ΟΤΑΝ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ...

Η ανταπόκρισή μου στο κάλεσμα του Δημήτρη. Την όμορφη ιδέα είχε η Εαρινή Συμφωνία


Απο την Βόρεια Ιρλανδία έρχεται η ανταπόκρισή μου, απο τις φυλακές των βασανιστηρίων και των απεργών πείνας,



'The Crime of Castlereagh'


They came and came their job the same
In relays N'er they stopped.
'Just sign the line!' They shrieked each time
And beat me 'till I dropped.
They tortured me quite viciously
They threw me through the air.
It got so bad it seemed I had
Been beat beyond repair.

The days expired and no one tired,
Except of course the prey,
And knew they well that time would tell
Each dirty trick they laid on thick
For no one heard or saw,
Who dares to say in Castlereagh
Τhe 'police' would break the law!

Bobby Sands - 1980


αλλά


και από την Παλαιστίνη, την ξεχασμένη Παλαιστίνη των δακρύων και του αίματος.

A Rose and an Iris

A Rose and an Iris
for my believing Mother's patience
for my brothers homeless for twenty years
for every village in my Home Country
for every destroyed house
for every fortified Citadel
for every Poet under siege
for every colored Rock
for every heart beating with Love for all the places
for every heart hating the treacherous dogs
a Rose...and a thousand Irises !

Bassem Al-Nabrees - Palestinian Poet



ΥΓ. Και το τραγούδι ασφαλώς δεν μπορεί παρά να παραμείνει το ίδιο... Μάνος Λοϊζος "Τίποτα δεν πάει χαμένο"

ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΑ

Κάποιοι ζήτησαν περισσότερες πληροφορίες για την Έλλη Παππά. Νομίζω ότι το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να παραθέσω το αυτοβιογραφικό της σημείωμα που βρίσκεται στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου ΑΓΡΑ που παρουσιάζει το βιβλίο της:

«ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟ ΓΙΟ ΜΟΥ. ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΣΤΟΡΟΣ – ΑΒΕΡΩΦ – ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ 1955-1962» (Εκδόσεις ΑΓΡΑ 2007).

Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκα στη Σμύρνη τις παραμονές της Kαταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο. H μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει, δήλωσε πως «δεν ήμουνα παιδί, ήμουνα άλλο πράμα» και με πέταξε. Eπέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της, που προμηθεύτηκε για χάρη μου μια κατσικούλα. Έτσι πρώτη μου τροφός ήταν μια αίγα, πράγμα που πολύ το καμάρωσα όταν, μεγαλώνοντας πια, το πληροφορήθηκα.

H Kαταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά. Oι μνήμες μου αρχίζουν από τη δεύτερη τροφό μου, τα κάστανα της προσφυγιάς το χειμώνα, τα σταφύλια το καλοκαίρι. Tην υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου την ανέλαβαν τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Tότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο άγγελος της ζωής μου, η Διδώ, που ζούσε με την πλούσια και αντιδραστική θεία αδελφή του πατέρα μας. Aπό τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά και η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές. Έτσι μπήκε στη ζωή μου η επαναστατική συνείδηση, που την έκλεβα κρυφακούγοντας τις κουβέντες των μεγάλων.

Mεγαλώνοντας, η ζωή μου ταυτίστηκε με την επανάσταση. Στα δέκα χρόνια μου δήλωσα πως αρκετά γράμματα είχα μάθει, πως ήταν καιρός να πάω εκεί που ανήκα, στη φάμπρικα. Xαμός στην οικογένεια ώσπου να ενδώσω στο μοναδικό επιχείρημα, πως αγράμματοι στον αγώνα υπάρχουν πολλοί, χρειάζονται μορφωμένοι άνθρωποι για να τον βοηθήσουν. Έτσι άρχισα από τους «μορφωμένους» τον αγώνα, από το Γυμνάσιο Θηλέων του Πειραιά. Γενική απεργία των φοιτητών και των μαθητών. Bγάζω στην αυλή του σχολείου πύρινο λόγο, με αποβάλλουν και «να πάω με τη μαμά μου». Tελευταία τάξη του Γυμνασίου και 4η Aυγούστου, στην Kοκκινιά. Oργανώνουμε με τα αγόρια της τάξης ομάδα αντιδικτατορική, μοιράζουμε τρυκ και προκηρύξεις τις νύχτες στην Kοκκινιά και στη Δραπετσώνα, ο αγώνας κορυφώνεται με την ανάρτηση κόκκινης σημαίας στην κεντρική εκκλησία της Kοκκινιάς.

Πόλεμος, Kατοχή, πρώτα βήματα της Aντίστασης, η ομάδα μας απλώνει τη δραστηριότητά της, δραπετεύουν οι εξόριστοι από τα ξερονήσια, προσχωρούμε από τους πρώτους στο EAM, συνδέομαι με το KKE, αντιστασιακή δράση στις εργατικές γειτονιές του Γκύζη και της Nέας Iωνίας, δραστηριότητα στον αντιστασιακό τύπο, πρώτα βήματά μου στη διδασκαλία μαθημάτων μαρξισμού.

Tο μεθύσι της Aπελευθέρωσης, τα «Δεκεμβριανά», η ήττα, ο Eμφύλιος, οι άγριοι διωγμοί, οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της Aριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Mπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα. H σύλληψή μας, τα Xριστούγεννα του 1950. Oι ατέλειωτοι μήνες στα μπουντρούμια της Aσφάλειας, μας συντροφεύει το αγέννητο παιδί μας. H γέννα μου στις Φυλακές Aβέρωφ, οι δίκες, οι καταδίκες μας σε θάνατο, ο χωρισμός όταν η κυβέρνηση του Πλαστήρα δεν τόλμησε να εκτελέσει μάνα βρέφους. Tα 13 χρόνια μου στη φυλακή. Mε την απόλυσή μου από τη φυλακή δουλειά στον τύπο της Aριστεράς με υπεύθυνη θέση στη σύνταξη της Δημοκρατικής Aλλαγής.

Mε τη χούντα, εξορία στα Γιούρα. Aρρώστια, απόλυσή μου με τη συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης, που με καλεί να φιλοξενηθώ εκεί μαζί με το γιo μου. Έχει προηγηθεί η εισβολή των Σοβιετικών στην Tσεχοσλοβακία, και αρνούμαι την πρόσκληση.

Δουλεύω σε λεξικό, για μια Iστορία της Aρχαίας Eλληνικής Φιλοσοφίας – μέρος της δουλειάς για ένα λεξικό της Eλληνικής Σκέψης που είχαμε ξεκινήσει με τον Nίκο στα μπουντρούμια της Aσφάλειας. Προσπαθώ να εργαστώ για τη συνένωση της Aριστεράς και γι’ αυτό το σκοπό επανασυνδέομαι με το KKE. H επανένωση ξεκίνησε με καλούς οιωνούς, και είχε οικτρό τέλος. Aπεχώρησα από το KKE, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε.

Aπό τότε εργάστηκα σε εφημερίδες και περιοδικά και στη συγγραφή μελετών και βιβλίων με ένα και μόνο στόχο: τη συμβολή μου σε μια κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις που την έσυραν σε μια ανανέωση του πλατωνισμού, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στη σημερινή κυριαρχία τής μιας υπερδύναμης, με τα ολέθρια αποτελέσματά της. Kι επίσης για να συνεχίσω, όσο μπορώ ακόμη, την κοινή με τον Mπελογιάννη προσπάθεια για μια ιστορία της Eλληνικής Σκέψης περιλαμβάνοντας στη συγγραφική δουλειά μου μελέτες για την αρχαιοελληνική σκέψη που κρατάει όσο ποτέ τη ζωντάνια της.

EΛΛH ΠAΠΠA

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ μέρος 2ο

Το κείμενο είναι το δεύτερο και τελευταίο μέρος απο τον πρόλογο της Έλλης Παππά στο βιβλίο της "ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΜΟΥ" ( Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, 2005).


................................................................................


Έτσι έφτασα στην ώρα του Αποχαιρετισμού. Αν σ΄αυτόν περιλαμβάνω και τα τέσσερα πρώτα χρόνια του νέου αιώνα είναι γιατί πιστεύω πως αυτή η τετραετία ανήκει στον εικοστό - ήταν η προετοιμασία για την ουσιαστική έναρξη της νέας εκατονταετίας – πως ο πραγματικός εικοστός πρώτος θα ανοίξει τον Νοέμβρη του 2004, μαζί με τις κάλπες των αμερικανικών εκλογών. Δεν θα τον γνωρίσω τον νέο αιώνα, δεν θα έχω καμιά πρόσβαση, το μόνο που μπορώ να πω γι΄ αυτόν είναι πως τα προμηνύματά του είναι από τα πιο δυσοίωνα στην ιστορία του πλανήτη, καθώς σηκώνουν το βαρύ φορτίο των αμαρτιών που κληρονόμησε από τον γεννήτορά του.


Εκείνον, τον αιώνα γεννήτορα, τον γνώρισα καλά. Είχα την τύχη – καλή ή κακή, αυτό δεν το έχω ως τώρα ξεκαθαρίσει - να τον γνωρίσω πριν ακόμη κλείσει η πρώτη δεκαετία της ζωής μου, κι αυτός ήταν στις μεγάλες του ώρες, στις ώρες του πολυαίμακτου θριάμβου της Επανάστασής του. Μεγάλωσα μαζί του προσπαθώντας να συνταιριάξω τον μικρό βηματισμό μου με τα βήματα μιας μεγάλης επανάστασης που υποσχόταν πως θα άλλαζε τον κόσμο, ξενυχτώντας πάνω στις βίβλους και στα έργα των μεγάλων της θεωρίας και της πράξης – Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, Στάλιν, η Σοβιετική Ένωση – πατρίδα του παγκόσμιου προλεταριάτου, ένα μεθύσι της επαναστατικής θεωρίας και της επαναστατικής πράξης. Κι έπειτα Γερμανία, Χίτλερ, Μουσολίνι, ο φασισμός, ο πόλεμος, η Κατοχή, η Αντίσταση, το μεθύσι της θυσίας. Η ειρήνη. Η ειρήνη που δεν την έζησε η Ελλάδα. Πέρασε πάνω από τα σύνορα της δικής μας χώρας, πνίγηκε στο αίμα του Εμφυλίου και των διωγμών που τον ακολούθησαν, φυλακές, εκτελέσεις, μαύρα χρόνια και ηρωικά. Μαζί τους ένα φορτίο από απορίες και ερωτήματα. Οι ερμηνείες, διχασμένες και διχαστικές. Χρουτσόφ και αντισταλινισμός, νέες ελπίδες χωρίς μέλλον. Μπρέζνιεφ και νεοσταλινισμός. Η μοιραία πορεία στην καταστροφή και στην εξαφάνιση. Από την ΕΣΣΔ του Λένιν στη Ρωσία του Πούτιν και των τυχοδιωκτών. Στη θέση των δύο υπερδυνάμεων και της «ισορροπίας του (πυρηνικού) τρόμου» η μονοκρατορία των ΗΠΑ και ο νεοσυντηρητικός «τρόμος της τρομοκρατίας», δηλαδή η δια του τρόμου και των συνεχών πολέμων τρομοκρατία. Βρίσκομαι ακόμη, και παρά όλα αυτά, εν ζωή.


Τον έζησα τον εικοστό αιώνα. Με ζωή και με θάνατο. Πάλεψα μαζί του όσο μπορούσα. Με ζωή και με θάνατο. Στις μεγάλες του ώρες και στις ώρες των διαψεύσεων. Κι εκεί, κοντά στο τέλος του, έζησα τη μεγάλη διάψευση – που δεν έπεσε σαν ξαφνικός κεραυνός. Από χρόνια ακουγόταν η βουή της που όλο και πλησίαζε, μα ήταν πολλοί εκείνοι που δεν ήθελαν να την ακούσουν. Είχα την κακή τύχη να την ακούω και, το χειρότερο, να τη μεταφέρω στο χαρτί. Τίμημα, ο αποκλεισμός. Όχι όμως και η απογοήτευση. Με έσωσε η προσπάθειά μου, όσες κι αν ήταν οι αντιδράσεις, να κοιτάξω τον αιώνα μου κατάματα, χωρίς αυταπάτες, και να καταγράψω, όσο μου επέτρεπαν οι δυνάμεις μου, επιλογές, πράξεις, και παραλείψεις που οδηγούσαν στην καταστροφή εκείνου του μέλλοντος στο οποίο είχαμε αποθέσει τις ελπίδες μας. Με έσωσαν εκείνοι που κατανόησαν την όποια προσπάθειά μου και με στήριξαν, και οι νεότεροι – που κατανοούν και με στηρίζουν και μου δίνουν δύναμη να σηκώνω ακόμη το βάρος των όσων έζησα. Σ΄ αυτούς, τους κάπως παλιότερους και τους νέους, οφείλω αυτό το αφιερωμένο στον τρομερό εικοστό αιώνα και στην επικίνδυνη κληρονομιά του κείμενό μου. Έτσι μπορώ να ολοκληρώσω τον αποχαιρετισμό μου με το λόγο του ποιητή – τροποποιημένον για χάρη της γενιάς μου:
Εμείς φύγαμε. Εσείς να δούμε τώρα.

Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ μέρος 1ο

Δεν είμαι δα και το ξεφτέρι της δακτυλογράφησης. Μιάμιση περίπου ώρα μου πήρε να αντιγράψω δακτυλογραφώντας το παρακάτω κείμενο.
Κόπιασα αλλά ήθελα και έπρεπε να το κάνω. Είναι για μένα η φυσική συνέχεια μιας συζήτησης με ένταση και πάθος που έγινε χθες βράδυ. Το κείμενο είναι το πρώτο μισό απο τον πρόλογο της Έλλης Παππά στο βιβλίο της "ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΜΟΥ" ( Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, 2005). Σε λίγες μέρες θα "σηκώσω" το δεύτερο μέρος.

Το χαρίζω 1) στον krogia, 2) στον Γραφειοκράτη του Μέλλοντός μας, αλλά και 3) στα δύο υπέροχα νέα παιδιά, τον matrix και την Ellie, που με γέμισαν αισιοδοξία για το αύριο. Στην κόψη του ξυραφιού το ΠΑΣΟΚ, όπως όλα γύρω μας, αλλά όταν υπάρχουν παιδιά με τέτοια ποιότητα μπορώ, μπορούμε να ελπίζουμε. Διαβάστε το πρώτο μέρος:


Όποιος φτάνει στα χρόνια μου το νιώθει: η ζωή όπως την ήξερε, από τις νεότερες ως και τις λογικά μεγαλύτερες ηλικίες, δεν υπάρχει πια. Η ζωή του τώρα έχει γίνει Μνήμη. Η Μνήμη δουλεύει όπως κάθε ευσυνείδητος ηλεκτρονικός υπολογιστής. Καταγράφει το υλικό που του έχεις φορτώσει, το ταξινομεί στα αρχεία του από όπου μπορείς να το ανασύρεις κατά τη βούλησή σου, κι όταν υπερφορτωθεί, είναι πάντα έτοιμος να ξεκαθαρίσει όσα κρατάνε τη ζωντάνια τους και τα άλλα, όσα ο χρόνος σου λέει πως δεν αξίζουνε, πως άδικα κρατάνε το χώρο, πρόθυμα τα σβήνει με ένα απλό delete. Ευτυχής εκείνος που η ζωή του επιτρέπει να χρησιμοποιεί συχνά το σβηστήρα του υπολογιστή του.

‘Όποιος φτάνει στα χρόνια μου, με άλλα λόγια όποιος έχει ζήσει το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος ενός αιώνα, το ξέρει κι αυτό: καθετί καινούργιο, που διεκδικεί μια θέση στη συνείδησή του, την αποκτά με τον όρο πως η συνείδηση θα μπορέσει να συνδέσει το καινούργιο με το παρελθόν. Είναι μια αυτόματη σύνδεση στην οποία οφείλεται ίσως αυτό που λέγανε άλλοτε «σοφία» των γηρατειών. Η δική μου εμπειρία λέει πως τέτοια «σοφία» δεν υπάρχει παρά μόνο στο βαθμό που ο υποψήφιος «σοφός» γέρων δεν ωραιοποιεί το κάθε παρελθόν και δεν απορρίπτει με γεροντικό πείσμα το κάθε παρόν. Αλλά αυτό το γεροντικό πείσμα δεν είναι αποκλειστικά αρρώστια της μεγάλης ηλικίας, εμφανίζεται και σε νεότερες, ακόμη και σε νεότατες, ηλικίες, ούτε είναι σπάνιο φαινόμενο η προσκόλληση νέων ανθρώπων σε ένα γηρασμένο ή και νεκρό παρελθόν, κι αυτό μπερδεύει το πρόβλημα.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις γενικότητες κι ας περιοριστούμε στο θέμα μας, που είναι ο Αποχαιρετισμός. Δηλαδή η ουσία της ζωής. Σε όλη της τη διάρκεια. Αποχαιρετισμός σημαίνει αποχωρισμός και αποχωρισμός σημαίνει ένα τέλος. Τέλος της ζωής, τέλος του έρωτα, τέλος της χαράς, τέλος του βασανισμού, τέλος μιας απλής συνάντησης , τέλος μιας εργασίας – οι λέξεις καταφέρνουν να είναι πολυσήμαντες ως την παρανόηση. Κάθε αποχωρισμός έχει τον δικό του αποχαιρετισμό. Εδώ, σε αυτό το κείμενο, σημαίνει απλά πως ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσω τον αιώνα που σφράγισε τη ζωή μου.

Στην πιο στεγνή του εκδοχή, σημαίνει πως δεν πρόκειται πλέον να ασχοληθώ με την ιστορική περίοδο που άρχισε ως αιώνας των ελπίδων και τελείωσε ως αιώνας των διαψεύσεων. Με λίγα λόγια πως όσα θεωρούσα ως υποχρέωσή μου να μαρτυρήσω για τον δικό μου αιώνα τα είπα ή και τα κατέγραψα, κι από εδώ και πέρα δεν έχω τη δυνατότητα – ούτε το δικαίωμα - να μιλάω για όσα δεν πρόκειται να ζήσω. Όσα έγιναν όσο ζούσα είναι πια παρελθόν, ανήκουν πλέον στην Ιστορία, κι αυτή θα καθαρίσει μαζί τους.

Οι τυχαία επιζώντες, στους οποίους ανήκω, δύο τρόπους έχουν για να σηκώσουν το βάρος των χρόνων τους. Ο ένας, ο ευκολότερος, είναι να ενδώσουν στον πειρασμό της απολίθωσης , να περάσουν τον υπόλοιπο βίο τους ως νεκρά απολιθώματα περασμένων καιρών. Ο δεύτερος είναι να αποδεχτούν το δυσκολότερο τη μαρτυρία. Που σημαίνει να σηκώνεις το βαρύ φορτίο του μάρτυρα – με τη διπλή του έννοια. Του μάρτυρα που δεν είδε από μακριά, ως άσχετος θεατής τα γεγονότα, μα μέσα από τη φωτιά τους, αυτουργός στο βαθμό ευθύνης του, μα και χωρίς ποτέ να δεχτεί το ελαφρυντικό του ανεύθυνου θύματος. Του μάρτυρα του πάντα αγωνιζόμενου και πάντα διψασμένου για Αλήθεια. Βαρύ το φορτίο, αλλά σε σώζει από το χειρότερο – να τελειώνεις το βίο σου ως βάρος της γης, μισητό άχθος αρούρης………..

ΑΥΤΟΣ ΠΑΛΙ ΠΟΙΑΝΟΥ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΙΝΑΙ;

Του Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή στενός φίλος και επιλογή διαχρονική είναι ο κ. Κλαδάς.

Είναι ο ίδιος κ. Κλαδάς που εμπλέκεται και στην υπόθεση Ζαχόπουλου.

Ο πρωθυπουργός, που μας έκανε πάλι διάλεξη για την καταπολέμηση της διαφθοράς χθες, πρέπει σήμερα κιόλας να ζητήσει το περιεχόμενο της εκπομπής και να το στείλει στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

Διαφορετικά θα παραμείνει στην ιστορία ως η πλέον ξεκούμπωτη ρόμπα όλων των εποχών.

Δείτε τι γράφει ο Factorx στην ιστοσελίδα του ΑΝΤΙ:



Σε πολύ δύσκολη θέση πλέον η κυβέρνηση

Ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος αποκάλυψε σήμερα στην εκπομπή του ότι ο άνθρωπος του πολύ στενού περιβάλλοντος του πρωθυπουργού και επικεφαλής της ΥΠΕΕ κ. Σπ. Κλαδάς, «του έστειλε βουλευτή της ΝΔ», ο οποίος προσφέρθηκε να μεσολαβήσει για την εκκρεμότητα των 5.000.000 του Θέμου Αναστασιάδη με την υπηρεσία.
Συγκεκριμένα, ο βουλευτής (τον οποίο δεν κατονόμασε) είπε στον κ. Τριανταφυλλόπουλο ότι η ΥΠΕΕ (πρώην ΣΔΟΕ) ήταν διατεθειμένη να «βάλει στο συρτάρι» το θέμα με τα 5.000.000, αν και ο Μάκης σταματούσε να γράφει για την υπόθεση Ζαχόπουλου.

Ο κ. Τριανταφυλλόπουλος είπε επίσης ότι ενώ συνέβαιναν προφανώς αυτά, ο κ. Αναστασιάδης άρχισε να γράφει ξαφνικά υπέρ της κυβέρνησης και του κ. Καραμανλή. Πρόκειται για μια πάρα πολύ σοβαρή κατηγορία, που δυναμιτίζει κι άλλο το πολιτικό σκηνικό με απρόβλεπτες διαστάσεις. Εκτιμούμε ότι μετά τα σημερινά οι εξελίξεις είναι πλέον απρόβλεπτες.
Δεν μπορεί ο κ. Κλαδάς να κατηγορείται για τέτοια πράγματα όταν έχει ήδη αναφερθεί το όνομά του στην περίπτωση της κας Τσέκου (βλ.εδώ) και πριν από λίγες μόνο ημέρες το όνομά του αναφερόταν μεταξύ των μελών της «Επιτροπή Διαχείρισης Κρίσεων», που θα λειτουργούσε στο Μαξίμου για να απαλλάξει την κυβέρνηση από την …διαφθορά (βλ.εδώ). Σημειώνουμε ότι για το θέμα των 5.000.000 που επισημάναμε από τους πρώτους μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ και εδώ. Ενώ για τον κ. Κλαδά γράφουμε κι εδώ.

ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΕΜΕΤΟΣ

Τη γνώμη μου για το σύστημα διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας την υποψιάζεστε.
Άθλιο κράτος που ολοένα και περισσότερο προσφεύγει στις υπηρεσίες του παρακράτους για να διεκπεραιώνει τις υποθέσεις του.

Έχω πει και όσα πιστεύω για την υπόθεση Ζαχόπουλου. Τα στοιχεία είναι εδώ και κανείς δεν μπορεί να πει κουβέντα συμπάθειας για τον ελεεινό και τρισάθλιο τρόπο που άσκησε την εξουσία του ο κύριος αυτός.
Όχι μόνος του ασφαλώς, αλλά έχοντας την απόλυτη εξουσιοδότηση, τυπικά και ουσιαστικά, του μονίμως ανεύθυνου Καραμανλή…

Πρώτα η κυβέρνηση και μετά τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια της, διακαναλικά μάλιστα, μας διαβεβαιώνουν τις τελευταίες μέρες πως έψαξαν και δεν υπάρχει θέμα παραβατικής, σκανδαλώδους διαχείρισης .

Κατά τα άλλα σέβονται την ανεξάρτητη δικαιοσύνη και τους ανώτατους δικαστικούς που κάνουν έρευνα για το συγκεκριμένο θέμα.

Ταυτοχρόνως κάνουν επίθεση στον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ γιατί μιλάει για κάποιους εγκάθετους, επίορκους δικαστές που μόνιμο μέλημα τους είναι η συγκάλυψη των κυβερνητικών αθλιοτήτων και εγκλημάτων.

Όλα αυτά τα δεν τα βλέπουμε, δεν τα δείχνουν.

Γιατί επιλέγουν να μας δείξουν τις εικόνες δύο ανθρώπων στην κρεβατοκάμαρα. Κι αυτό το ονομάζουν αποκάλυψη και δημοσιογραφική επιτυχία.

Κυκλοφορούν στο διαδίκτυο από χθες αυτές οι φωτογραφίες και μου προκαλούν εμετό και νοιώθω απέραντη θλίψη. ΄Οχι για τους πρωταγωνιστές των σκηνών αλλά γι΄αυτούς που διάλεξαν να περιχαρακώσουν και να αναδειξουν αποκλειστικά το ροζ. Για όλους μας. Για τη χώρα που ζω, για τον πολιτισμό της, για το επίπεδο και την αισθητική μας.

Έτσι ευελπιστούν ότι θα κλείσουν το θέμα...

Αντιγράφω από προηγούμενο ποστ το σχόλιο της Κατερίνας. Δεν θα μπορούσα να το πω καλύτερα:

«Λυπάμαι που το λέω, αλλά ο Καραμανλής και οι πρακτικές του δεν είναι τίποτα περισσότερο από το είδωλο της κοινωνίας μας στον καθρέφτη. Άβουλοι, ανεύθυνοι, μοιραίοι, μικρο-μεγαλοαπατεώνες, αποτίουμε στον σωσία μας την τιμή που του πρέπει. Τον ονομάζουμε Πρωθυπουργό μας.»

ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

"Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ", το ξέρετε ασφαλώς, είναι εβδομαδιαία οικονομική και πολιτική εφημερίδα.

Απο το σημερινό φύλλο προσφέρει CD με έλληνες ποιητές που διαβάζουν έργα τους.

Στο πρώτο CD "Ο ΣΕΦΕΡΗΣ διαβάζει ΣΕΦΕΡΗ".

Δεν ξέρω ποιός απο το επιτελείο της εφημερίδας είχε την ιδέα, ο Φελέκης ή κάποιος άλλος, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τα τελευταία χρόνια προσφορά εφημερίδας με μεγαλύτερη αξία.

Όσοι περνάτε απο αυτό το μπλογκ ξέρετε ότι συνήθως οι αναφορές που κάνω στις εφημερίδες συνοδεύονται απο μπινελίκια.

Αυτή τη φορά όμως αισθάνομαι την υποχρέωση να ευχαριστήσω απο τα βάθη της καρδιάς μου το επιτελείο της εφημερίδας.