ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ...

Το θέμα έβαλε η Doll στο προηγούμενο ποστ μου.

Ρώτησε γιατί βάζω εισαγωγικά στη φράση «αριστερά» κόμματα. Ζήτησε επίσης να πω, ποια είναι κατά τη γνώμη μου τα αριστερά κόμματα εντος ή εκτός Βουλής.
Συμφωνήσαμε ότι θα ήταν ενδιαφέρον να ξεκινήσει μια συζήτηση για να δούμε πως οριοθετείται και τελικά τι σημαίνει αριστερά.

Σήμερα με περίμενε μια έκπληξη. Το ποστ της ORELIA άνοιξε πιστεύω αυτή τη συζήτηση με τον καλύτερο τρόπο. Εγώ δεν έχω προς το παρόν κάτι σημαντικό να προσθέσω.
Διαβάστε το αν θέλετε.
Μη σας ξενίσει το γεγονός ότι δεν χρησιμοποιούνται τσιτάτα και βαρύγδουπες φράσεις. Είναι πολιτικό κείμενο από την αρχή ως το τέλος.
Δεν θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα το τι είναι αριστερά.


ΥΓ Την ευχαριστώ με το "ΠΡΩΙΝΟ ΤΣΙΓΑΡΟ" του Νότη Μαυρουδή.
Τραγούδι αγαπημένο που έχω την κρυφή ελπίδα πως θα θυμηθούν να μου το τραγουδήσουν οι φίλοι, όταν με το καλό με συνοδεύουν σε κάποιο νεκροταφείο. ( Το ξέρω οι περισσότεροι είναι παράφωνοι και το τραγούδι δύσκολο, αλλά μήπως οι παπάδες είναι καλύτεροι; Άσε που σίγουρα θα είναι κάπου εκεί τριγύρω η Σπυριδούλα...)
:-)

"ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΑΠΠΟΥ"

Δημοτικές τέλος.

Τα συμπεράσματα βγήκαν κι ο καθένας μας (τους), τα ερμηνεύει με το δικό του τρόπο.
Έχω κι εγώ τις δικές μου ερμηνείες:

1) Φαίνεται πως η αποχή σε πανελλαδικό επίπεδο, αλλά κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, πρωταγωνίστησε.
2) Η Ν.Δ κατάφερε με διάφορους τρόπους, (έχει πολύ ενδιαφέρον να τους κουβεντιάσουμε σύντομα), να αποφύγει τις εντυπώσεις της εκλογικής καθίζησης.
3) Το ΠΑΣΟΚ πήγε καλύτερα όχι όμως όσο θα ήθελε και θα μπορούσε. Δεν τα πήγε καλά στο παιχνίδι των τηλεοπτικών εντυπώσεων.
4) Τα κόμματα της "αριστεράς" στον ίδιο παρανομαστή, με το ΚΚΕ να παρουσιάζει μικρή αύξηση και τον Συνασπισμό να κερδίζει χρόνο και χώρο για την κοινοβουλευτική του επιβίωση.

Ο Καραμανλής μας διαβεβαίωσε ότι οι εκλογές ήταν νίκη της αυτοδιοίκησης και κυρίως μας κάλεσε να κοιμηθούμε ήσυχοι. Γιατί θα συνεχίσει αταλάντευτος το "μεταρρυθμιστικό" του έργο. Εγώ όταν τον άκουσα, υποσχέθηκα να μείνω ξάγρυπνος γιατί έχω μικρό παιδί. Υποσχέθηκα ακόμα ότι αυτού του είδους τις μεταρρυθμίσεις θα κάνω ότι μπορώ, μόνος μου αλλά και με όποιον άλλο ενδιαφέρεται, ώστε να τοποθετηθούν εκεί που πρέπει. Σε συγκεκριμένο δηλαδή σημείο στο πίσω μέρος του σώματός του.

Ο Γ. Παπανδρέου μας είπε ότι το πολιτικό σκηνικό άλλαξε και έχει δίκιο.
Σε ότι αφορά την εκλογική δύναμη των κομμάτων μένει να το καταλάβουν τα στελέχη του.
Σε ότι αφορά το ποσοστό της αποχής πρέπει να το καταλάβουν όλοι μαζί.
Σε ότι αφορά τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ σε εκλογικές διαδικασίες κάποιος πρέπει να τους πει, εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη, ότι η πολιτική σύγκρουση με τους ταχύτατα αναδομούμενους μηχανισμούς της πιο σκληρής και αυταρχικής δεξιάς που έχουμε γνωρίσει, έχει κάποιες διαφορές από τα παιδικά πάρτυ στη "ΖΟΥΖΟΥΝΟΠΑΡΕΑ".

Υπάρχει ασφαλώς για κάποιες Νομαρχίες και αρκετούς δήμους ο δεύτερος γύρος. Και εδώ είναι σημαντικό νομίζω να δούμε πολιτικές αποφάσεις και κυρίως πολιτικές συμπεριφορές. Γιατί το καλαμπούρι κάποτε πρέπει να τελειώνει...

Τελικό συμπέρασμα; Παραμένουν αναπάντητα τα καίρια και διαχρονικά ερωτήματα που έθεσε ο Ακης Πάνου στο, όχι πολύ γνωστό ίσως, τραγούδι του "Πες μου παππού". Μέχρι τότε το πολιτικό σύστημα θα βρίσκεται σε συνεχή κρίση. :-)
Καλημέρα σας.



ΥΓ Το άσμα είναι 4 λεπτά περίπου, αλλά νομίζω ότι αξίζει το κόπο να περιμένετε να "κατέβει".

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ

Λοιπόν είμαι τυχερός άνθρωπος.

Αργά τη νύχτα, εκείνες τις σπάνιες νύχτες με την πυκνή ομίχλη, (μέσα μας), έρχεται ένας φάρος με παράξενο φως. Δε λέω το χρώμα.

Έρχεται και με επαναπροσανατολίζει. Τον ευχαριστώ.

Στον ιδιαίτερο αυτό φάρο αφιερώνω "ΤΟΝ ΜΠΑΓΑΣΑ" , γιατί ο Νικόλας Άσιμος είναι απο τους αγαπημένους του.

ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ;

Άραγε το περίμενες Μανώλη; Μάλλον όχι. Αυτό νομίζω κι εγώ, δεν το περίμενες.

Έβλεπα χθες βράδυ τις ειδήσεις:

«Άδικος θάνατος για μια κάλπη», «Τραγωδία χωρίς λόγο». Να δεις που στο τέλος θα σε πούνε και μαλάκα. Γιατί άφησες τη σιγουριά του σπιτιού σου μέσα στη νύχτα για να τρέξεις να προστατεύσεις μία κάλπη. Τί αξία έχει μία κάλπη ρε Μανώλη; Να ήταν μια επιταγή, μια μίζα, μια γκόμενα να το καταλάβουν. Αλλά μια ζωή αντάλλαγμα για μια ψωροκάλπη; Αυτό δεν το καταλαβαίνουν.

Μας λένε ακόμα, τα ακούς κι εσύ - 40 μέρες θα είσαι ακόμα εδω τριγύρω, πως πέθανες από φυσικά αίτια, «πνευμονικόν οίδημα», έμφραγμα. Η χοληστερίνη ρε Μανώλη, η χοληστερίνη και η κακή διατροφή.

Κι έπειτα σαν κάτι να διακρίνουν όλοι στον ορίζοντα. Φαίνεται αχνά όμως, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν καλά:
Σαν να είναι ματατζήδες με σιδερογροθιές, ίσως όμως και να μην είναι έτσι.
Σαν να είναι μπάτσοι στο γυαλί και κουνάνε έγγραφα της κρατικής ασφάλειας. Έγγραφα που δείχνουν ποιοι είναι οι απείθαρχοι που τολμάνε να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις των δασκάλων. Αλλά πάλι δεν είναι τόσο σοβαρό, δεν έχουμε χρόνο, ας πάμε στο επόμενο θέμα.
Σαν να είναι ένα πράγμα που μοιάζει με παρακράτος, αλλά μπα, παραδιοίκηση είναι. Άλλο πράγμα η παραδιοίκηση κι άλλο το παρακράτος Μανώλη, μην παρασύρεσαι.
Σαν να σηκώνει κεφάλι η ακροδεξιά, σαν να οργανώνεται με τις ευλογίες και τη θαλπωρή του Νεοδημοκρατικού κράτους. Όχι, όχι πάνε αυτά, παλιά γινόντουσαν, τώρα η νέα διακυβέρνηση είναι του μεσαίου χώρου, σύνελθε Μανώλη, μην πας να παρασύρεις τον κόσμο για μικροκομματικούς σκοπούς.

Και στο κάτω-κάτω τι θέλεις ρε Μανώλη, ας πρόσεχες. Κι έπειτα μην ξεχνάς «κυβέρνησες» 20 χρόνια. «Μαύρος σκύλος, άσπρος σκύλος όλοι οι σκύλοι μια γενιά». Στα λέγαμε, δεν στα λέγαμε;

Κοίταξε Μανώλη, θα πω στους συντρόφους τη Δευτέρα στη κηδεία να μη φωνάξει κανείς: «αθάνατος». Θα μας πουν το βράδυ ότι, σύμφωνα με το ρεπορτάζ που έκαναν στη κηδεία σου, ΔΕΝ πέθανες.

Δεν ξέρω αν από κει ψηλά βλέπεις τα δικαστικά έγγραφα, αλλά ο Μπουνιάς κι ο Κονταξής αφέθησαν ελεύθεροι με την κατηγορία της «απλής σωματικής βλάβης». Ποια σωματική βλάβη ρε Μανώλη αφού οι ιατροδικαστές δεν βρήκαν μώλωπες. Παράξενα πράγματα.

Εγώ αυτό που ξέρω είναι πως δεν θα ξαναπιείς καφέ στο Daily. Οι δικοί σου άνθρωποι, οι φίλοι, οι συνάδελφοι, οι σύντροφοί σου δεν θα ακούσουν ξανά τη φωνή και το γέλιο σου.

Εγώ αυτό που θέλω να σου πω είναι πως χθες βράδυ κοιμήθηκα νωρίς, γιατί δεν μπορούσα άλλο και δεν ήθελα να δακρύζω. Είδα αυτό το παράξενο όνειρο: Είδα τον Άρη με τους Μαυροσκούφηδες να έρχονται καλπάζοντας από την Πάρνηθα και να μπαίνουν στην Αθήνα. Πήραν κεφάλια πολλά, δεξιά κι "αριστερά". Κι έπειτα έφυγαν το ίδιο ξαφνικά, όπως ήρθαν. Τώρα που θα είσαστε μαζί με τον Αρχικαπετάνιο, ρώτησέ τον σε παρακαλώ, πότε θα ξανάρθει;

Το δώρο μου για να σε συντροφεύει στο μακρύ δρόμο είναι η φωνή της Σωτηρίας.

Καλό σου ταξίδι σύντροφε.

ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ

Έχουν μείνει πολύ λίγοι πια.
Θα τους συναντήσετε στα συνοικιακά καφενεία. Να κοιτάνε τις θολές τζαμαρίες με βλέμμα απροσδιόριστο.

Θα τους προσπεράσετε στους θαλάμους των δημόσιων νοσοκομείων.

Ίσως τους ακούτε να σέρνουν αργά τα βήματα τους στο διπλανό διαμέρισμα, τα σιωπηλά βράδια του Αυγούστου. Ίσως πάλι ακούτε την τηλεόρασή τους μονίμως ανοιχτή.
Δεν μιλάνε πολύ. Είναι μόνοι τους, ακόμα κι όταν βρίσκονται μέσα στους πολλούς.

Βρίσκονται στην όγδοη ή και στην ένατη δεκαετία της ζωής τους. Μιας ζωής χαρισμένης στους άλλους, μιας ζωής που δεν έζησαν για να ζήσουν καλύτερα οι άλλοι, οι συνάνθρωποί τους. Παλιότερα τους έλεγαν μιάσματα, αργότερα λοιδορήθηκαν και στο τέλος καταπλακώθηκαν από τα υλικά της κατάρρευσης ενός κόσμου που περίμεναν με προσμονή και ποτέ δεν ήρθε.

Την επόμενη φορά που βιαστικοί θα κορνάρουμε στον γέροντα ή στην γερόντισσα που αργεί να περάσει στην απέναντι μεριά του δρόμου, να θυμηθούμε.
Την επόμενη φορά που θα περάσουμε τους στενούς δρόμους της Κυψέλης, να σηκώσουμε λίγο το κεφάλι να κοιτάξουμε στα στενά μπαλκονάκια με τις πλαστικές καρέκλες. Εκεί κάθονται και μας παρατηρούν. Πρέπει πάλι να θυμηθούμε.

Να θυμηθούμε ότι πρέπει να τους πούμε την αλήθεια. Μόνο σ΄εκείνους την αλήθεια, όχι στον εαυτό μας. Γιατί εμείς δεν αντέχουμε.

Δεν είναι παρηγοριά, είναι η αλήθεια που χρωστάμε.
Δείξτε λίγο υπομονή μέχρι να "κατέβει" η μουσική του Μάνου Λοίζου. Μπορεί κι εσεις, όπως εγώ, να μη βρίσκετε άλλο τρόπο.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Καλημερίζω τη φάτσα μου, σημερινή, αγουροξυπνημένη κι αυτή, της εύχομαι καλό μήνα. Καλημερίζω και σιχτιρίζω τον Κοππερ που έμαθε να ανοίγει το ψυγείο και δημιουργεί προβλήματα. Γιατί δεν τον φτάνει που κατεβάζει στο πάτωμα ο΄τι σχεδόν υπάρχει στο ψυγείο, για να βρει κάτι της αρεσκείας του –που δεν βρίσκει- μετά δεν κλείνει τη πόρτα. Πόση ζωή έχει ένα ψυγείο που η πόρτα του παραμένει 6 και 8 ώρες ανοιχτή; Φοβάμαι θα το ανακαλύψω σύντομα. Εκτός κι αν βρεθεί κάποια άλλη λύση.

Καλημερίζω κι εσάς και σας εύχομαι επίσης καλό μήνα. Όντας μετεμψύχωση μάγισσας του μεσαίωνα, μπορώ να σας πω σχεδόν με σιγουριά, ότι αυτός ο μήνας δεν θα είναι και ο καλύτερος. Οχυρωθείτε, ντυθείτε καλά, κυρίως από μέσα σας.

:-)


ΥΓ ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ! Η ασχετοσύνη μου με οδήγησε να βάλω κατα λάθος comment moderation. Σήμερα το βράδυ κατάλαβα το λάθος. Δεν ήταν πρόθεσή μου. Νομίζω και ελπίζω ότι το διόρθωσα.

ΓΙΑΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ

Στο τέλος της ημέρας θα γίνει ο απολογισμός. Έτσι γίνεται πάντα. Καλό είναι όμως και στο ενδιάμεσο να κάνει κανείς τη σούμα, να βλέπει που βρίσκεται.

Οι διαδικτυακές σχέσεις έχουν τα προτερήματά τους, κρύβουν όμως και παγίδες. Νομίζω ότι είναι ορατές στους περισσότερους γι΄αυτό δεν θα το κουράσω. Δύο λόγια μόνο.
Εύκολες μυθοποιήσεις και απομυθοποιήσεις, διολίσθηση, ασυναίσθητη, σε μετατροπή του εικονικού σε πραγματικό. Ένταξη σε «ομάδες» και «παρέες» αλληλοθαυμασμού και κολακείας.
Μας δίνει τη δυνατότητα να «ξεφύγουμε» από αυτό που ζούμε και να μεταφερθούμε σε αυτό που νομίζουμε ότι θα έπρεπε να ζούμε, να συναναστραφούμε με αυτούς που μας «καταλαβαίνουν», με εκείνους που αντιλαμβάνονται, τάχα μου, το μέγεθος της αξίας μας. Ο ιντερνετικός κόσμος που επιλέγουμε και οικοδομούμε είναι πολύ "καλύτερος" από τον κανονικό.
Υπάρχει απεριόριστη δυνατότητα –νομίζουμε- να παιχτούν παιχνίδια με ανθρώπους, καταστάσεις και με τον εαυτό μας.
Μπορούμε να μιλάμε με πολλές γλώσσες, άλλη γλώσσα δημόσια στο διαδίκτυο, άλλη με παράλληλα emails, άλλη στην καθημερινότητά μας.
Ποιος θα ελέγξει αν είμαστε αυτό που περιγράφουμε; Ποιος μπορεί να ερευνήσει αν στο διαδίκτυο κρύβουμε επιμελώς όσα δεν μπορούμε στην κανονική μας ζωή;

Το διαδίκτυο και οι σχέσεις που δημιουργούνται είναι πράγματι μια συναρπαστική ιστορία. Είναι όμως για τους περισσότερους από μας κάτι καινούργιο. Και όπως πάντα το καινούργιο είναι ενδιαφέρον, περιπετειώδες. Έχει όμως και θύματα, συνήθως τους εαυτούς μας.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Ποιος ξέρει.
Ίσως κάτι να παρατήρησα.




ΥΓ. Το τραγούδι το αφιερώνω στον εαυτό μου. (Μου το επιτρέπετε ε;)