ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟ 2011 ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ...

... ΤΟΥ ΓΟΥΝΤΙ ΑΛΛΕΝ.

Η επόμενη ζωή μου *

(Από τον Γούντι Άλλεν)

Την επόμενη ζωή μου θέλω να την ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός. – ‘Έτσι το γλιτώνεις αυτό.

Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι
κάθε μέρα και καλύτερα.

Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο
γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος.

Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά
όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα
χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα
την πρώτη μέρα στην δουλειά.

Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις
νέος και να χαρείς την ζωή.

Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι
‘ατακτούλης’. Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.

Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις.

Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι.

Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές
Spa με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση
και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο
κάθε μέρα και – Νάτο !!

Τελειώνεις σαν ένας οργασμός...




* Το κείμενο το πήρα με  με μαιηλ απο τον  Κώστα Λάμπο.
Σε ευχαριστώ Κώστα και αντεύχομαι!

ΣΚΟΡΠΙΑ ΚΙ ΑΝΑΚΑΤΕΜΕΝΑ...

Διάβασα πρωί-πρωί την επιστολή του κρατούμενου για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς», Γεράσιμου Τσάκαλου.

Όντας αντικοινωνικός, ιδιαίτερα τις «γιορταστικές» μέρες, είχα την ευκαιρία να αναλογιστώ το μέγεθος της σύγχυσης, της ανασφάλειας, της αγωνίας, της θλίψης και της στρέβλωσης αξιών, εννοιών, σχέσεων που έχει πλημμυρίσει τα πάντα.
Προσπάθησα να κάνω πιο συγκεκριμένη στο μυαλό μου την εικόνα των γερόντων που «απελάθηκαν» από το γηροκομείο πριν λίγα εικοσιτετράωρα. Προσπάθησα να μαντέψω τη ζωή τους. Πως και που έζησαν άραγε; Είχαν κάποτε οικογένεια, σπίτι, δουλειά, φίλους; Συμμετείχαν στα «κοινά», ανήκαν σε κόμματα, ψήφιζαν; Ερωτεύτηκαν παράφορα, ταξίδεψαν; Πόσο γεμάτες με βιώματα και εμπειρίες ήταν αυτές οι ζωές, πόσος πόνος και πόση χαρά μιας ολόκληρης ζωής συμπυκνώνονται σε έναν γέροντα και μια γερόντισσα που διαπιστώνουν λίγο πριν το τέλος της ζωής πως πουθενά, ούτε στον χώρο εγκατάλειψης, στο γηροκομείο, δεν χωράνε; Πόση προστιθέμενη αξία ανθρωπιάς, συναισθημάτων, βιωμάτων πετιέται με μια κίνηση στη χωματερή; Που αθροίζονται τελικά αυτά τα μεγέθη; Στο έλλειμμα ή στο πλεόνασμα του εθνικού πλούτου; Τι λέει η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία γι αυτό;

Τα βράδια στη γειτονιά μου, στην πλατεία Αμερικής, στην πλατεία Κολιάτσου, στον Άγιο Λουκά, ολοένα και πιο συχνά διασχίζουν την Πατησίων «πλουμιστά» αυτοκίνητα με μουσική στη διαπασών και δηλώνουν την παρουσία τους με τρόπο βροντερό και φανταχτερό. Μετανάστες κάθε χρώματος που πασχίζουν να δείξουν και να αποδείξουν πως υπάρχουν και πως τα καταφέρνουν, πως μπορούν και εκείνοι να μπουν στο παιχνίδι κόντρα στα περιφρονητικά και απαξιωτικά βλέμματα των «γνήσιων» και «καθαρών» ημεδαπών. Μου έρχονται στο μυαλό οι εικόνες των δικών μας μεταναστών στην Ευρώπη που γέμιζαν πριν λίγες δεκαετίες τις εθνικές οδούς κάθε Πάσχα και καλοκαίρι με τις Μερσεντές και τα μεγάλα OPEL και τις BMW, προσπαθώντας να επιδείξουν και να αποδείξουν… Κάποιοι «γηγενείς» τους αποκαλούσαν περιφρονητικά γερμανολαζούς…

Διάβασα και ξαναδιάβασα το κείμενο του Γεράσιμου Τσάκαλου. Άλλες φορές θα θύμωνα με τις έννοιες και τα «μηνύματα» που καταγράφονται. Μένω ωστόσο έκπληκτος, δυστυχώς, από την ευκολία που διασταυρώνεται πια και αναμιγνύεται η «αριστερή» και «επαναστατική» φρασεολογία με τις πιο ακραίες και ανατριχιαστικές φασιστικές αντιλήψεις.

Κοινό πεδίο η αντίληψη για τους λίγους και εκλεκτούς που «ξέρουν», που «καταλαβαίνουν», που φροντίζουν για το καλό μας πριν από μας για μας.

Κοινό πεδίο η αντιπαλότητα με την κοινωνία που είναι «σάπια», «άχρηστη», «αναίσθητη»…

Κοινό πεδίο η «εφαρμοσμένη κάθαρση» με τη τυφλή βία γιατί τα κοινωνικά υποκείμενα είναι «αλλοτριωμένα» και εξ ορισμού εξωνημένα και άρα δεν έχουν τη δυνατότητα αντίδρασης.

Κοινό πεδίο η εκμετάλλευση και η χρήση των πιο χυδαίων και βάρβαρων μικροαστικών ενστίκτων και αντιλήψεων ενάντια, υποτίθεται, στην μικροαστική αντίληψη και στους βολεμένους μικροαστούς…

Αναρωτιέμαι για το που θα βγάλει αυτή η εποχή.

Αναλογίζομαι πόσο μεγάλες είναι οι ευθύνες των δικών μας γενεών για όσα κάναμε και κυρίως για όσα ΔΕΝ κάναμε, και πόσο μικρές αναλογικά οι ευθύνες νεαρών παιδιών όπως ο Γεράσιμος Τσάκαλος…

Έχει δίκιο ο Σαββόπουλος Γεράσιμε, μας ξέφυγαν εντελώς οι πίσω μας σελίδες. Και να δεις που κανένας μας δεν θα αναλάβει την ευθύνη. Στο τέλος όλοι εσένα θα δείχνουμε σαν ένοχο...

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ...

...και   οι   αμαρτίες τών νεαρών μαθητών όταν  παραβιάζουν  τόν  κώδικα  Οδικής  κυκλοφορίας.


Ένα ραδιοφωνικό σχόλιο του Μάνου Χατζηδάκι για τα Χριστούγεννα.
(Απο την ΕΡΑ3 στις 24 Δεκεμβρίου 1978)

ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ...

... ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΕ ΕΠΙΤΑΦΙΟ ΦΕΡΝΟΥΝ...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΕ...

...και για τους λόγους της απεργίας μας.

Επειδή κάποια ΜΜΕ επιμένουν να ισχυρίζονται πως ο κύριος λόγος είναι η μείωση μισθών...
Γιατί αυτό βολεύει κάποιους άλλους στην κυβέρνηση, στην Διοίκηση της ΑΤΕ. Γιατί αυτό βολεύει κυρίως κάποιους μεγαλοτραπεζίτες που δεν θέλουν τράπεζα του δημοσίου.

Ενημερωθείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ

ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ κ.ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

...γιατί με λόγο απλό, κατανοητό, έξυπνο, ριζοσπαστικό, υποδεικνύετε ότι εκτός από την δημοκρατία που δεν έχει αδιέξοδα και η αριστερά μπορεί να έχει διέξοδο.

Γιατί οι θέσεις σας στην σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ σηματοδοτούν κάποια βασικά σημεία αυτών που στο δικό μου μυαλό μπορεί και πρέπει να είναι η σύγχρονη ριζοσπαστική, δημοκρατική αριστερά. Αν η αριστερά βεβαίως έχει να κάνει με τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους, με πράξεις που αντιστοιχούν στα λόγια της και όχι με επιχειρήσεις και μικρομάγαζα αυτοεπιβεβαίωσης με όρους «αριστερού» μάρκετινγκ. Και τα λέω αυτά γνωρίζοντας πως ενδεχομένως δεν νοιώθετε ή δεν θέλετε να σας αποκαλούν αριστερό.


Είμαι σίγουρος πως σε λίγο οι κακόβουλες ρετσέτες και η απόπειρα απαξίωσης σας θα γίνει το αγαπημένο και καλοπληρωμένο χόμπι πολλών και ετερόκλητων στοιχείων και συμφερόντων.

Είμαι ωστόσο αισιόδοξος ότι το στοίχημα θα το χάσουν γιατί δεν αντιλαμβάνονται το κρίσιμο ποιοτικά στοιχείο. Ότι δηλαδή δεν έχετε να χάσετε τίποτα σε αυτή την ιστορία παρά μόνο την ψυχή σας. Και αυτήν, την ψυχή σας, εγώ είμαι σίγουρος ότι δεν την διαπραγματεύεστε.

Και επειδή τα στοιχήματα τα κοινωνικά δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι υπόθεση κάποιων bookers αλλά υπόθεση των πολιτών, εξαρτάται αποκλειστικά από τους πολίτες της Θεσσαλονίκης το αν η χαραμάδα ελπίδας θα γίνει μεγάλη δίοδος για ένα καλύτερο μέλλον.

Η ΑΠΟΧΗ ΩΣ ...ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ.

Βαρέθηκα. Τις βαθυστόχαστες αναλύσεις. Πάντα βαριόμουνα οτιδήποτε σχεδόν είναι της μόδας.
Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι βλέπεις κάποιον να εξηγεί το βαθύ νόημα της αποχής. Η αποχή είναι της μόδας . Θα μας ξεσκίσουν τον εγκέφαλο για καμιά εικοσαριά μέρες με την αποχή. Ποιοι απείχαν; Γιατί; Είναι οργισμένοι; Εκδικούνται; Κινδυνεύει το πολιτικό σύστημα; Κρύβεται μήνυμα; Για ποιους; Το πήραν το μήνυμα οι παραλήπτες;

Είναι πολύ γαμάτο να απέχεις από τις εκλογές. Γιατί σε κάνει αντιμνημονιακό, αριστερό, επαναστάτη, πατριώτη. Είναι και κομματική γραμμή η αποχή. Γιατί συνεδριάζουν οι κεντρικές επιτροπές και τα πολιτικά γραφεία και αποφασίζουν μετά από πολύ σκέψη: ΑΠΟΧΗ.

Παρατηρούσα τα γερόντια που ερχόντουσαν χθες να ψηφίσουν. Κάποιων τα τμήματα ήταν στον δεύτερο όροφο του σχολείου. Ανέβαιναν με δυσκολία, αγκομαχώντας για να ψηφίσουν. Για να επιλέξουν. Την όποια επιλογή τους. Είναι οι συμπολίτες μας που κάποιοι πολύ τρεντυ, πολύ ουάου, πολύ ιν ρε παιδί μου τους λοιδορούν, τους απαξιώνουν….

Έφερε μια κυρία τη μάνα της 84 χρόνων. Σχεδόν απολογήθηκε γιατί η γιαγιά επέμενε σώνει και καλά να ψηφίσει. Μου εξήγησε ότι ο γιός της δεν θα ψηφίσει και «έχει δίκιο το παιδί». Της απάντησα ότι κατασκευάσαμε ένα κόσμο ψεύτικο και σάπιο όπου τάχα μου ΟΛΟΙ έχουν δίκιο. Την παρακάλεσα να αφαιρέσει 70 χρόνια από το 2010. Να ξεκινήσει την ταινία το 1940 που η μάνα της ήταν 15 χρόνων και καταλάβαινε τα πάντα. Και να προβάλει στην οθόνη του μυαλού της τα γεγονότα που έζησε αυτή η γυναίκα αυτά τα 70 χρόνια. Τη δυστυχία, το αίμα, τη πείνα, το φασισμό, την αδικία, τους πολέμους…

Της είπα ότι ΙΣΩΣ ο γιός της έχει δίκιο. Η μάνα της όμως έχει ΣΙΓΟΥΡΑ και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ δίκιο. Γιατί μάτωσε και πόνεσε και υπέφερε για να μπορεί να ρίξει το γαμημένο το χαρτάκι στη κάλπη. Κι αυτήν της την υποχρέωση στο δικαίωμα της δημοκρατίας  ΔΕΝ τη πουλάει. Και καλά, πολύ καλά κάνει...

Δεν θα κρίνω όσους και όσες έκαναν την επιλογή της αποχής. Η καθημερινότητα του πολίτη έχει γίνει πια πολύ σκληρή, σχεδόν αβάσταχτη. Η απογοήτευση, η κούραση, η οργή και ο θυμός γίνονται πολλές φορές εμπόδια τεράστια, αξεπέραστα.

Θα κρίνω όμως τους γελοίους γραφειοκράτες, τους βολεμένους ινστρούχτορες, τους τζάμπα μάγκες που καθοδηγούν τάχα μου τις μάζες και προστάζουν: ΑΠΟΧΗ

Κι όταν το ποσοστό της αποχής αποδειχτεί μεγάλο βγαίνουν στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα και καταγγέλλουν άλλους ως υπεύθυνους για τη μη προσέλευση των πολιτών στις κάλπες. Διαφημίζουν και προπαγανδίζουν ως μαγκιά το βιασμό της Δημοκρατίας και μετά διαμαρτύρονται γιατί κάποιοι άλλοι την βίασαν.

Εγώ θέλω μέσα από τη καρδιά μου να ευχαριστήσω όσες και όσους εχθές έδωσαν τη μάχη και ήταν παρόντες με την ψήφο τους. Για να γίνει η μεγάλη ανατροπή στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, για να μην πέσει η περιφέρεια της Αττικής στα χέρια των Ψωμιάδηδων και των Άνθιμων.

Θέλω να ευχαριστήσω τα νέα παιδιά, τον Παναγιώτη και την Αθηνά από την Δημοκρατική Αριστερά, την Νάϊα από τους Οικολόγους, τον Ανδρέα και τους άλλους συντρόφους και συντρόφισσες από την οργάνωση του ΠΑΣΟΚ του 5ου Διαμερίσματος. Πέντε – έξι άνθρωποι για 22 τμήματα… Με τον μηχανισμό του Δήμου και του Κακλαμάνη, με τους παράγοντες της Ν.Δ να οργιάζουν όλη μέρα. Δουλέψαμε όλοι μαζί με πείσμα και χαμόγελο. Γίναμε σύντροφοι και φίλοι μέσα σε λίγες ώρες. Δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας για να ξαναγεννηθεί η ελπίδα. Όχι για μας, για όλους.

Το ίδιο έκαναν χιλιάδες άλλοι σε άλλα εκλογικά τμήματα από τη μία άκρη της Αθήνας έως την άλλη. Και η νίκη ήρθε. Για όλους.

Γιατί αυτή τη φορά οι λιγότεροι, αυτοί που ψήφισαν, κράτησαν την ελπίδα ζωντανή για τους περισσότερους που απείχαν…



ΥΓ Δείτε την αφίσα και θυμηθείτε ΠΟΙΟΙ κάλεσαν τον κόσμο σε αποχή το 1946. Αυτοί οι ίδιοι που υπέγραψαν τη Βάρκιζα. Όχι μόνο αφόπλισαν το λαό αλλά τον οδήγησαν και στην αποχή απο τις εκλογές με τα γνωστά αποτελέσματα.