοί είμαστε και επιλογή μας ήταν να μας κυβερνήσει μια παρέα, μια εταιρεία με τίτλο “Πρώτη Φορά Αριστερά Α.Ε”. Βασικός μέτοχος της εταιρείας η διαπλοκή.

Φωνάζαμε στους δρόμους, μουντζώναμε στις πλατείες, χειροδικούσαμε στις παρελάσεις και καμαρώναμε που η διαπλοκή μας έδινε εύσημα με τίτλους στα ΜΜΕ με λέξεις όπως: έκρηξη, αντίσταση, ΟΧΙ, αδούλωτος λαός, άλλος δρόμος, ψηλά το κεφάλι, αξιοπρέπεια.

Και η εταιρεία " Πρώτη Φορά Αριστερά Α.Ε. " χρησιμοποιούσε και ενθάρρυνε την πολιτική αλητεία ενώ ετοιμαζόταν να αναλάβει την εξουσία. Έκλεινε συμβόλαια, μοίραζε δουλειές, έκανε κρυφές και φανερές συναντήσεις με “επενδυτές” και “εταίρους”. Με τους Ευρωπαίους και Γερμανούς “επενδυτές” που κατηγορούσε ως κατακτητές και τοκογλύφους.

Το σχέδιο πέτυχε, η εξουσία κατακτήθηκε. Και ήρθε η ώρα να γίνουν οι “δουλειές”, να πληρωθούν τα γραμμάτια, να εκτελεστούν τα “συμβόλαια”.
Ο Τσίπρας και η παρέα του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έδειξαν σπάνια συνέπεια. Ανταποκρίθηκαν με απόλυτη αποτελεσματικότητα και ταχύτητα σε όσα συμφώνησαν προεκλογικά με την διαπλοκή. Κι αυτό δεν είναι εικασία. Είναι η πραγματικότητα που ζούμε.
Τώρα μένει και η άλλη πλευρά η διαπλοκή να ανταποδώσει και να τηρήσει τα υπεσχημένα. Την διατήρηση δηλαδή του Τσίπρα στην εξουσία με κάθε τρόπο και όποιο  κόστος. Τα πρώτα σημάδια δείχνουν ότι θα τηρηθούν οι δεσμεύσεις.

Πήραν την αλήθεια και την τεμάχισαν, έκρυψαν τη μισή. Παρουσίασαν την άλλη μισή συμπληρωμένη με μύθους και αλητείες.
Αφού πρώτα χώρισαν το λαό και την κοινωνία σε “μνημονιακούς” και “αντιμνημονιακούς” μετά γύρισαν το επιχείρημα ανάποδα και μας σέρβιραν το δικό τους μνημόνιο ως αποτέλεσμα μάχης στους ορεινούς όγκους της Πίνδου, ως αποτέλεσμα της ηρωικής αντίστασης στα οχυρά του Ρούπελ.

Σε αυτό το παιχνίδι είχαν και έχουν συμμάχους, είχαν και έχουν ΣΥΝΕΝΟΧΟΥΣ. Εμάς τους πολίτες, όλους εμάς.

Μου προκαλεί ναυτία και αηδία ο ισχυρισμός κάποιων που μέχρι πρόσφατα παρίσταναν τους προοδευτικούς, τους σοσιαλιστές τους αριστερούς, ότι τάχα μου “εξαπατήθηκαν” και επομένως αποσύρονται στη γωνία να γλείψουν τις “πληγές” τους... 

Συμμετείχαν όλοι αυτοί στο όργιο της παραπληροφόρησης και της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας.
Συμμετείχαν ενεργά στο βιασμό και τώρα μαζεύουν το βρακί τους και πάνε στο μπάνιο για ένα ντους νομίζοντας ότι θα ξεπλυθούν.
Απατώνται οικτρά γιατί το σπέρμα του πολιτικού τους τυχοδιωκτισμού ανιχνεύεται εύκολα στο βιασμένο κορμί της πατρίδας.

Κάνουν και δηλώσεις και ξεδιπλώνουν μύχιες σκέψεις του επιπέδου “προδοθήκαμε”, “όλοι το ίδιο είναι”.
Ούτε καν περνάει από το μυαλό τους να ζητήσουν ένα μεγάλο συγνώμη. Όχι από τα θύματα αλλά από την ιστορία αυτού του τόπου, από τα παιδιά τους.
Ούτε καν περνάει από το μυαλό τους ότι πρέπει τώρα να αγωνιστούν δύο φορές για να αποκαταστήσουν όχι μόνο την αλήθεια αλλά και το μέρος της ζημιάς για το οποίο είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι.

Μου θυμίζουν όλους και όλες που έκαναν ότι δεν έβλεπαν και δεν άκουγαν όταν οι ταγματασφαλίτες με την συνδρομή των πιστών του κόμματος καταδίωκαν για να εκτελέσουν τον Άρη Βελουχιώτη. Αυτούς που όταν διάβασαν την αποκήρυξη του και τη ρετσινιά του “Μιζέρια” στον Ριζοσπάστη ΔΕΝ πήγαν ΕΚΕΙ και ΤΟΤΕ να κάψουν την εφημερίδα και να περάσουν από λαϊκό δικαστήριο τα γενικά επιτελεία της υποτέλειας και της προδοσίας.

Οι επόμενες εβδομάδες και μήνες, τα αμέσως επόμενα χρόνια θα συνεχίσουν να είναι κρίσιμα και κυρίως αποκαλυπτικά.

Σε αυτή τη διαδρομή θέλω να είμαι και θα είμαι παρών. Δεν με ενδιαφέρουν τα ποσοστά και οι δημοσκοπήσεις, δεν με αφορούν αυτοί που “κερδάνε” και “νικάνε” και έχουν πάντα δίκιο είτε κορώνα είτε γράμματα.

Με ενδιαφέρουν όσοι και όσες μένουν πιστοί στο χρέος και στην αλήθεια και στις αξίες τους με όποιο κόστος. Με ενδιαφέρουν αυτοί και ας “χάνουν”.

Σε αυτή τη διαδρομή θα γίνουμε πολλοί.

Γιατί η ιστορία δείχνει με τρόπο απόλυτο ότι η κοινωνική εξέλιξη χρωστάει σχεδόν τα πάντα σε όσους και όσες πήγαν κόντρα στο ρεύμα, κόντρα σε θεούς και δαίμονες.

Τετάρτη, Μαΐου 20, 2015

Η ΜΑΝΤΑΜ ΣΟΥΣΟΥ πήρε ΕΞΟΥΣΙΑ...

...και συμπεριφέρεται αναλόγως.





Ήταν ορατό από την πρώτη στιγμή. Η γυναίκα είναι επικίνδυνη. Για την κυβέρνηση, για το κόμμα της, για τον ίδιο της τον εαυτό. Πριν από όλα όμως είναι επικίνδυνη για την δημοκρατία και τους θεσμούς. Τα τρία πρώτα αφορούν την ίδια, τον Πρωθυπουργό, τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι θεσμοί και η δημοκρατία αφορούν ΟΛΟΥΣ μας.
Και έχει ένα ακόμα κουσούρι η κυρία. Υποκρίνεται και ψευδολογεί.

Προσπάθησε να ευτελίσει μπροστά στις κάμερες τον επικεφαλής αξιωματικό της αστυνομίας γατί τάχα μου με ευθύνη του είχε κλείσει το δρόμο. Και εμπόδιζε την προσέλευση των απεργών. Για να μας δείξει την ευαισθησία της τάχα μου στην δημοκρατία και τον σεβασμό της στους πολίτες. Υποκρίνεται ότι δεν ξέρει ΠΟΙΟΙ και ΠΩΣ και σε ΠΟΙΑ γραφεία αποφασίζουν τα σχέδια επιχειρήσεων της αστυνομίας. Παριστάνει την πολιτική παρθένα, την παιδούλα, την  Χάιντι με τα κοτσιδάκια να ανεμίζουν στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι. Επιτέθηκε με τις κάμερες παρέα, ( ίσως και γι αυτό ),  στον αξιωματικό που βρήκε στο δρόμο.

Αντί να σηκώσει το ρημαδοκινητό της και να πάρει ΕΠΙΤΟΠΟΥ τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ υπεύθυνο για τα μέτρα που παίρνονται σε αυτές τις περιπτώσεις, τον σύντροφο και συνάδελφό της Υπουργό, τον κ. Πανούση και να ζητήσει εξηγήσεις. Ή να πάρει τον Πρωθυπουργό της που έχει στην κυβέρνησή του αυτόν τον υπουργό.

Δεν το έκανε όμως και πούλησε μαγκιά εξουσίας στον τελευταίο τροχό της αμάξης. Έτσι είναι όλα τα κουτσαβάκια, κουτοπόνηρα και θρασύδειλα. Είτε αφορά σε υπαλλήλους βενζινάδικων, είτε σε αφορά σε κρατικούς υπαλλήλους που πια θεωρεί ότι είναι όλοι και όλες ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΨΗ της. Και συμπεριφέρονται αναλόγως.

Η κυρία βγάζει τα απωθημένα της ασκώντας εξουσία και τα βγάζει με τον τρόπο που οι νεόπλουτοι στολίζουν και επιδεικνύουν τα καινούργια σπίτια τους. Η κυρία είναι η Μαντάμ Σουσού της εξουσίας.

Η κυρία είναι η απόλυτη υποκρίτρια.
Γιατί αν ήταν στοιχειωδώς ευαίσθητη σε θέματα δημοκρατίας, αν σεβόταν στο ελάχιστο τους πολίτες ως Πρόεδρος της Βουλής θα είχε ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ προ πολλού από την κυβέρνηση να φέρει στο κοινοβούλιο την συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου. Κι αν δεν θέλει να την ψηφίσει ας την φέρει τουλάχιστον για ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ. Γιατί  αυτή η συμφωνία επηρεάζει τη ζωή όλων μας πολύ περισσότερο από το δρομολόγιο μιας πορείας.

Η κυρία είναι ψεύτρα γιατί την ημέρα που ορκίστηκε δεσμεύτηκε ότι επι Προεδρίας της ΔΕΝ θα περνούσαν Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, ότι εκείνη θα διασφάλιζε το τέλος των άσχετων μεταμεσονύκτιων  τροπολογιών.
Και σε λίγες εβδομάδες ψηφίστηκαν 58 (πενήντα οκτώ) άσχετες τροπολογίες σε ένα νομοσχέδιο, σε μια νύχτα. Και μέσα σε τρεις μήνες εκδόθηκαν ήδη δύο Π.Ν.Π.

Με δυο λόγια η κυρία είναι αναξιοπρεπής με όλη τη σημασία της λέξης.


Περισσότερο όμως αναξιοπρεπείς είναι όσοι και όσες την ψήφισαν διακομματικά και εξακολουθούν να την ανέχονται στο όνομα των συσχετισμών και της μικροπολιτικής συγκυρίας.