Η ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ ΣΚΙΑΓΡΑΦΕΙ...

...τη ζωή της:

"Γεννήθηκα στη Σμύρνη τις παραμονές της Kαταστροφής, πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο. H μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει, δήλωσε πως "δεν ήμουνα παιδί, ήμουνα άλλο πράμα" και με πέταξε. Eπέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της, που προμηθεύτηκε για χάρη μου μια κατσικούλα. Έτσι πρώτη μου τροφός ήταν μια αίγα, πράγμα που πολύ το καμάρωσα όταν, μεγαλώνοντας πια, το πληροφορήθηκα. H Kαταστροφή έφερε την οικογένεια στον Πειραιά.
Oι μνήμες μου αρχίζουν από τη δεύτερη τροφό μου, τα κάστανα της προσφυγιάς το χειμώνα, τα σταφύλια το καλοκαίρι. Tην υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου την ανέλαβαν τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. Tότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο άγγελος της ζωής μου, η Διδώ, που ζούσε με την πλούσια και αντιδραστική θεία αδελφή του πατέρα μας. Aπό τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά και η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές. Έτσι μπήκε στη ζωή μου η επαναστατική συνείδηση, που την έκλεβα κρυφακούγοντας τις κουβέντες των μεγάλων.

Mεγαλώνοντας, η ζωή μου ταυτίστηκε με την επανάσταση. Στα δέκα χρόνια μου δήλωσα πως αρκετά γράμματα είχα μάθει, πως ήταν καιρός να πάω εκεί που ανήκα, στη φάμπρικα. Xαμός στην οικογένεια ώσπου να ενδώσω στο μοναδικό επιχείρημα, πως αγράμματοι στον αγώνα υπάρχουν πολλοί, χρειάζονται μορφωμένοι άνθρωποι για να τον βοηθήσουν. Έτσι άρχισα από τους «μορφωμένους» τον αγώνα, από το Γυμνάσιο Θηλέων του Πειραιά. Γενική απεργία των φοιτητών και των μαθητών. Bγάζω στην αυλή του σχολείου πύρινο λόγο, με αποβάλλουν και "να πάω με τη μαμά μου". Tελευταία τάξη του Γυμνασίου και 4η Aυγούστου, στην Kοκκινιά. Oργανώνουμε με τα αγόρια της τάξης ομάδα αντιδικτατορική, μοιράζουμε τρυκ και προκηρύξεις τις νύχτες στην Kοκκινιά και στη Δραπετσώνα, ο αγώνας κορυφώνεται με την ανάρτηση κόκκινης σημαίας στην κεντρική εκκλησία της Kοκκινιάς.

Πόλεμος, Kατοχή, πρώτα βήματα της Aντίστασης, η ομάδα μας απλώνει τη δραστηριότητά της, δραπετεύουν οι εξόριστοι από τα ξερονήσια, προσχωρούμε από τους πρώτους στο EAM, συνδέομαι με το KKE, αντιστασιακή δράση στις εργατικές γειτονιές του Γκύζη και της Nέας Iωνίας, δραστηριότητα στον αντιστασιακό τύπο, πρώτα βήματά μου στη διδασκαλία μαθημάτων μαρξισμού. Tο μεθύσι της Aπελευθέρωσης, τα "Δεκεμβριανά", η ήττα, ο Eμφύλιος, οι άγριοι διωγμοί, οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της Aριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Mπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα.
H σύλληψή μας, τα Xριστούγεννα του 1950. Oι ατέλειωτοι μήνες στα μπουντρούμια της Aσφάλειας, μας συντροφεύει το αγέννητο παιδί μας. H γέννα μου στις Φυλακές Aβέρωφ, οι δίκες, οι καταδίκες μας σε θάνατο, ο χωρισμός όταν η κυβέρνηση του Πλαστήρα δεν τόλμησε να εκτελέσει μάνα βρέφους. Tα 13 χρόνια μου στη φυλακή. Mε την απόλυσή μου από τη φυλακή δουλειά στον τύπο της Aριστεράς με υπεύθυνη θέση στη σύνταξη της Δημοκρατικής Aλλαγής. Mε τη χούντα, εξορία στα Γιούρα. Aρρώστια, απόλυσή μου με τη συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης, που με καλεί να φιλοξενηθώ εκεί μαζί με το γιό μου. Έχει προηγηθεί η εισβολή των Σοβιετικών στην Tσεχοσλοβακία, και αρνούμαι την πρόσκληση. Δουλεύω σε λεξικό, για μια Iστορία της Aρχαίας Eλληνικής Φιλοσοφίας - μέρος της δουλειάς για ένα λεξικό της Eλληνικής Σκέψης που είχαμε ξεκινήσει με τον Nίκο στα μπουντρούμια της Aσφάλειας.

Προσπαθώ να εργαστώ για τη συνένωση της Aριστεράς και γι' αυτό το σκοπό επανασυνδέομαι με το KKE. H επανένωση ξεκίνησε με καλούς οιωνούς, και είχε οικτρό τέλος. Aπεχώρησα από το KKE, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε.

Aπό τότε εργάστηκα σε εφημερίδες και περιοδικά και στη συγγραφή μελετών και βιβλίων με ένα και μόνο στόχο: τη συμβολή μου σε μια κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις που την έσυραν σε μια ανανέωση του πλατωνισμού, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στη σημερινή κυριαρχία τής μιας υπερδύναμης, με τα ολέθρια αποτελέσματά της. Kι επίσης για να συνεχίσω, όσο μπορώ ακόμη, την κοινή με τον Mπελογιάννη προσπάθεια για μια ιστορία της Eλληνικής Σκέψης περιλαμβάνοντας στη συγγραφική δουλειά μου μελέτες για την αρχαιοελληνική σκέψη που κρατάει όσο ποτέ τη ζωντάνια της."


ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΕΛΛΗ:



ΥΓ. Δείτε  το ποστ  "ΚΑΦΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ"  που γράφτηκε για την ΕΛΛΗ ένα χρόνο πριν:

       "...Τα μάτια μου θαμπώνουν.Αφήνω τη σκέψη μου να πετάξει στο κέντρο της Αθήνας, να τρυπώσει απο τα μισόκλειστα παντζούρια και ν΄αγκαλιάσει τρυφερά αυτήν τη μεγάλη κυρία, την Ελλη Παππά.
Να αφήσει ένα μεγάλο ευχαριστώ σε κείνην και τον σύντροφό της τον Νίκο Μπελογιάννη αλλά και το μικρό τότε γιο τους Νίκο, για όσα έκαναν και υπέφεραν και έδωσαν για να μπορεί σήμερα η μικρή μου Νεφέλη να παίζει ανέμελη στο πάρκο."

ΕΘΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ...

...και φύλαξα μια επιστολή που πήρα πριν λίγους μήνες.
Είναι ΄τα λόγια που είπε ένας δάσκαλος στους μαθητές του σε σχολείο στο Μενίδι. Μπορεί να αφορά στη γιορτή της 25ης Μαρτίου αλλά η ουσία αγγίζει όλες τις εθνικές γιορτές. Θα ήθελα να μπορώ να γίνω μαθητής αυτού του δάσκαλου...



"---Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους μαθητές μου, στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:


Σκέφτηκα να σου μιλήσω για τον Καραϊσκάκη,
Αλλά το μυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου μιλήσω για το 21,
Αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει
Να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο μακρινό, τόσο ξένο.

Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα
Τι να λένε σε σένα; Σε εσένα που βιάζεσαι να φύγεις,
Να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.
Θα σου μιλήσω λοιπόν προσωπικά.

Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο
Και σε δεκαπέντε μέρες φεύγω για αλλού
Σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία
Ή και περισσότερα χρόνια,
Θα σου μιλήσω σταράτα
Για να σου εκφράσω δυο σκέψεις μου.
Οι μαθητές που συνάντησα μέσα στις τάξεις,
Οι μαθητές που δίδαξα φέτος
Στην συντριπτική τους πλειονότητα με σεβάστηκαν,
Αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του μαθήματος.
Πολλοί όμως από τους υπόλοιπους μαθητές
Δε με σεβάστηκαν, με προσέβαλαν κατ' επανάληψη.
Με έργα, με λόγια, με ύβρεις,
Δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος
Που με σόκαρε, που με έβαλε σε μελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει
Πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο,
Πως εκτός του γνωστικού ελλείμματος
Το συγκεκριμένο σχολείο χωλαίνει δραματικά
Και στο ηθικοπλαστικό του έργο,
Στη διαμόρφωση δηλαδή των μαθητικών ψυχών και πνευμάτων.
Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία
Είναι ευθύνη αποκλειστικά δική μας,
Των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουμε κατορθώσει να σας δείξουμε
Πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι μια κόλαση,
Πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα,
Θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν,
Θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας,
Θα σας γεμίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση,
Θα σας γεράσουν πρόωρα.

Αν όμως θέλετε μια συμβουλή από ένα δάσκαλο,
Σκεφτείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη,
Που έφτασε αγράμματος μέχρι τα πενήντα σχεδόν,
Για να καταλάβει τότε πως η μόρφωση, η καλλιέργεια
Ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη.
Και κάθισε με πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο
Και έμαθε πέντε κολλυβογράμματα,
Για να μας πει την ιστορία του βίου του,
Το παραμύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωμιών.
Αυτό το παράδειγμα είναι για σένα το πιο κατάλληλο,
Και μπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη
Να ακολουθήσεις το δρόμο που εκείνος έδειξε,
το μονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόμο της παιδείας,
Τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από
Τον μπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρβανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη.
Ήταν κι αυτός αθυρόστομος σαν κι εσάς,
Αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά μάθαμε σαν μπέσα,
Ήταν πάνω απ´ όλα μπεσαλής.
Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς.
Υπευθυνότητα, μπέσα, τσίπα.
Να αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας,
Να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συμφέρον,
Να μισείτε το ψέμα και την ευθυνοφοβία.

Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του
Ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταματελόπουλου,
του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης,
Συνέβαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του
Κι έπειτα φυλακίστηκε,
Για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά,
Σχεδόν τυφλωμένος, πάμπτωχος και εγκαταλειμμένος από όλους,
Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα
Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει
Από την κυβέρνηση μια πλούσια σύνταξη,
Απαντούσε πως η πατρίδα τον αμείβει πολύ καλά,
Λέγοντας ψέματα, για να μην προσβάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγμα του Νικηταρά.
Αλλά νομίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα,
Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόμο της αξιοπρέπειας,
Να προσπαθήσετε τίμια και με αγωνιστικότητα
Για εσάς και για το μέλλον της οικογένειας που
Αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαι
Πως σας προτείνω μια διαδρομή ζωής δύσκολη και απαιτητική,
Όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόμος
των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών,
της εποχής στην οποία μεγαλώνετε.
Όμως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της,
Περιμένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά
Και με επιτυχία τη σημαία του αγώνα
και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους
σε καλύτερες μέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν βλέπω την εποχή μας
Να μαραζώνει χωμένη στην αλλοτρίωση,
Να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία,
Να μουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας,
Μόνο σε εσάς ελπίζω,

Στην ειλικρινή σας διάθεση
να αγωνιστείτε,
να αντισταθείτε,
να πολεμήσετε,
να νικήσετε.

Μη μας απογοητεύσετε."

Η ΜΑΓΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ...

...ΤΗΣ ΦΛΕΡΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ.

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΪ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ...

...και όποιος/α ενδιαφέρεται ευπρόσδεκτος να συμμετασχει.

ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ MEGAΛΗ ΑΛΗΤΕΙΑ...

... αφιερωμενη εξαιρετικά στον κ. Γιώργο Παναγιωτακόπουλο και την παρέα που την μεθόδευσε...
Δείτε το βίντεο:



Ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος είναι πολλά χρόνια διαπιστευμένος δημοσιογράφος στο ΠΑΣΟΚ. Έχει παρακολουθήσει εκατοντάδες διαδικασίες του Κινήματος. Έχει προσβαση στο καταστατικό. Κι αν δεν ξέρει να διαβάσει έχει κολλητό τον συνταγματολόγο του ΠΑΣΟΚ, και μπορεί να ρωτήσει.

Αναπαράγει το χθεσινό ψέμμα του Παναγιωτακόπουλου για την εκλογή μονοπρόσωπων οργάνων. Ειρωνεύεται, ακίζεται.

Για τα μονοπρόσωπα όργανα, όπως ο Πρόεδρος, στο άρθρο 41 παρ. 7 το καταστατικό του ΠΑΣΟΚ προβλέπει:

7. Σε περίπτωση που οι υποψήφιοι είναι μόνο δύο, γίνεται μία μόνο ψηφοφορία και ο πρώτος σε ψήφους εκλέγεται Πρόεδρος. Σε περίπτωση που υποψήφιος είναι μόνος ένας, εκλέγεται εφόσον λάβει το 50%+1 των εγκύρων ψηφοδελτίων.
http://www.pasok.gr/portal/resource/section/statuteMenu
΄
Ο Παναγιωτακόπουλος παρακολουθεί και χαίρεται. Ακόμα να επανορθώσει το χθεσινό του ψέμμα. Συντηρεί και τροφοδοτεί τις επιθέσεις των νταβατζήδων στο εκλεγμένο Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ.

Συγχαρητήρια μεγάλε και εις ανώτερα.



ΥΓ: Γαμώ την ατυχία μου, μονολογούσα χθες βράδυ. Πάνω που είπα να ησυχάσω, να το ρίξω λίγο στην κουλτούρα, λίγο κινηματογράφο, λίγο διάβασμα, πετάγονται πάλι τα πρετεντεράκια και οι εσωτερικοί συνοδοιπόροι τους...
Με κάνανε φανατικό υπερασπιστή, Ταλιμπαν του Ξυνίδη που ούτε πως είναι δεν ήξερα μέχρι χθές.

ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑΤΡΕ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ...

…γιατί όπως φαίνεται έχω δίκιο, καλά βλέπω, σωστά παρατηρώ.

Αφού:
« Σε ανακοίνωση που εξέδωσε, ο Γ. Παναγιωτακόπουλος αναγνώρισε στο πρόσωπο του Σωκράτη Ξυνίδη το νέο γραμματέα του κόμματος, αφήνοντας ωστόσο αιχμές καθώς είπε ότι "δεν χρειάζεται πιστή τήρηση του καταστατικού".»
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=95055

Και ασφαλώς ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος που ξέρει όσο κανένας άλλος το καταστατικό, γνώριζε ότι παραπλανούσε συνειδητά και σκόπιμα τους πάντες όταν με τη δήλωσή του υπονοούσε ότι δεν τηρήθηκε το καταστατικό.

Και πολύ ασφαλέστερα ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος ήξερε πολύ καλύτερα από εμένα πόσοι και ποιοι ήταν έτοιμοι να εκμεταλλευτούν αυτό το «μικρό» λάθος του, αυτήν την «παραδρομή της γλώσσας βρε αδελφέ», προκειμένου να μεταδώσουν στα ΜΜΕ όσα αυτή την ώρα μεταδίδουν… Γι αυτό το λόγο άλλωστε έγινε και η δήλωση.

Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, να ευχηθώ στον κ. Παναγιωτακόπουλο και την παρέα του ευόδωση των προσπαθειών τους, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.

Και μέχρι τη στιγμή που ο Παναγιωτακόπουλος δηλώσει δημοσίως και ξεκάθαρα, αν το κάνει, ότι τα όσα περί καταστατικού ισχυρίστηκε είναι ανυπόστατα και ψευδή, η άποψή μου στο προηγούμενο ποστ για εκτίμηση και σεβασμό στο πρόσωπό του ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ.

MEA CULPA θα έλεγε ίσως ο Ανδρέας.

ΓΙΑΤΡΕ ΜΗΠΩΣ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ;

...λείπει κι ο Λεβέντης να κάνει διάγνωση...

Παρακολουθώ όπως όλοι σας. Βλέπω, ακούω, μαθαίνω. Αναδύονται αργά αλλά σταθερά τα καινούργια μέτωπα, οι καινούργιες συμμαχίες. Στα κανάλια, στις εφημερίδες, στους επιχειρηματίες, στα συνδικάτα, στα κόμματα, στο ΠΑΣΟΚ το ίδιο.

Για τους υπόλοιπους είναι κατανοητό αλλά και ελπιδοφόρο. Γιατί θα ήταν περίεργο να μην άρχιζαν τον πόλεμο στην κυβέρνηση, διακριτικά αλλά με σαφήνεια και ολοένα αυξανόμενη ένταση οι Πρετεντέρηδες, οι τραπεζίτες, οι κάθε είδους Μπομπολαίοι. Θα ήταν έως και ύποπτο θα έλεγα. Καλοδεχούμενη η αντίδρασή τους. Είναι ένα μέτρο σοβαρό της ανεξαρτησίας της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Αλλά στο ΠΑΣΟΚ; Παρακολουθώ σχολιαστές στον τύπο αλλά και στο διαδίκτυο, παρακολουθώ συντρόφους μου που δήλωναν αντιπαπανδρεϊκοί στη μάχη της διαδοχής να ρίχνουν τα πρώτα βέλη. Παρακολουθώ άλλους συντρόφους μου που στήριξαν φανατικά τον Παπανδρέου να συμπεριφέρονται σαν ζαλισμένα κοτόπουλα.

Παρακολουθώ έναν άνθρωπο που εκτιμώ και σέβομαι, τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο να παριστάνει τον αρχηγό της «σοσιαλιστικής συνιστώσας», τον εγγυητή των παραδόσεων του Κινήματος μέσω της «επαναστατικής» πράξης υποβολής υποψηφιότητας. Παρακολουθώ και οργίζομαι και τσακώνομαι, δεν θα έπρεπε το ξέρω, με ανθρώπους αγαπημένους για δεκαετίες. Παρακολουθώ δεκάδες συντρόφους μου που περίμεναν την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ έχοντας τοποθετήσει ήδη τον εαυτό τους σε κάδρο «αποκατάστασης», σε καρέκλα εξουσίας. Βλέπουν τώρα πως το σενάριο είναι διαφορετικό, δεν τους περιλαμβάνει, και ολοφύρονται απελπισμένοι.

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη κι αναρωτιέμαι μήπως μαζί με τα κιλά μου μεγαλώνει και η τρέλα μου. Δεν το αποκλείω. Αλλά μέχρι να με εξετάσει ο γνωστός ιατρός – βουλευτής κ. Λεβέντης μπορώ να μιλάω ελεύθερα και όπως νοιώθω. Πάμε λοιπόν:

Σύντροφοι νόμιζα πως ως αριστεροί διεκδικούμε την εξουσία από τους λίγους για να την μοιράσουμε στους πολλούς. Δεν την διεκδικήσαμε από τους λίγους και ισχυρούς για να την μοιραστούμε μεταξύ μας. Και οι πολλοί είναι έξω ΚΑΙ από το κόμμα μας. Η Ελληνική κοινωνία είναι γεμάτη από καλύτερους, ευφυέστερους, ικανότερους από πολλούς από μας που είμαστε στο ΠΑΣΟΚ ή και σε όλα τα άλλα κόμματα.

Σύντροφοι έμαθα από τον Ανδρέα Παπανδρέου ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ασφαλιστική εταιρεία ή πολύ περισσότερο αντασφαλιστική που μετά την ετήσια κατάθεση συγκεκριμένων αγώνων μας περιμένει, μετά την εκλογική νίκη, συγκεκριμένη αποζημίωση. Έμαθα ότι αγωνιζόμαστε για να βελτιωθεί η ζωή των συνανθρώπων μας, των πιο αδύναμων κατά προτεραιότητα. Ότι καταθέτουμε τη ζωή μας, την ψυχή μας για να χαμογελάσουν ΠΡΩΤΑ οι συμπολίτες μας και μετά εμείς.

Σύντροφοι ξέρω πια πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη υποκρισία από το να ισχυριζόμαστε πως είμαστε Ναζωραίοι και κάνουμε τους άλαλους να μιλάνε. Γιατί κανείς δεν μπορεί στ΄αλήθεια να μας σώσει από όσα και ο ίδιος δημιούργησε με την συμμετοχή του. Πολύ περισσότερο όμως με την σιωπή του. Έτσι δεν είναι σ. Γιώργο Παναγιωτακόπουλε; Εγώ ρωτάω ευθέως. Με ποιο πολιτικό και ηθικό δικαίωμα διεκδικείς την Γραμματεία του Εθνικού Συμβουλίου όταν σε ΟΛΕΣ τις συνεδριάσεις μέχρι σήμερα δεν έθεσες για συζήτηση ούτε ΜΙΑ φορά όλα όσα σε ανησυχούν και πρεσβεύεις; Κι ακόμα περισσότερο ΠΟΙΑ ακριβώς είναι τα κριτήρια που βαφτίζονται οι πρωτοκλασάτοι που επιθυμείς να γίνουν Γραμματείς; Γιατί αν με ρώταγες εμένα θα σου έλεγα ότι ο πιο πρωτοκλασάτος από τους πρωτοκλασάτους είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ ο Αντώνης Καρράς. Σκέψου ποιούς προτείνεις, τη διαδρομή, την ιστορία τους, την στάση ζωής και την σημερινή πολιτική παρουσία τους, κάνε τη σύγκριση με τον Αντώνη, και νομίζω ότι θα συμφωνήσεις μαζί μου.

Κι αν κάποιοι άλλος όπως ο Πρόεδρος πχ με ρωτούσε ποιος θα συμπλήρωνε το τεκμήριο της φρεσκάδας και της ανανέωσης ΑΠΟΛΥΤΩΣ, θα έλεγα και πάλι ο 80αρης Αντώνης Καρράς. Και θα το έλεγα με όλη τη σοβαρότητα και την πίστη που μπορώ να έχω. Ξέρω όμως ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ακόμα τόσο σοβαρό, τόσο ανατρεπτικό και τόσο ριζοσπαστικό κόμμα για να αποτολμήσει να έχει τον Αντώνη Καρρά ως Γραμματέα.

Σύντροφοι ξέρω πως όποιος νοιάζεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ για το κόμμα του πρώτα μάχεται σκληρά και λυσσαλέα για να παρουσιάσει, να πείσει και να κάνει πλειοψηφική την πρότασή του για το ΠΩΣ πρέπει, για το ΤΙ πρέπει να είναι το κόμμα του και μετά για το ΠΟΙΟΣ θα είναι ο γραμματέας. Γιατί κανείς και καμιά από εσάς που "παίζετε" στην ονοματολογία του νέου Γραμματέα δεν προκαλέσατε πολιτική συζήτηση, ΟΠΩΣ ΕΙΧΑΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ, στο Εθνικό Συμβούλιο για αυτό το θέμα; Εκτός κι αν συμφωνείτε απολύτως σε όσα μέχρι σήμερα έχει πει σχετικά ο Πρόεδρος. Τότε όμως στο όνομα της στοιχειώδους λογικής ψηφίστε εκείνον ή εκείνη που θα προτείνει ο Γιώργος Παπανδρέου. Γιατί εκείνος ξέρει καλύτερα από όλους ποιος ταιριάζει να υπηρετήσει το μοντέλο που εκείνος σχεδίασε και εσείς ΟΜΟΦΩΝΩΣ εγκρίνατε.

Σύντροφοι ξέρω πως είναι προτιμότερο να γίνουν λάθη και καθυστερήσεις στις τοποθετήσεις στις κυβερνητικές θέσεις επειδή πρέπει να ξεσκαρταριστούν κάποιες χιλιάδες βιογραφικά, από το να (ξανα)δω τις ίδιες φάτσες και πρακτικές. (ο γράφων ΑΣΦΑΛΩΣ δεν εξαιρείται) Γιατί είναι, σε τελική ανάλυση, χιλιάδες φορές καλύτερο να "αποτύχουμε" ανοίγοντας τις πόρτες στην κοινωνία απο το να "πετύχουμε" με την κοινωνία στο περιθώριο. Κι όποιος καταλαβαίνει, κατάλαβε.

Συνέχεια στο επόμενο…