ΝΟΜΙΖΟΥΝ OΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΟΥΝ ΑΛΛΑ,

...σιγά μη μας τρελάνουν! Αφού είμαστε εκπαιδευμένοι τόσα χρόνια.

Τρομο(κρατο)λαγνεία απο το πρωί.

Στο ένα κανάλι περισπούδαστοι "ειδικοί" μας λένε : "οι τρομοκράτες είχαν υψηλού επιπέδου εκπαίδευση για να καταφέρουν αυτό το χτύπημα στη πρεσβεία"
Στο διπλανό κανάλι μας λένε: "Ε δεν ήταν και ιδιαίτερα προετοιμασμένοι γιατί τον θυρεό της πρεσβείας σημάδευαν, την τουαλέτα χτύπησαν"

Στο ένα κανάλι βγαίνει "ζωντανά" ο εκπρόσωπος τύπου της αστυνομίας και μας λέει ότι:
"Δεν έχει ο ελληνικός στρατός τέτοια όπλα"
Στο διπλανό κανάλι βγαίνει ο εκπρόσωπος τύπου του Στρατού και μας λέει:
"Έχει ο στρατός τέτοια όπλα αλλά τα μετρήσαμε και δεν μας λείπει κανένα"
Στο τρίτο κανάλι βγαίνει ο Ευαγγελάτος κρατάει έναν εκτοξευτήρα στα χέρια του, τον ανοιγοκλείνει, τον δείχνει, διαβάζει τις οδηγίες χρήσης και μας λέει:
"ΕΧΕΙ ο στρατός τέτοια όπλα, να αυτό που κρατάω απο το στρατό το πήραμε"

Ένα απο τα δύο συμβαίνει:

1) Δεν ξέρουν τί όπλα έχουν

ή

2)Δεν ξέρουν να μετράνε

αλλά

ξέρω τί σκέφτεστε:

ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ




Υ.Γ Σε όλους τους "ειδικούς" που βάλθηκαν να μας σώσουν απο την τρομοκρατία αφιερώνω το τραγούδι του Γ.Ζαμπέτα "Ηρθαν τόσοι κι άλλοι τόσοι"

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΑ, ΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ

"ΘΑΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ"

Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.

Να το θυμάσαι Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι

που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη

-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.

Ακου, θάρθει καιρός

που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη

Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές

με γυρμένους απέξω

Και τη δουλειά

θα τη διαλέγουμε

δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα

κι άλλοι με νότες.

Να φυλάξεις μονάχα

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

λέξεις και έννοιες σαν και αυτές

απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός

για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.

Και θαρθούνε κι άλλοι.

Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-

τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω

κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:

"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".

Θα την αλλάξουμε τη ζωή!

Παρ' όλα αυτά Μαρία.

Κατερίνα Γώγου

Ακούστε την Κατερίνα Γώγου κάνοντας κλικ εδώ

ΠΡΟΣ: BIG FAT OPINION Μαντολινατισταν

Αγαπητέ κύριε,
(Δικηγόρε παρ' Αχρείω Παγω και Ακαδημαϊκέ)


Η αλήθεια είναι πως όταν είπα στο σχόλιο μου στη Μαντολινάτα ότι:

"Διαβάσαμε την αλληλογραφία. ΞΕΡΟΥΜΕ ελληνικά" δεν εννοούσα σε καμμία περίπτωση ότι ξέρουμε ελληνικά τόσο υψηλού επιπέδου όσο εσείς και η κ. Μιρανδολίνα.
Ζητώ συγνώμη που δεν το έκανα όσο σαφές έπρεπε.
Εμεις βλέπετε δεχόμαστε ότι κάνουμε λάθη.
Δεν έπρεπε να γράψω Μαρία Αντουαννετα, για την πελάτισσά σας αλλά Μαρία Αντουανέτα.
Κι αυτό όμως είναι λάθος. Μανταμ Σουσου έπρεπε να γράψω, αυτό είναι το σωστό

Εσεις όμως απαντάτε για λογαριασμό της πελάτισσας σας:

"Λοιπόν ακούστε: Διαβάσαμε την αλληλογραφία. ΞΕΡΟΥΜΕ ελληνικά.

Ως προς αυτό θα μας επιτρέψετε να διατηρούμε τις επιφυλλάξεις μας."

Δικαιολογημένα μας μαλώνετε και μας ειρωνεύεστε εσεις και η πελάτισσά σας, εμας τους αγράμματους.

Όμως,

είναι καλό όταν κρατάτε τις επιφυλάξεις σας για τα ελληνικά των άλλων, να ανοίγετε και κανένα λεξικό.

Και,

θυμηθείτε ότι το πολύ τάχα μου δεν έχει σώσει ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑ απο τη ΞΕΦΤΙΛΑ.

ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ

Περαστικό είναι...

ΣΙΓΑ ΜΗ ΣΤΑΞΕΙ...

... η ουρά του γαϊδάρου.

Το πρόγραμμα «Ψυχαργώ» είναι στον αέρα λέει. Θα κλείσουν οι ξενώνες. (Εφημερίδα τα ΝΕΑ 4/1/07).

Είναι το πρόγραμμα αποασυλοποίησης και κοινωνικής επανένταξης συνανθρώπων μας με ψυχικές ασθένειες.

Τρεις χιλιάδες ασθενείς, δύο χιλιάδες εργαζόμενοι, τριακόσιοι τόσοι ξενώνες σε όλη την Ελλάδα.

Θυμάστε το κολαστήριο της Λέρου;

Θυμάστε τις κινητοποιήσεις στον Εύοσμο πριν ένα περίπου χρόνο για να μην λειτουργήσει τέτοιος ξενώνας στην περιοχή;

Θυμάστε τις κινητοποιήσεις στο Γουδί, το 1998, για να μην λειτουργήσει στην περιοχή ξενώνας για καρκινοπαθή παιδιά γιατί υπήρχε ο κίνδυνος να…κολλήσουν καρκίνο οι γείτονες;

Πάλι πίσω λοιπόν, στα άσυλα.

Γιατί ο υπουργός δεν έχει πιστώσεις. Δεν φτάνουν τα λεφτά βρε αδελφέ, τι να κάνουμε;

Άλλωστε,

σιγά το πολιτικό κόστος. Ποιος ασχολείται με τους «τρελούς»; Το πολύ – πολύ να τραγουδήσουμε Ακη Πάνου, «Ασ’ τον τρελό στην τρέλα του».

Πόσοι είναι δηλαδή; Τρείς, άντε πέντε χιλιάδες. Και οι οικογένειές τους είναι σίγουρο ότι ασχολούνται μαζί τους;

Για πολιτικό όφελος να μιλήσουμε. Για τις τοπικές κοινωνίες που θα ανακουφιστούν γιατί δεν θα κινδυνεύουν να …κολλήσουν την αρρώστια.

Κι εμείς; Εμείς οι ευαίσθητοι λέω, οι μονίμως συγκινησιακά φορτισμένοι με τις αδικίες, και τους έρωτες, και τα φεγγάρια, και τους ήλιους, και τα χρώματα.

Εμείς τι;

Ελλάδα του 2007, Ελλάδα της Ευρώπης, Ελλάδα του πολιτισμού και της ευαισθησίας.

Δεν γαμιόμαστε λέω εγώ;

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ

Χαιρετώ το χρόνο που φεύγει,
την κάνω με πλάγια, μικρά πηδημητάκια μακριά απο την εκδίκηση της γυφτιάς.

Σας στέλνω στην απολύτως αιτιολογημένη αισιοδοξία του VITA MI BAROUAK και στην απολύτως αιτιολογημένη απαισιοδοξία της RAFFINATA.

Σας χαρίζω το "ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ" του Παντελή Θαλασσινού,
και σας εύχομαι να είστε έτοιμοι και περιπαικτικοί, για τα σοβαρά και τα γελοία, τις ομορφιές και τις ασχήμιες που έρχονται.

Καλή περιπέτεια.

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ. ΧΡΟΝΟΣ ΑΡΚΕΤΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΛΙΓΟΣ.

Ένας χρόνος κλείνει αυτές τις μέρες γι’ αυτό το μπλογκ.

Ένας νέος τρόπος επικοινωνίας.

Επανάσταση το χαρακτηρίζουν κάποιοι και ίσως έχουν λίγο δίκιο.

Είναι ασφαλώς κάτι καινούργιο, ανοίγει ορίζοντες, διευρύνει δυνατότητες.
Μέσον προσέγγισης ανθρώπων και ιδεών, αντιλήψεων και συμπεριφορών.

Μπορεί ο κάθε ένας να μιλήσει με ανθρώπους που άλλοτε δεν θα μπορούσε καν να φανταστεί την ύπαρξή τους. Μπορεί να εξομολογηθεί, να διαμαρτυρηθεί, να εκφράσει τη χαρά για όσα καλά του συμβαίνουν. Μπορεί να μοιραστεί τον πόνο ή τις σκέψεις του, να δει αντιδράσεις.

Μπορεί όμως να είναι και ένας τρόπος οικοδόμησης μιας προσωπικότητας που δεν υπάρχει, αλλά που θα θέλαμε να είναι υπαρκτή. Ένας τρόπος να γίνουμε πιο όμορφοι, αρεστοί, έξυπνοι, χαριτωμένοι όταν χρειάζεται, αλλά και βαθυστόχαστοι όταν πρέπει.
Να παραστήσουμε αυτό που θα θέλαμε να είμαστε και ποτέ δεν τα καταφέραμε.

Μπορεί και να γίνει κι ένας δρόμος διαφυγής από την πραγματικότητα που δεν μας αρέσει, και θα την θέλαμε κάπως αλλιώς ή τελείως μα τελείως διαφορετική.

Ένας τρόπος «ζωής» έξω από τη ζωή.

Γιατί υπάρχει αυτή η ιδιαιτερότητα, να μιλάς και να μη σε βλέπουν, μόνο να σε φαντάζονται. Διαβάζουν οτι γράφεις, διαβάζουν τις σκέψεις που θέλεις να φανερώσεις, ποτέ όμως τις δεύτερες ή τις τρίτες που βρίσκονται στην άκρη του μυαλού σου.

Δεν υπάρχει η περίπτωση να αποκαλυφθείς από το βλέμμα σου, τις κινήσεις, τα ξεσπάσματα, την καθημερινότητά σου.
Από όλα αυτά που σε χαρακτηρίζουν, με ακρίβεια εξουθενωτική. Με την αλήθεια σου δηλαδή.

Κάποιες φορές γίνεται τρόπος εκδίκησης, αλλά και ένας δρόμος για τη μεγάλη ρεβάνς. Μία μέθοδος που έχει ακροατήριο, για να τιμωρήσεις όσους πιστεύεις πως σε αδίκησαν, για να αποδείξεις ότι είσαι κάτι πολύ καλύτερο από αυτό που σου αναγνώρισαν.

Κι όλα αυτά εκ του ασφαλούς. Γιατί κανείς δεν θα σου ζητήσει πραγματικά τα ρέστα όπως συχνά συμβαίνει στη ζωή. Δεν υπάρχουν πραγματικές τριβές, αληθινές συγκρούσεις, ειλικρινείς φιλίες. Εκτός από τις εξαιρέσεις που έρχονται να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.

Κι όλα αυτά εκ του ασφαλούς με τη δυνατότητα της διπλής εξήγησης, της διπλής γραφής. Υπαινικτική, αμφίσημη η δημόσια τοποθέτηση. "Ακριβής", με ονοματεπώνυμο και χαρακτηρισμούς και πληροφορίες, η ταυτόχρονη και παράλληλη επικοινωνία με τους αποδέκτες των επεξηγηματικών μαιηλς...

Ένας θαυμαστός τρόπος επικοινωνίας. Σε μια εποχή που τη χαρακτηρίζει η μοναξιά και η επίπλαστη κοινωνικότητα.

Ένας θαυμαστός τρόπος κατάκτησης μιας νέας συλλογικότητας σε μια εποχή που το εμείς μοιάζει να βρίσκεται θαμμένο οριστικά στο νεκροταφείο των ιδεών και των συμπεριφορών.

Σε αυτόν τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο χωράνε όλοι. Όπως και στη ζωή.

Είναι όμως ένας κόσμος σχεδόν στην αρχή του, και είναι σχετικά εύκολες οι παραχαράξεις, οι παγίδες, οι εντυπωσιασμοί. Όλοι και όλα μοιάζουν εξαιρετικά, τρυφερά, σοφά, συμπονετικά, αλληλέγγυα, σχεδόν ουτοπικά.
Δεν είναι όμως, κι αυτό σιγά αλλά σταθερά αποκαλύπτεται.

Αλλά,

δεν έχω πειστεί μέχρι τώρα ότι η όποια νέα εξέλιξη στα μέσα που χρησιμοποιούμε, έχει αλλάξει τους βασικούς κανόνες που ορίζουν τη ζωή των ανθρώπων και των κοινωνιών τους.

Με άλλα λόγια, ο χρόνος και η διευρυνόμενη χρήση του μέσου θα βγάλει τις μάσκες όπου υπάρχουν, θα καθαρίσει τη θολή εικόνα, θα αποδομήσει το τάχα μου, θα υπονομεύσει τις υπόγειες διαδρομές.

Δυστυχώς όμως, όπως πάντα άλλωστε, η διαδικασία αυτή έχει θύματα και θύτες. Άνθρωποι τσαλακώνονται, απόψεις λοιδορούνται, αξιοπρέπειες ισοπεδώνονται. Παρέες συγκροτούνται με όρους συμμορίας, σχέσεις πλαστικοποιούνται για να κλείνουν αεροστεγώς, για να χωράει ακριβώς η μία μέσα στην άλλη, όπως τα ταπερ.


Ο χρόνος λοιπόν καθαρτήρια, λυτρωτική δύναμη αποκάλυψης.
Για όσους θέλουν να δουν, να ακούσουν, να επιλέξουν, να μιλήσουν.
Για τους μη-πλαστικούς που μπορεί να είναι πολλοί αλλά εγώ σήμερα θα πω ευχαριστώ σε δύο.

Στην xpsilikatzoy και στον kaltsovrako.

Με βοήθησαν να ανοίξω αυτό το μπλογκ πριν έναν χρόνο. Μου έδωσαν με τη στάση και τη συμπεριφορά τους μαθήματα επιβίωσης στο διαδίκτυο.

Έμειναν όλο αυτό το διάστημα φίλοι αληθινοί, παρόντες όταν χρειάστηκε και το ζήτησα.

Άνθρωποι αληθινοί που έχουν μπλογκ, που έχουν πάρει οριστικά διαζύγιο από το δήθεν, που είναι αυτό που διαβάζετε, χωρίς μερεμέτια και εξωραϊσμούς.
Άνθρωποι που στους πάσης φύσεως αγοραίους πραματευτάδες, της κάθε είδους ηθικής, απαντάνε αφοπλιστικά και αβίαστα με το ήθος τους. Γιατί αυτό είναι που τους χαρακτηρίζει.

Για όσο καιρό υπάρχει αυτό το μπλογκ, είναι τιμή για μένα, τα λινκς θα ξεκινάνε με αυτά τα δύο ονόματα.

Της Ντίνας και του Τάσου.