Λένε, και έτσι είναι, ότι την ιστορία την γράφουν πάντα οι νικητές. Αυτό αφορά κάθε είδους ιστορία, από την παγκόσμια μέχρι την ιστορία των κρατών ή ακόμα των πόλεων και των χωριών. Όσοι ενδιαφέρονται και είναι υποψιασμένοι, είναι αρκούντως επιφυλακτικοί απέναντι στις "επίσημες" εκδοχές και προσπαθούν να ανακαλύψουν την "χαμένη" πληροφόρηση, τις εναλλακτικές ερμηνείες των γεγονότων. Είναι μια διαδικασία, δύσκολη ενδεχομένως, που βρίσκει όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διεξόδους. Ως αποτέλεσμα έχουμε συχνά βιβλία, ντοκυμαντερ, δημοσιεύματα που παρουσιάζουν την "άλλη" όψη των πραγμάτων. Υπάρχουν πάντα γεγονότα και στοιχεία που μπορεί όποιος ενδιαφέρεται να τα φέρει στην επιφάνεια και να δώσει την διαφορετική εκδοχή.
Υπάρχει όμως ένα κομμάτι της ιστορίας, (ιστορικός δεν είμαι και πιθανότατα αυθαιρετώ), που η εναλλακτική θεώρηση απουσιάζει παντελώς. Οι ισχυροί, δηλαδή οι νικητές κάθε φορά, έχουν επιβάλλει την άποψή τους ολοκληρωτικά. Το πεδίο αυτό είναι δύσκολο να το οριοθετήσω ακριβώς. Κι αυτό γιατί αφορά αντιλήψεις ζωής και συναισθήματα, αφορά μύχιες σκέψεις και αγωνίες, αφορά ελπίδες και απόγνωση. Αφορά με δυό λόγια τα βιώματα και τις πληγές των ηττημένων.
Τα τελευταία χρόνια είναι αλήθεια έχουν παρουσιαστεί διάφορες έρευνες και ιστορικά βιβλία αξιόλογα που στηρίζονται στη λεγόμενη "προφορική" ή βιωματική καταγραφή γεγονότων. Επικεντρώνουν δηλαδή στη προσωπική και υποκειμενική θεώρηση της πραγματικότητας κάποιας περιόδου στη ζωή ανθρώπων που ενεπλάκησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε σοβαρά γεγονότα. Και πάλι όμως τις περισσότερες φορές η διαδικασία αυτή έχει να κάνει με μικρούς ή μεγάλους πρωταγωνιστές των εξελίξεων. Σπάνια, σπανιότατα θα βρεί κανείς καταγραφή απλών, ανώνυμων συντελεστών. Άλλωστε κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο απο τη φύση του. Μην ξεχνάμε ότι αναφερόμαστε πάντα σε ηττημένους, και μάλιστα σε ηττημένους που αντιμετώπιζαν κυρίως και μονίμως την υπέρτατη πρόκληση. Αυτή της επιβίωσης των ίδιων και των οικογενειών τους. Η όποια απόπειρα έκφρασης της δικής τους εκδοχής των πραγμάτων, σήμαινε και σημαίνει αυτόματα την περιθωριοποίηση και τον εξοβελισμό, τη στέρηση τις περισσότερες φορές κι αυτών των μεροκάματων πείνας. Για ποιά βιώματα, για ποιές σκέψεις, για ποιά συναισθήματα και σε ΠΟΙΟΥΣ να μιλήσουν οι άνθρωποι; Με δυό λόγια "και γαμημένοι και κερατάδες".
Αυτά όλα μπορεί να ηχούν προφανή. Δημιούργησαν όμως και συνεχίζουν να δημιουργούν ένα συλλογικό τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς κατά τη γνώμη μου απαράδεκτο. Κι αυτός ο τρόπος δεν αφορά, δυστυχώς, μόνο κάποια ακραία κομμάτια ή αντιλήψεις της κοινωνικής μας πραγματικότητας . Τον συναντάμε σε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας.
Είναι η συμπεριφορά της άμεσης ή έμμεσης απαξίωσης ή και ενοχοποίησης των ανθρώπων εκείνων που η πραγματικότητα τους έσπρωξε σε θέση αδύναμη, χωρίς δικαιώματα, χωρίς φωνή. Μιλάω για τους οικονομικούς μετανάστες σήμερα, για τους ντοπιους οικονομικούς μετανάστες της εσωτερικής μετανάστευσης πριν λίγες δεκαετίες. Μιλάω για τους Έλληνες πρόσφυγες σε άλλες χώρες και ηπείρους, την προσφυγιά που έφεραν οι "μεγάλες ιδέες", μιλάω για τους πολιτικούς πρόσφυγες σε άλλες ή και στην ίδια τους τη χώρα.
Τηλεγραφικά αναφέρω αντιλήψεις για: γερμανολαζούς (οικονομικούς μετανάστες στη Γερμανια), παστρικές (προσφυγες του 22), συμμορίτες (δημοκρατικός στρατός-εμφύλιος), δουλικά (κορίτσια πολύτεκνων οικογενειών της επαρχίας που δούλευαν ως υπηρέτριες σε σπίτια εύπορων οικογενειών), Αλβανοί, Ρωσσίδες, Πακιστανοί κλπ.
Όταν η απαξίωση και η ενοχοποίηση αυτών των ανθρώπων γινόταν ή γίνεται ευθέως και απροκάλυπτα, τότε πολλές φορές υπάρχουν φωνές καταδίκης. Ξιφουλκούμε οι αντιρατσιστές και υπερασπιζόμαστε τον ουμανισμό και τον πολιτισμό μας.
Τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά, και κατά τη γνώμη μου πολύ πιο επικίνδυνα, όταν οι επιθέσεις αυτές ντύνονται με τον μανδύα του ανώδυνου και του χαριτωμένου, με το μανδύα της σάτιρας ή του αστείου. Επιθέσεις που γίνονται συνήθως με τρόπο υπαινικτικό και έμμεσο. Πολυ χειρότερα όταν τα προηγούμενα συνοδεύονται από "αλληλεγγύη", απο πράξεις"φιλανθρωπίας" και "συμπόνιας". Αγγίζει τα όρια του τραγικού ασφαλώς όταν αυτές οι συμπεριφορές έρχονται απο ανθρώπους "κατά τεκμήριο" προοδευτικούς.
Μου πήρε 49 χρόνια, παρα κάτι μήνες, για να συνειδητοποιήσω πλήρως αυτή την πραγματικότητα. Άργησα το ομολογώ, η ευστροφία δεν είναι στα προτερήματά μου, αν έχω κάποια. Απο τότε όμως που αντελήφθην πλήρως τί "παίζει" και τι "παίζεται" είμαι ιδιαίτερα αυστηρός με τον εαυτό μου αλλά και με τους λίγους ανθρώπους που συναναστρέφομαι. Ίσως δογματικά, ίσως μίζερα για κάποιους άλλους, αλλά αρνούμαι να αποδεχτώ οποιονδήποτε υποδόριο υπαινιγμό για τους κοινωνικά αδύναμους και περιθωριοποιημένους. Στην κυριολεξία, ούτε για αστείο. Είναι άλλωστε γνωστό ότι η σάτιρα και ο σατιρικός υπαινιγμός δικαιώνεται και καταξιώνεται στο μέτρο που απευθύνεται στους ισχυρότερους και δυνατότερους, ή τον εαυτό μας. Όποιος έχει τα το ταλέντο, τα άντερα, τα αρχίδια, μπορεί και πρέπει να επικεντρωθεί σε εκείνους και σε αυτές τις καταστάσεις που κυριαρχούν. Μπορεί επίσης να σατιρίσει τον εαυτό του, να φύγει δηλαδή απο το ρόλο του χαριτωμένου παρατηρητή.
Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις ήταν ένα e-mail που έλαβα με αφορμή το σχολιασμό μου σε ποστ φίλης, ή που θεωρούσα φίλη. Θεωρήθηκε η αντίδρασή μου υπερβολική. Ισως να είναι και έτσι. Για τους άλλους εννοώ να είναι έτσι, γιατί για τη συνείδησή μου δεν είναι.
Σε καμμία περίπτωση δεν καταλόγισα κακή πρόθεση, ούτε καταλογίζω, στο συγκεκριμένο ποστ. Νομίζω όμως ότι απο τη στιγμή που μας επισημαίνεται κάτι απο καλοπροαίρετους ανθρώπους, οι επιλογές λιγοστεύουν και γίνονται συγκεκριμένες:
1) Αντιλαμβανόμαστε περι τινος πρόκειται και συμφωνούμε διορθώνοντας
2) Αντιλαμβανόμαστε περι τινος πρόκειται και διαφωνούμε
3) Αντιλαμβανόμαστε περι τινος πρόκειται αλλά για λόγους εγωισμού ή και δημοφιλίας, σφυράμε κλέφτικα.
4) Δεν αντιλαμβανόμαστε καθόλου τι θέλει να πει ο ποιητής (ο θεός να τον κάνει...)
Επειδή το πρώτο δεν έγινε, ειλικρινά ελπίζω να αφορά τον εγωισμό και μόνο...
Κυριακή, Μαρτίου 26, 2006
Δευτέρα, Μαρτίου 20, 2006
ΜΑΗΣ ΤΟΥ 68 ;
Γέμισαν αναλύσεις πάλι οι εφημερίδες.
Αφορμή οι αντιδράσεις στη Γαλλία για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης.
Βαθυστόχαστοι και "έγκυροι" αναρωτιούνται μήπως έρχεται ένας νέος Μάης του 68. Διαβάζουν τις Γαλλικές εφημερίδες, τις ανταποκρίσεις των διεθνών πρακτορείων, προσηλώνονται στο χαζοκούτι να δουν τις ειδήσεις, για να μπορούν να γράψουν για το νέο Μάη που έρχεται. Οι γελοίοι!
Σαράντα χρόνια πέρασαν και στο διάστημα αυτό η Γαλλία έχει ζήσει δεκάδες κοινωνικές εξεγέρσεις, και κάθε φορά το ίδιο βιολί: Μήπως πρόκειται για ένα νέο Μάη του 68;
Γιατί όμως το κάνουν;
1) Γιατί κάποιος τους είπε ότι είναι σοφιστικέ να κάνεις ότι ξέρεις για το Μάη του 68.
2) Γιατί θέλει κούραση και ίσως μυαλό, και οπωσδήποτε λιγάκι ευαισθησία για να ακούς και να παρακολουθείς τη ζωή και τις εξελίξεις γύρω σου. Κι αν βαριέσαι και είσαι αναίσθητος, μοναδική σου λύση μένει η ξεπατικοτούρα του χτες.
3) Γιατί κάποια από τα αφεντικά τους που βρίσκονται στα πρώτα ή στα δεύτερα -ηντα της ζωής τους, έχουν ονειρώξεις με το Μάη. Βλέπετε όταν συνέβαινε η εξέγερση το 68, αυτοί αναρωτιόντουσαν μήπως αναβιώνει η Κομμούνα στο Παρίσι και κατήγγειλαν τους"αλήτες" που "δεν ξέρουν τι θέλουν", τα "κωλόπαιδα" που ξεπερνάνε τα όρια και δεν υπακούoυν στο κόμμα.
4) Γιατί ξέρουν ότι κάποιοι θα φοβηθούν και φόβος πουλάει. Αίμα, σπέρμα, ψέμμα είναι το τρίπτυχο που τους προσανατολίζει.
Ο Μάρτιος του 2006 , (όπως ο κάθε μήνας, εβδομάδα, μέρα, ώρα, στιγμή), είναι μοναδικός. Έχει τις δικές του ανάγκες, τα δικά του αδιέξοδα και απελπισία, έχει τα δικά του όνειρα. Κυρίως όμως έχει τους δικούς του ανθρώπους, τα δικά του παιδιά.
Αυτά τα παιδιά λεβέντες μου, που συχνά κατηγορείτε ως απολίτικα, βαρεμένα, ευνουχισμένα στον ωχαδελφισμό τους, λοβοτομημένα και χαμένα στο διαδίκτυο. Αυτά τα παιδιά που ισχυρίζεστε ότι τα έχουν όλα γι΄αυτό και αδιαφορούν.
Αυτές οι γενιές λοιπόν που ξηλώνουν πεζοδρόμια με την ίδια άνεση, με το ίδιο κέφι που σερφάρουν στο διαδίκτυο. Αυτές οι γενιές που όταν τους λέμε ότι τα έχουν όλα, συμπεραίνουν αυτόματα πως δεν έχουν τίποτα. Γιατί το "εχειν" εμείς το μετράμε σε σχέση με το παρελθόν. Ενώ αυτοί είναι υποχρεωμένοι να μετράνε σε σχέση με το μέλλον. Το μέλλον που δεν υπάρχει...
" Για μας δεν υπάρχει μέλλον. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε! Θα αγωνιστούμε. Αποκλείεται να βρεθούμε σε χειρότερη θέση!" δήλωσε μια πιτσιρίκα διαδηλώτρια.
Ας κόψουμε λοιπόν τα παραμύθια και τις συγκρίσεις.
Ας βγάλουμε το γράσσο από τα μάτια, αν μπορούμε. Δεν θα χάσουμε ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνουμε αυτά τα βλέμματα, αυτό το πάθος, αυτή την αγωνία. θα κερδίσουμε ίσως λίγο από τη χαμένη μας ανθρωπιά, θα κατανοήσουμε, μπορεί, πόσο αβίωτο φτιάξαμε το μέλλον των παιδιών μας.
Κι όσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε ότι δεν μπορούμε να βάλουμε στα δικά μας παπούτσια τα πόδια αυτών των παιδιών, τόσο το καλύτερο για όλους
Αφορμή οι αντιδράσεις στη Γαλλία για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης.
Βαθυστόχαστοι και "έγκυροι" αναρωτιούνται μήπως έρχεται ένας νέος Μάης του 68. Διαβάζουν τις Γαλλικές εφημερίδες, τις ανταποκρίσεις των διεθνών πρακτορείων, προσηλώνονται στο χαζοκούτι να δουν τις ειδήσεις, για να μπορούν να γράψουν για το νέο Μάη που έρχεται. Οι γελοίοι!
Σαράντα χρόνια πέρασαν και στο διάστημα αυτό η Γαλλία έχει ζήσει δεκάδες κοινωνικές εξεγέρσεις, και κάθε φορά το ίδιο βιολί: Μήπως πρόκειται για ένα νέο Μάη του 68;
Γιατί όμως το κάνουν;
1) Γιατί κάποιος τους είπε ότι είναι σοφιστικέ να κάνεις ότι ξέρεις για το Μάη του 68.
2) Γιατί θέλει κούραση και ίσως μυαλό, και οπωσδήποτε λιγάκι ευαισθησία για να ακούς και να παρακολουθείς τη ζωή και τις εξελίξεις γύρω σου. Κι αν βαριέσαι και είσαι αναίσθητος, μοναδική σου λύση μένει η ξεπατικοτούρα του χτες.
3) Γιατί κάποια από τα αφεντικά τους που βρίσκονται στα πρώτα ή στα δεύτερα -ηντα της ζωής τους, έχουν ονειρώξεις με το Μάη. Βλέπετε όταν συνέβαινε η εξέγερση το 68, αυτοί αναρωτιόντουσαν μήπως αναβιώνει η Κομμούνα στο Παρίσι και κατήγγειλαν τους"αλήτες" που "δεν ξέρουν τι θέλουν", τα "κωλόπαιδα" που ξεπερνάνε τα όρια και δεν υπακούoυν στο κόμμα.
4) Γιατί ξέρουν ότι κάποιοι θα φοβηθούν και φόβος πουλάει. Αίμα, σπέρμα, ψέμμα είναι το τρίπτυχο που τους προσανατολίζει.
Ο Μάρτιος του 2006 , (όπως ο κάθε μήνας, εβδομάδα, μέρα, ώρα, στιγμή), είναι μοναδικός. Έχει τις δικές του ανάγκες, τα δικά του αδιέξοδα και απελπισία, έχει τα δικά του όνειρα. Κυρίως όμως έχει τους δικούς του ανθρώπους, τα δικά του παιδιά.
Αυτά τα παιδιά λεβέντες μου, που συχνά κατηγορείτε ως απολίτικα, βαρεμένα, ευνουχισμένα στον ωχαδελφισμό τους, λοβοτομημένα και χαμένα στο διαδίκτυο. Αυτά τα παιδιά που ισχυρίζεστε ότι τα έχουν όλα γι΄αυτό και αδιαφορούν.
Αυτές οι γενιές λοιπόν που ξηλώνουν πεζοδρόμια με την ίδια άνεση, με το ίδιο κέφι που σερφάρουν στο διαδίκτυο. Αυτές οι γενιές που όταν τους λέμε ότι τα έχουν όλα, συμπεραίνουν αυτόματα πως δεν έχουν τίποτα. Γιατί το "εχειν" εμείς το μετράμε σε σχέση με το παρελθόν. Ενώ αυτοί είναι υποχρεωμένοι να μετράνε σε σχέση με το μέλλον. Το μέλλον που δεν υπάρχει...
" Για μας δεν υπάρχει μέλλον. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε! Θα αγωνιστούμε. Αποκλείεται να βρεθούμε σε χειρότερη θέση!" δήλωσε μια πιτσιρίκα διαδηλώτρια.
Ας κόψουμε λοιπόν τα παραμύθια και τις συγκρίσεις.
Ας βγάλουμε το γράσσο από τα μάτια, αν μπορούμε. Δεν θα χάσουμε ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνουμε αυτά τα βλέμματα, αυτό το πάθος, αυτή την αγωνία. θα κερδίσουμε ίσως λίγο από τη χαμένη μας ανθρωπιά, θα κατανοήσουμε, μπορεί, πόσο αβίωτο φτιάξαμε το μέλλον των παιδιών μας.
Κι όσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε ότι δεν μπορούμε να βάλουμε στα δικά μας παπούτσια τα πόδια αυτών των παιδιών, τόσο το καλύτερο για όλους
Τρίτη, Μαρτίου 07, 2006
ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ BLOGS
Αν φρόντισα να μη μου λείψει κάτι στη ζωή μου, αυτό είναι τα βιβλία.
Νομίζω ότι έχω διαβάσει και εξακολουθώ να διαβάζω αρκετά ώστε να μπορώ να έχω μια "αίσθηση" για την αξία βιβλίων και συγγραφέων. Ασφαλώς και είναι υποκειμενική τόσο η αίσθηση όσο και η αξιολόγηση. Αλλά γι΄αυτην την υποκειμενικότητα δεν υπάρχει κι αυτό εδώ το blog;
Περιδιαβαίνοντας τα διάφορα blogs είδα θάματα και πράματα. Οτι τραβάει η ψυχή του καθενός υπάρχει, σε χιλιάδες εκδοχές και χρώματα. Προσωπικότητες που αυτοαποκαλύπτονται, άλλες που καλύπτονται επιμελώς, επιθυμίες και φαντασιώσεις, εξομολογήσεις και απωθημένα, όλα τα έχει ο μπαχτσές.
Για μένα ωστόσο κάποια κείμενα είναι ξεχωριστά. Μου αρέσουν και με συγκινούν μ΄αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο που δεν περιγράφεται, αλλά που όλοι τον γνωρίζουμε, όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο που αγαπάμε. Δεν έχει να κάνει με τις συμφωνίες που βρίσκεις στα γραφόμενα. Δεν έχει να κάνει, στην περίπτωσή μου τουλάχιστον, με το υφος και τη γλώσσα.
Εχει κυρίως να κάνει με τον τρόπο προσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, με τον τρόπο που μπορεί να (ξανα) αποτυπώνει τη ζωή με όλα τα παρελκόμενά της καλά και κακά.
Είναι η ανατρεπτική σκέψη που μπορεί να επανακαθορίζει τα πράγματα, που μπορεί να φανερώνει όψεις που δεν είχαμε καν φανταστεί.
Είναι ακόμα η αθωότητα που μπορεί να έχει όποιος τολμάει και δεν φοβάται. Κι αυτοί είναι ελάχιστοι.
Εχουν την αξία τους αυτά τα κείμενα και πρέπει κανεις να την σημειώνει, και να αισθάνεται τυχερός όταν τα ανακαλύπτει.
Υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια που γράφουν καθημερινά στα blogs. Υπάρχουν όμως πολύ λίγοι, ελάχιστοι που συγγράφουν στα blogs τους. Αληθινό χρυσάφι.
Ενα τέτοιο χρυσωρυχείο είναι η PSILIKATZOY. Εχει το ταλέντο να μεταφέρει τις γνώσεις και τις εμπειρίες, την αλήθεια της με λόγια απλά. Μας δείχνει αυτό που δεν μπορούμε να δούμε, μας λέει κάποιες φορές αυτό που δεν μπορούμε να πούμε.
Αν φρόντισα να μη μου λείψει κάτι στη ζωή μου, αυτό ειναι τα βιβλία.
Νομίζω ότι έχω διαβάσει και εξακολουθώ να διαβάζω αρκετά ώστε να μπορώ να έχω μια "αίσθηση" για την αξία βιβλίων και συγγραφέων. Η PSILIKATZOY λοιπόν είναι μια συγγραφέας που γράφει σε blog.
Καλό για μας που την παρακολουθούμε, κακό για όσους δεν είναι στο διαδίκτυο και την χάνουν...
Νομίζω ότι έχω διαβάσει και εξακολουθώ να διαβάζω αρκετά ώστε να μπορώ να έχω μια "αίσθηση" για την αξία βιβλίων και συγγραφέων. Ασφαλώς και είναι υποκειμενική τόσο η αίσθηση όσο και η αξιολόγηση. Αλλά γι΄αυτην την υποκειμενικότητα δεν υπάρχει κι αυτό εδώ το blog;
Περιδιαβαίνοντας τα διάφορα blogs είδα θάματα και πράματα. Οτι τραβάει η ψυχή του καθενός υπάρχει, σε χιλιάδες εκδοχές και χρώματα. Προσωπικότητες που αυτοαποκαλύπτονται, άλλες που καλύπτονται επιμελώς, επιθυμίες και φαντασιώσεις, εξομολογήσεις και απωθημένα, όλα τα έχει ο μπαχτσές.
Για μένα ωστόσο κάποια κείμενα είναι ξεχωριστά. Μου αρέσουν και με συγκινούν μ΄αυτόν τον ιδιαίτερο τρόπο που δεν περιγράφεται, αλλά που όλοι τον γνωρίζουμε, όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο που αγαπάμε. Δεν έχει να κάνει με τις συμφωνίες που βρίσκεις στα γραφόμενα. Δεν έχει να κάνει, στην περίπτωσή μου τουλάχιστον, με το υφος και τη γλώσσα.
Εχει κυρίως να κάνει με τον τρόπο προσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, με τον τρόπο που μπορεί να (ξανα) αποτυπώνει τη ζωή με όλα τα παρελκόμενά της καλά και κακά.
Είναι η ανατρεπτική σκέψη που μπορεί να επανακαθορίζει τα πράγματα, που μπορεί να φανερώνει όψεις που δεν είχαμε καν φανταστεί.
Είναι ακόμα η αθωότητα που μπορεί να έχει όποιος τολμάει και δεν φοβάται. Κι αυτοί είναι ελάχιστοι.
Εχουν την αξία τους αυτά τα κείμενα και πρέπει κανεις να την σημειώνει, και να αισθάνεται τυχερός όταν τα ανακαλύπτει.
Υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια που γράφουν καθημερινά στα blogs. Υπάρχουν όμως πολύ λίγοι, ελάχιστοι που συγγράφουν στα blogs τους. Αληθινό χρυσάφι.
Ενα τέτοιο χρυσωρυχείο είναι η PSILIKATZOY. Εχει το ταλέντο να μεταφέρει τις γνώσεις και τις εμπειρίες, την αλήθεια της με λόγια απλά. Μας δείχνει αυτό που δεν μπορούμε να δούμε, μας λέει κάποιες φορές αυτό που δεν μπορούμε να πούμε.
Αν φρόντισα να μη μου λείψει κάτι στη ζωή μου, αυτό ειναι τα βιβλία.
Νομίζω ότι έχω διαβάσει και εξακολουθώ να διαβάζω αρκετά ώστε να μπορώ να έχω μια "αίσθηση" για την αξία βιβλίων και συγγραφέων. Η PSILIKATZOY λοιπόν είναι μια συγγραφέας που γράφει σε blog.
Καλό για μας που την παρακολουθούμε, κακό για όσους δεν είναι στο διαδίκτυο και την χάνουν...
Σάββατο, Φεβρουαρίου 18, 2006
ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΜΗ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΙΣΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ
Οι τράπεζες που αυξάνουν τα κερδη τους κατά 45-60% ετησίως.
Οι τράπεζες που ο μέσος μισθός που πληρώνουν είναι της τάξης των 1200 ευρώ(μικτά). Τόσα παίρνουν τα ρετιρε...
Οι τράπεζες που δεν αναγνωρίζουν πια την ΟΤΟΕ και τις κλαδικές συμβάσεις. Θέλουν λέει να τις αντικαταστήσουν με ατομικές συμβάσεις.
Οι τραπεζίτες που δεν δέχονται ούτε για λίγα λεπτά της ωρας τις αντιπροσωπείες των εργαζομένων...
Οι τραπεζίτες κι εμείς, οι εργαζόμενοι.
Μας λένε τεμπέληδες, τραμπούκους, βολεμένους και ανεύθυνους. Βγάζουν τα υπερκέρδη τους, (τα μεγαλύτερα στην Ε.Ε), στη πλάτη μας και μας βρίζουν απο πάνω. Αυτό λέγεται τουλάχιστον ΑΛΗΤΕΙΑ.
Οι κύριοι με τα σκούρα ακριβά κουστούμια είναι αλήτες.
Οι τραπεζίτες κι εμείς, οι εργαζόμενοι. Και το ποτήρι που ξεχειλίζει...
Στιγμιότυπα.. Λίγο πριν και λίγο μετά την κατάληψη και το ξύλο που φάγαμε στη χτεσινή απεργία.
Οι τράπεζες που ο μέσος μισθός που πληρώνουν είναι της τάξης των 1200 ευρώ(μικτά). Τόσα παίρνουν τα ρετιρε...
Οι τράπεζες που δεν αναγνωρίζουν πια την ΟΤΟΕ και τις κλαδικές συμβάσεις. Θέλουν λέει να τις αντικαταστήσουν με ατομικές συμβάσεις.
Οι τραπεζίτες που δεν δέχονται ούτε για λίγα λεπτά της ωρας τις αντιπροσωπείες των εργαζομένων...
Οι τραπεζίτες κι εμείς, οι εργαζόμενοι.
Μας λένε τεμπέληδες, τραμπούκους, βολεμένους και ανεύθυνους. Βγάζουν τα υπερκέρδη τους, (τα μεγαλύτερα στην Ε.Ε), στη πλάτη μας και μας βρίζουν απο πάνω. Αυτό λέγεται τουλάχιστον ΑΛΗΤΕΙΑ.
Οι κύριοι με τα σκούρα ακριβά κουστούμια είναι αλήτες.
Οι τραπεζίτες κι εμείς, οι εργαζόμενοι. Και το ποτήρι που ξεχειλίζει...
Στιγμιότυπα.. Λίγο πριν και λίγο μετά την κατάληψη και το ξύλο που φάγαμε στη χτεσινή απεργία.
Κράνος και βλέμμα βλοσυρό...
'Ερχονται...
Ο διάλογος των Τραπεζιτών...
Περιμένοντας το ασθενοφόρο να παραλάβει τον χτυπημένο στο κεφάλι, Πρόεδρο των συνταξιούχων, Πλιάκο.
Ετσι βρήκα τον Κοπερ να με περιμένει το βράδυ που γύρισα σπίτι! Τί υπονοεί; Διαισθάνεται τίποτα; :-))
ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 09, 2006
ΟΛΑ ΚΑΛΑ; ΟΛΑ ΚΑΛΑ...
Η Yahoo! «συνεργάστηκε με το Πεκίνο για τη σύλληψη αντιφρονούντα»
Associated Press
Πεκίνο
Η εταιρία Yahoo Inc. παρείχε στις κινεζικές αρχές στοιχεία που οδήγησαν στη σύλληψη και τη φυλάκιση ενός ακόμα χρήστη του Διαδικτύου, ο οποίος επέκρινε με κείμενά του τη διαφθορά του κινεζικού κράτους, ανακοίνωσαν την Πέμπτη δικηγόροι και ακτιβιστές.
Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα και άλλες οργανώσεις και μεμονωμένοι ακτιβιστές κατηγορούν το γίγαντα του Διαδικτύου ότι συνεργάστηκε με την κινεζική αστυνομία στην υπόθεση που οδήγησε το 2003 στη σύλληψη του Λι Ζι, ο οποίος στην συνέχεια καταδικάστηκε σε κάθειρξη οκτώ χρόνων με την κατηγορία την απόπειρας ανατροπής του καθεστώτος.
Πρόκειται για την δεύτερη σύλληψη αντιφρονούντα στην οποία φέρεται έχει ανάμιξη η αμερικανική εταιρία Πληροφορικής.Εκπρόσωπος της Yahoo! δηλωσε πως η εταιρεία είναι υποχρεωμένη να συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις των αρχών και επιπλέον δεν γνώριζε για ποιο λόγο της ζητήθηκαν τα επίμαχα δεδομένα χρήσης. οι πληροφορίες που ζητούνται μπορούν να αφορούν ο,τιδήποτε. «Δεν γνωρίζουμε αν οι πληροφορίες αυτές έχουν να κάνουν με δολοφονίες, απαγωγές ή με άλλα εγκλήματα» είπε η εκπρόσωπος.Ωστόσο, η Επιτροπή Προστασίας των Δημοσιογράφων και η οργάνωση Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα τονίζουν πως «η δικαιολογία δεν ευσταθεί, αφού το Yahoo! σίγουρα γνώριζε πως βοηθά στη σύλληψη διαφωνούντων και δημοσιογράφων και όχι κοινών εγκληματιών» τονίζεται στην ανακοίνωση.Η υπόθεση αυτή είναι η τελευταία μιας σειράς ανάλογων παραδειγμάτων που δείχνουν τη διάσταση ανάμεσα στα κέρδη και τη δεοντολογία των εταιρειών του Διαδικτύου που δραστηριοποιούνται στην Κίνα, τη δεύτερα μεγαλύτερη αγορά για το Διαδίκτυο στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ.Το Σεπτέμβριο διατυπώθηκαν κατηγορίες εναντίον του Yahoo! ότι βοήθησε τις κινεζικές αρχές να εντοπίσουν τον Σι Τάο, ο οποίος καταδικάστηκε τον περασμένο Απρίλιο σε κάθειρξη δέκα χρόνων για διαρροή κρατικών μυστικών στο εξωτερικό. Για την υπόθεση αυτή η εταιρεία προέβαλε τη δικαιολογία πως πρέπει να συμμορφώνεται με τους νόμους της χώρας, χωρίς όμως να επιβεβαιώσει ή να αρνηθεί αν όντως έδωσε στις αρχές της Κίνας τις πληροφορίες αυτές.Τον περασμένο μήνα, έντονες αντιδράσεις προκλήθηκαν από την ανακοίνωση της εταιρίας Google Inc. ότι θα εξαιρέσει πολιτικά ευαίσθητα θέματα από το νέα της ιστοσελίδα στην Κίνα, υπακούοντας στους όρους που της έθεσε το Πεκίνο. Για παρόμοιους λόγους έχει κατηγορηθεί και η Microsoft.
news.in.gr, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuter
Αυτάααα...
Associated Press
Πεκίνο
Η εταιρία Yahoo Inc. παρείχε στις κινεζικές αρχές στοιχεία που οδήγησαν στη σύλληψη και τη φυλάκιση ενός ακόμα χρήστη του Διαδικτύου, ο οποίος επέκρινε με κείμενά του τη διαφθορά του κινεζικού κράτους, ανακοίνωσαν την Πέμπτη δικηγόροι και ακτιβιστές.
Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα και άλλες οργανώσεις και μεμονωμένοι ακτιβιστές κατηγορούν το γίγαντα του Διαδικτύου ότι συνεργάστηκε με την κινεζική αστυνομία στην υπόθεση που οδήγησε το 2003 στη σύλληψη του Λι Ζι, ο οποίος στην συνέχεια καταδικάστηκε σε κάθειρξη οκτώ χρόνων με την κατηγορία την απόπειρας ανατροπής του καθεστώτος.
Πρόκειται για την δεύτερη σύλληψη αντιφρονούντα στην οποία φέρεται έχει ανάμιξη η αμερικανική εταιρία Πληροφορικής.Εκπρόσωπος της Yahoo! δηλωσε πως η εταιρεία είναι υποχρεωμένη να συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις των αρχών και επιπλέον δεν γνώριζε για ποιο λόγο της ζητήθηκαν τα επίμαχα δεδομένα χρήσης. οι πληροφορίες που ζητούνται μπορούν να αφορούν ο,τιδήποτε. «Δεν γνωρίζουμε αν οι πληροφορίες αυτές έχουν να κάνουν με δολοφονίες, απαγωγές ή με άλλα εγκλήματα» είπε η εκπρόσωπος.Ωστόσο, η Επιτροπή Προστασίας των Δημοσιογράφων και η οργάνωση Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα τονίζουν πως «η δικαιολογία δεν ευσταθεί, αφού το Yahoo! σίγουρα γνώριζε πως βοηθά στη σύλληψη διαφωνούντων και δημοσιογράφων και όχι κοινών εγκληματιών» τονίζεται στην ανακοίνωση.Η υπόθεση αυτή είναι η τελευταία μιας σειράς ανάλογων παραδειγμάτων που δείχνουν τη διάσταση ανάμεσα στα κέρδη και τη δεοντολογία των εταιρειών του Διαδικτύου που δραστηριοποιούνται στην Κίνα, τη δεύτερα μεγαλύτερη αγορά για το Διαδίκτυο στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ.Το Σεπτέμβριο διατυπώθηκαν κατηγορίες εναντίον του Yahoo! ότι βοήθησε τις κινεζικές αρχές να εντοπίσουν τον Σι Τάο, ο οποίος καταδικάστηκε τον περασμένο Απρίλιο σε κάθειρξη δέκα χρόνων για διαρροή κρατικών μυστικών στο εξωτερικό. Για την υπόθεση αυτή η εταιρεία προέβαλε τη δικαιολογία πως πρέπει να συμμορφώνεται με τους νόμους της χώρας, χωρίς όμως να επιβεβαιώσει ή να αρνηθεί αν όντως έδωσε στις αρχές της Κίνας τις πληροφορίες αυτές.Τον περασμένο μήνα, έντονες αντιδράσεις προκλήθηκαν από την ανακοίνωση της εταιρίας Google Inc. ότι θα εξαιρέσει πολιτικά ευαίσθητα θέματα από το νέα της ιστοσελίδα στην Κίνα, υπακούοντας στους όρους που της έθεσε το Πεκίνο. Για παρόμοιους λόγους έχει κατηγορηθεί και η Microsoft.
news.in.gr, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuter
Αυτάααα...
Σάββατο, Φεβρουαρίου 04, 2006
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 01, 2006
ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗΔΕΣ
Ο χώρος δουλειάς του είναι ένα γυάλινο κλουβί 1Χ1,5 . Είναι θυρωρός στο εμπορικό κέντρο στη Χαριλάου Τρικούπη. Η γυναίκα του είναι καθαρίστρια στους ορόφους, καθαρίζει τα γραφεία μας όταν φύγουμε. Δεν έχω συναντήσει ποτέ την ίδια. Συναντώ όμως κάθε πρωί που μπαίνω στο γραφείο την διακριτικότητα, την ευστροφία και την εντιμότητά της. Αφηρημένος και χύμα όπως πάντα, αφήνω φεύγοντας κάθε μεσημέρι εκτεθειμένα διάφορα αντικείμενα. Προσωπικά είδη, χρήματα, έγγραφα που θα μπορούσαν να με εκθέσουν. Την άλλη μέρα θα τα βρω μέσα στα συρτάρια, καλυμμένα και τακτοποιημένα.
Ο άντρας της πάλι, οχτώ-δεκα ώρες, με ζέστη ή κρύο υποχρεωμένος να στέκεται μέσα στο κλουβί. Μεσήλικας με βλέμμα παραίτησης και θλίψης.
Προχτές το βράδυ οι "αναρχικοί" αποφάσισαν να εκδικηθουν το κράτος και την Εθνική τράπεζα για τα επεισόδια με τους πυροβολισμούς την περασμένη εβδομάδα. Έκριναν σκόπιμο δέκα απο αυτους να εγκλωβίσουν τον θυρωρό, να βάλουν δέκα μπουκάλια με βενζίνη μέσα στο κλουβί και να τον απειλούν ότι θα τον κάψουν ζωντανό.
Χθες βράδυ, ήμουν στο κέντρο όταν ομάδα 15-20 "αναρχικών" επιτέθηκε στον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ Χρήστο Πολυζωγόπουλο και τον καθηγητή Σαββα Ρομπόλη στη γωνία Ναυαρίνου και Ιπποκράτους. Τους έβγαλαν απο το αυτοκίνητο και τους χτυπούσαν ανελέητα. Τον Πολυζωγόπουλο τον έριξαν στο δρόμο και τον κλώτσαγαν με μανία στο κεφάλι. Τον μετέφεραν σε διπλανή κλινική και τον είδα λίγο αργότερα. Ο γιατρός που τον εξέτασε μου εξήγησε πόσο τυχερος στάθηκε και δεν προκλήθηκαν ανεπανόρθωτες βλάβες.
Σε λίγες μέρες δύο αλεπάλληλα επεισόδια, δύο δείγματα συμπεριφοράς που κάποιοι επιμένουν να ονομάζουν δράση "αναρχικών"...
Εχω γνωρίσει αντιεξουσιαστές και αναρχικούς στη ζωή μου. Μερικοί είναι φίλοι μου εδώ και χρόνια. Για κάποιους άλλους, σε δύσκολες εποχές, ήμουν μάρτυρας υπεράσπισης σε στημένες δίκες για την τρομοκρατία. Είναι άνθρωποι ακέραιοι, ουσιαστικά δημοκράτες με τρόπο και στάση ζωής τέτοια που τιμά και σέβεται την ιδεολογία τους. Μπορεί να διαφωνείς μαζί τους αλλά ποτέ δεν θα αποπειραθούν να σου επιβάλουν τις απόψεις τους. Τη δράση τους την υπερασπίζονται δημόσια και αυτό έχει το ανάλογο τίμημα. Είναι άνθρωποι χωρίς κουκούλες και λοστούς. Το αναρχικό κίνημα άλλωστε, παγκοσμίως και διαχρονικά, είναι ένα κίνημα που γέννησε μερικές από τις πιο υπέροχες προσωπικότητες, είναι ένα κίνημα που έδωσε πολλές φορές το απόλυτο δείγμα προσφοράς και θυσίας στο όνομα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.
Για τους λόγους αυτούς, παρά τις σοβαρές διαφωνίες και την κομματική μου ένταξη σε άλλο πολιτικό χώρο, σέβομαι τους αναρχικούς και ακούω με προσοχή το λόγο που εκφέρουν.
Για τους λόγους αυτούς δεν μπορώ να δεχτώ το φασισμό της ιδιοποίησης απο μερικά κωλόπαιδα του τίτλου "αναρχικοί". Τέτοιες συμπεριφορές μάλλον την "Καρφίτσα" και τον Γκοτζαμάνη θυμίζουν σε όσους μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους παρακρατικές συμπεριφορές.
Αναρχικός και τζάμπα μάγκας είναι έννοιες ασύμβατες.
Ο άντρας της πάλι, οχτώ-δεκα ώρες, με ζέστη ή κρύο υποχρεωμένος να στέκεται μέσα στο κλουβί. Μεσήλικας με βλέμμα παραίτησης και θλίψης.
Προχτές το βράδυ οι "αναρχικοί" αποφάσισαν να εκδικηθουν το κράτος και την Εθνική τράπεζα για τα επεισόδια με τους πυροβολισμούς την περασμένη εβδομάδα. Έκριναν σκόπιμο δέκα απο αυτους να εγκλωβίσουν τον θυρωρό, να βάλουν δέκα μπουκάλια με βενζίνη μέσα στο κλουβί και να τον απειλούν ότι θα τον κάψουν ζωντανό.
Χθες βράδυ, ήμουν στο κέντρο όταν ομάδα 15-20 "αναρχικών" επιτέθηκε στον Πρόεδρο της ΓΣΕΕ Χρήστο Πολυζωγόπουλο και τον καθηγητή Σαββα Ρομπόλη στη γωνία Ναυαρίνου και Ιπποκράτους. Τους έβγαλαν απο το αυτοκίνητο και τους χτυπούσαν ανελέητα. Τον Πολυζωγόπουλο τον έριξαν στο δρόμο και τον κλώτσαγαν με μανία στο κεφάλι. Τον μετέφεραν σε διπλανή κλινική και τον είδα λίγο αργότερα. Ο γιατρός που τον εξέτασε μου εξήγησε πόσο τυχερος στάθηκε και δεν προκλήθηκαν ανεπανόρθωτες βλάβες.
Σε λίγες μέρες δύο αλεπάλληλα επεισόδια, δύο δείγματα συμπεριφοράς που κάποιοι επιμένουν να ονομάζουν δράση "αναρχικών"...
Εχω γνωρίσει αντιεξουσιαστές και αναρχικούς στη ζωή μου. Μερικοί είναι φίλοι μου εδώ και χρόνια. Για κάποιους άλλους, σε δύσκολες εποχές, ήμουν μάρτυρας υπεράσπισης σε στημένες δίκες για την τρομοκρατία. Είναι άνθρωποι ακέραιοι, ουσιαστικά δημοκράτες με τρόπο και στάση ζωής τέτοια που τιμά και σέβεται την ιδεολογία τους. Μπορεί να διαφωνείς μαζί τους αλλά ποτέ δεν θα αποπειραθούν να σου επιβάλουν τις απόψεις τους. Τη δράση τους την υπερασπίζονται δημόσια και αυτό έχει το ανάλογο τίμημα. Είναι άνθρωποι χωρίς κουκούλες και λοστούς. Το αναρχικό κίνημα άλλωστε, παγκοσμίως και διαχρονικά, είναι ένα κίνημα που γέννησε μερικές από τις πιο υπέροχες προσωπικότητες, είναι ένα κίνημα που έδωσε πολλές φορές το απόλυτο δείγμα προσφοράς και θυσίας στο όνομα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.
Για τους λόγους αυτούς, παρά τις σοβαρές διαφωνίες και την κομματική μου ένταξη σε άλλο πολιτικό χώρο, σέβομαι τους αναρχικούς και ακούω με προσοχή το λόγο που εκφέρουν.
Για τους λόγους αυτούς δεν μπορώ να δεχτώ το φασισμό της ιδιοποίησης απο μερικά κωλόπαιδα του τίτλου "αναρχικοί". Τέτοιες συμπεριφορές μάλλον την "Καρφίτσα" και τον Γκοτζαμάνη θυμίζουν σε όσους μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους παρακρατικές συμπεριφορές.
Αναρχικός και τζάμπα μάγκας είναι έννοιες ασύμβατες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)