ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ.

Είμαι υπερήφανος γι αυτή την επιστολή.

Είμαι υπερήφανος που στάλθηκε από τον Πρόεδρο του Κινήματος στο οποίο ανήκω.

Με εκφράζει και με αντιπροσωπεύει και με καλύπτει πλήρως.

Γιατί λέει με σαφήνεια και ακρίβεια την αλήθεια.

Γιατί έχει χαμηλούς τόνους και υψηλό δημοκρατικό ήθος.

Γιατί μιλάει για συλλογικότητες και πολιτικές.

Γιατί προσδιορίζεται σε σχέση με το μέλλον της χώρας και της δημοκρατικής παράταξης.

Γιατί στους κουτσαβακισμούς των μαυραγοριτών και των “λαδέμπορων” της πολιτικής απαντάει δίνοντας το στίγμα όχι μόνο για τι είμαστε αλλά κυρίως για το πως πολιτευόμαστε στην πράξη.

Γιατί η πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου δεν ήταν πρόσχημα, την εννοούσε και επιδίωξε το θετικό αποτέλεσμα.

Γιατί στα αποτελέσματα του εγχειρήματος και στις ωμές απαιτήσεις της άλλης πλευράς για εξευτελισμό συλλογικοτήτων, ανθρώπων, θεσμών και διαδικασιών δεν δίνει απάντηση ο ίδιος ο Πρόεδρος.

Τα θέτει στην κρίση του αντιπροσωπευτικότερου σώματος του Κινήματος.

Στην κρίση της Συνδιάσκεψης.

Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου δεν φοβάται, γιατί εμπιστεύεται την κρίση και την όποια απόφαση των μελών του Κινήματος.

Θα δώσουμε λοιπόν το Σάββατο ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ την απάντηση που πρέπει.

Γιατί αυτό που κατακτήσαμε συμπορευόμενοι με τον Γιώργο Παπανδρέου είναι ακριβώς αυτό. Να κρατάμε ζωντανό το δικαίωμα στο όνειρο, να δείχνουμε την αλλαγή όταν οι άλλοι αγκαλιάζουν τη συναλλαγή.

Κρατήστε στο αρχείο σας αυτή την επιστολή.

Γιατί δεν είναι τελικά  μόνο μια επιστολή Παπανδρέου προς  Γεννηματά.

Γιατί είναι  επίσης μια επιστολή ενός  μέλλοντος  αρχών και αξιών προς ένα  παρελθόν φαυλότητας και συναλλαγών.

Γιατί αυτή την επιστολή την υπογράφουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:

Αγαπητή Φώφη,

Είναι γνωστό ότι από καιρό το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών και εγώ προσωπικά, έχουμε επισημάνει την ανάγκη συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων που ανήκουν στο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού, για το καλό πρωτίστως της χώρας, αλλά και για τη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος.

Με χαρά ακούσαμε να ανακοινώνεις την Κυριακή 23 Αυγούστου, ότι συμμερίζεσαι τις ίδιες απόψεις και βρίσκεις αναγκαία την συμπόρευση κομμάτων, κινήσεων και προσωπικοτήτων του προοδευτικού χώρου. Η έναρξη διαλόγου δημιούργησε εύλογες προσδοκίες σε ένα ευδιάκριτο τμήμα των πολιτών.

Διαπιστώσαμε, δυστυχώς, από την επόμενη ημέρα ότι σειρά στελεχών του ΠΑΣΟΚ τάχθηκαν δημοσίως εναντίον της θετικής αυτής προοπτικής, θέτοντας όρους που υπονομεύουν αυτή την προσπάθεια.

Παρά ταύτα επιμείναμε.  Στις μεταξύ μας επικοινωνίες διαπίστωσα ότι τους ίδιους όρους για τη διάλυση του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών και τον  δικό μου αποκλεισμό έθεσες και εσύ προσωπικά προκειμένου να συνεχιστεί το εγχείρημα.

Είναι προφανές ότι τέτοια  προαπαιτούμενα δεν βοηθούν  στην επιτυχία του διαλόγου,  τη στιγμή μάλιστα που σε αυτόν συμμετέχουν και άλλα κόμματα τα οποία δεν θα έπρεπε να τα αγνοούν.

Παρόλα αυτά, την τελική απόφαση του Κινήματος μας δεν θα λάβει ένα πρόσωπο, αλλά δημοκρατικά η Συνδιάσκεψη μας που συνέρχεται το Σάββατο 29 Αυγούστου.

Φιλικά

Γιώργος  Α. Παπανδρέου         

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ στο Δ.Σ μιας ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, της...

..."Πρώτη Φορά Αριστερά Α.Ε".

Είναι μια παρέα. Με διασυνδέσεις, με φίλους και συνεταίρους.

Είναι μια παρέα που κυβερνάει τη χώρα της "ευκολίας". Είναι μια παρέα που εκλέχτηκε από τους "εύκολους" πολίτες.

Είναι μια κυβέρνηση, η κυβέρνηση της χώρας, η δική μας κυβέρνηση. Η κυβέρνηση που μας ταιριάζει.

Μέσα σε 5 χρόνια ξαναζήσαμε συμπυκνωμένα την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στον 20ο αιώνα.

Μετράμε τις ζωές μας, μετράμε το μέλλον των παιδιών μας με γνώμονα τα ποσοστά. Τα εκλογικά ποσοστά. Τον γνώμονα της ντροπής τον έχουμε καταχωνιάσει στα αζήτητα.

Μετράμε την περηφάνια και την αξιοπρέπεια μας με γνώμονα τους τίτλους των εφημερίδων και τα σχόλια των καναλιών. Το γνώμονα της αυτογνωσίας, της ιστορικής μνήμης, της ιστορικής διαδρομής τον έχουμε πετάξει στα σκουπίδια, δεν μας βολεύει πια.

Μετράμε την αλήθεια της ζωής μας , των πράξεων μας και των συνεπειών των πράξεων μας με γνώμονα τις δημοσκοπήσεις και τα likes στο facebook.

Αυτοί είμαστε και επιλογή μας ήταν να μας κυβερνήσει μια παρέα, μια εταιρεία με τίτλο “Πρώτη Φορά Αριστερά Α.Ε”. Βασικός μέτοχος της εταιρείας η διαπλοκή.

Φωνάζαμε στους δρόμους, μουντζώναμε στις πλατείες, χειροδικούσαμε στις παρελάσεις και καμαρώναμε που η διαπλοκή μας έδινε εύσημα με τίτλους στα ΜΜΕ με λέξεις όπως: έκρηξη, αντίσταση, ΟΧΙ, αδούλωτος λαός, άλλος δρόμος, ψηλά το κεφάλι, αξιοπρέπεια.

Και η εταιρεία " Πρώτη Φορά Αριστερά Α.Ε. " χρησιμοποιούσε και ενθάρρυνε την πολιτική αλητεία ενώ ετοιμαζόταν να αναλάβει την εξουσία. Έκλεινε συμβόλαια, μοίραζε δουλειές, έκανε κρυφές και φανερές συναντήσεις με “επενδυτές” και “εταίρους”. Με τους Ευρωπαίους και Γερμανούς “επενδυτές” που κατηγορούσε ως κατακτητές και τοκογλύφους.

Το σχέδιο πέτυχε, η εξουσία κατακτήθηκε. Και ήρθε η ώρα να γίνουν οι “δουλειές”, να πληρωθούν τα γραμμάτια, να εκτελεστούν τα “συμβόλαια”.

Ο Τσίπρας και η παρέα του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έδειξαν σπάνια συνέπεια. Ανταποκρίθηκαν με απόλυτη αποτελεσματικότητα και ταχύτητα σε όσα συμφώνησαν προεκλογικά με την διαπλοκή. Κι αυτό δεν είναι εικασία. Είναι η πραγματικότητα που ζούμε.

Τώρα μένει και η άλλη πλευρά η διαπλοκή να ανταποδώσει και να τηρήσει τα υπεσχημένα. Την διατήρηση δηλαδή του Τσίπρα στην εξουσία με κάθε τρόπο και όποιο  κόστος. Τα πρώτα σημάδια δείχνουν ότι θα τηρηθούν οι δεσμεύσεις.

Πήραν την αλήθεια και την τεμάχισαν, έκρυψαν τη μισή. Παρουσίασαν την άλλη μισή συμπληρωμένη με μύθους και αλητείες.

Αφού πρώτα χώρισαν το λαό και την κοινωνία σε “μνημονιακούς” και “αντιμνημονιακούς” μετά γύρισαν το επιχείρημα ανάποδα και μας σέρβιραν το δικό τους μνημόνιο ως αποτέλεσμα μάχης στους ορεινούς όγκους της Πίνδου, ως αποτέλεσμα της ηρωικής αντίστασης στα οχυρά του Ρούπελ.

Σε αυτό το παιχνίδι είχαν και έχουν συμμάχους, είχαν και έχουν ΣΥΝΕΝΟΧΟΥΣ. Εμάς τους πολίτες, όλους εμάς.

Μου προκαλεί ναυτία και αηδία ο ισχυρισμός κάποιων που μέχρι πρόσφατα παρίσταναν τους προοδευτικούς, τους σοσιαλιστές τους αριστερούς, ότι τάχα μου “εξαπατήθηκαν” και επομένως αποσύρονται στη γωνία να γλείψουν τις “πληγές” τους... 

Συμμετείχαν όλοι αυτοί στο όργιο της παραπληροφόρησης και της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας.

Συμμετείχαν ενεργά στο βιασμό και τώρα μαζεύουν το βρακί τους και πάνε στο μπάνιο για ένα ντους νομίζοντας ότι θα ξεπλυθούν.

Απατώνται οικτρά γιατί το σπέρμα του πολιτικού τους τυχοδιωκτισμού ανιχνεύεται εύκολα στο βιασμένο κορμί της πατρίδας.

Κάνουν και δηλώσεις και ξεδιπλώνουν μύχιες σκέψεις του επιπέδου “προδοθήκαμε”, “όλοι το ίδιο είναι”.

Ούτε καν περνάει από το μυαλό τους να ζητήσουν ένα μεγάλο συγνώμη. Όχι από τα θύματα αλλά από την ιστορία αυτού του τόπου, από τα παιδιά τους.

Ούτε καν περνάει από το μυαλό τους ότι πρέπει τώρα να αγωνιστούν δύο φορές για να αποκαταστήσουν όχι μόνο την αλήθεια αλλά και το μέρος της ζημιάς για το οποίο είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι.

Μου θυμίζουν όλους και όλες που έκαναν ότι δεν έβλεπαν και δεν άκουγαν όταν οι ταγματασφαλίτες με την συνδρομή των πιστών του κόμματος καταδίωκαν για να εκτελέσουν τον Άρη Βελουχιώτη. Αυτούς που όταν διάβασαν την αποκήρυξη του και τη ρετσινιά του “Μιζέρια” στον Ριζοσπάστη ΔΕΝ πήγαν ΕΚΕΙ και ΤΟΤΕ να κάψουν την εφημερίδα και να περάσουν από λαϊκό δικαστήριο τα γενικά επιτελεία της υποτέλειας και της προδοσίας.

Οι επόμενες εβδομάδες και μήνες, τα αμέσως επόμενα χρόνια θα συνεχίσουν να είναι κρίσιμα και κυρίως αποκαλυπτικά.

Σε αυτή τη διαδρομή θέλω να είμαι και θα είμαι παρών. Δεν με ενδιαφέρουν τα ποσοστά και οι δημοσκοπήσεις, δεν με αφορούν αυτοί που “κερδάνε” και “νικάνε” και έχουν πάντα δίκιο είτε κορώνα είτε γράμματα.

Με ενδιαφέρουν όσοι και όσες μένουν πιστοί στο χρέος και στην αλήθεια και στις αξίες τους με όποιο κόστος. Με ενδιαφέρουν αυτοί και ας “χάνουν”.

Σε αυτή τη διαδρομή θα γίνουμε πολλοί.

Γιατί η ιστορία δείχνει με τρόπο απόλυτο ότι η κοινωνική εξέλιξη χρωστάει σχεδόν τα πάντα σε όσους και όσες πήγαν κόντρα στο ρεύμα, κόντρα σε θεούς και δαίμονες.

Η ΜΑΝΤΑΜ ΣΟΥΣΟΥ πήρε ΕΞΟΥΣΙΑ...

...και συμπεριφέρεται αναλόγως.

Ήταν ορατό από την πρώτη στιγμή. Η γυναίκα είναι επικίνδυνη. Για την κυβέρνηση, για το κόμμα της, για τον ίδιο της τον εαυτό. Πριν από όλα όμως είναι επικίνδυνη για την δημοκρατία και τους θεσμούς. Τα τρία πρώτα αφορούν την ίδια, τον Πρωθυπουργό, τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι θεσμοί και η δημοκρατία αφορούν ΟΛΟΥΣ μας.

Και έχει ένα ακόμα κουσούρι η κυρία. Υποκρίνεται και ψευδολογεί.

Προσπάθησε να ευτελίσει μπροστά στις κάμερες τον επικεφαλής αξιωματικό της αστυνομίας γατί τάχα μου με ευθύνη του είχε κλείσει το δρόμο. Και εμπόδιζε την προσέλευση των απεργών. Για να μας δείξει την ευαισθησία της τάχα μου στην δημοκρατία και τον σεβασμό της στους πολίτες. Υποκρίνεται ότι δεν ξέρει ΠΟΙΟΙ και ΠΩΣ και σε ΠΟΙΑ γραφεία αποφασίζουν τα σχέδια επιχειρήσεων της αστυνομίας. Παριστάνει την πολιτική παρθένα, την παιδούλα, την  Χάιντι με τα κοτσιδάκια να ανεμίζουν στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι. Επιτέθηκε με τις κάμερες παρέα, ( ίσως και γι αυτό ),  στον αξιωματικό που βρήκε στο δρόμο.

Αντί να σηκώσει το ρημαδοκινητό της και να πάρει ΕΠΙΤΟΠΟΥ τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ υπεύθυνο για τα μέτρα που παίρνονται σε αυτές τις περιπτώσεις, τον σύντροφο και συνάδελφό της Υπουργό, τον κ. Πανούση και να ζητήσει εξηγήσεις. Ή να πάρει τον Πρωθυπουργό της που έχει στην κυβέρνησή του αυτόν τον υπουργό.

Δεν το έκανε όμως και πούλησε μαγκιά εξουσίας στον τελευταίο τροχό της αμάξης. Έτσι είναι όλα τα κουτσαβάκια, κουτοπόνηρα και θρασύδειλα. Είτε αφορά σε υπαλλήλους βενζινάδικων, είτε σε αφορά σε κρατικούς υπαλλήλους που πια θεωρεί ότι είναι όλοι και όλες ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΨΗ της. Και συμπεριφέρονται αναλόγως.

Η κυρία βγάζει τα απωθημένα της ασκώντας εξουσία και τα βγάζει με τον τρόπο που οι νεόπλουτοι στολίζουν και επιδεικνύουν τα καινούργια σπίτια τους. Η κυρία είναι η Μαντάμ Σουσού της εξουσίας.

Η κυρία είναι η απόλυτη υποκρίτρια.

Γιατί αν ήταν στοιχειωδώς ευαίσθητη σε θέματα δημοκρατίας, αν σεβόταν στο ελάχιστο τους πολίτες ως Πρόεδρος της Βουλής θα είχε ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ προ πολλού από την κυβέρνηση να φέρει στο κοινοβούλιο την συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου. Κι αν δεν θέλει να την ψηφίσει ας την φέρει τουλάχιστον για ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ. Γιατί  αυτή η συμφωνία επηρεάζει τη ζωή όλων μας πολύ περισσότερο από το δρομολόγιο μιας πορείας.

Η κυρία είναι ψεύτρα γιατί την ημέρα που ορκίστηκε δεσμεύτηκε ότι επι Προεδρίας της ΔΕΝ θα περνούσαν Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, ότι εκείνη θα διασφάλιζε το τέλος των άσχετων μεταμεσονύκτιων  τροπολογιών.

Και σε λίγες εβδομάδες ψηφίστηκαν 58 (πενήντα οκτώ) άσχετες τροπολογίες σε ένα νομοσχέδιο, σε μια νύχτα. Και μέσα σε τρεις μήνες εκδόθηκαν ήδη δύο Π.Ν.Π.

Με δυο λόγια η κυρία είναι αναξιοπρεπής με όλη τη σημασία της λέξης.

Περισσότερο όμως αναξιοπρεπείς είναι όσοι και όσες την ψήφισαν διακομματικά και εξακολουθούν να την ανέχονται στο όνομα των συσχετισμών και της μικροπολιτικής συγκυρίας. 

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΓΚΡΕΜΟΤΣΑΚΙΣΤΩ ΕΠΙΧΕΙΡΩΝΤΑΣ ΤΟ...

... άλμα στο μέλλον παρά να ταφώ με τιμές στο νεκροταφείο των παλαιοκομματικών μεθόδων και των νεκρών ιδεών.

Δείτε αυτές τις φυσιογνωμίες, δείτε αυτά τα γυναικεία πρόσωπα. Είμαι σίγουρος ότι για πολλούς από εσάς είναι φυσιογνωμίες  άγνωστες.

Φωτεινά, χαμογελαστά, ελπιδοφόρα, ακτινοβολούν το καινούργιο.

Η Ελένη δικηγόρος και διαμερισματική σύμβουλος. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις που έχει να κάνει με πρωτοβουλίες πολιτών στο δημοτικό της διαμέρισμα και όχι μόνο θα  βρεις την Ελένη από κάτω. Με διαχρονική παρουσία στις εθελοντικές δράσεις αλληλεγγύης στους αδύναμους σε αυτούς που οι περισσότεροι από μας αποκαλούμε «περιθώριο».

Η Κατερίνα επίσης δικηγόρος με τεράστια πείρα παρά την ηλικία της στα θέματα προσφύγων και μεταναστών. Με πλούσια εθελοντική δράση. Με δύο μεταπτυχιακά στην Γαλλία και ένα στην Ελλάδα

Η Βανέσσα Νοσηλεύτρια Επειγόντων σε μεγάλο νοσοκομείο του Πειραιά. Με δύο επίσης μεταπτυχιακούς τίτλους στα εφόδιά της. Με συμμετοχή σε εθελοντικές δράσεις αλληλεγγύης.

Η κάθε μια τους εργάζεται σε περιβάλλον δύσκολο. Μόνο «αποστειρωμένο» και «προστατευμένο» δεν το λες. Καθημερινά σε επαφή με εκείνους που η πλειονότητα παριστάνει πως δεν τους βλέπει γιατί ενοχλείται από την ύπαρξή τους. Αγαπάνε τη δουλειά τους, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Έχουν παράλληλα να φροντίσουν σπίτι, έχουν φίλους, συντρόφους, υποχρεώσεις.

Αλλά νοιώθουν ότι είναι και πολίτες, θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο. Όχι με οδηγίες προς τους άλλους αλλά με τη δική τους συμμετοχή. Θέλουν να προσφέρουν και το κάνουν. Με ανιδιοτέλεια, με σεμνότητα, με χαμόγελο αλλά ίσως και το πιο σημαντικό με επάρκεια και γνώσεις στο αντικείμενό τους.

Δεν συμμετέχουν σε κοινές προσπάθειες για να «καταγγείλουν» και να φύγουν μετά από μερικές κορώνες. Παρατηρούν, ευαισθητοποιούνται, προτείνουν λύσεις τεκμηριωμένες. Δεν καλούν τους άλλους σε συμμετοχή πριν συμμετάσχουν οι ίδιες στην κοινή προσπάθεια. Δεν διεκδικούν το αλάθητο, δεν δίνουν κατευθύνσεις, δεν πουλάνε μυαλό και γνώσεις παρά το τεράστιο απόθεμα που έχουν και στα δύο, συζητάνε, ακούνε πραγματικά την άλλη άποψη, μεταβάλλουν τη δική τους όπου διαισθανθούν ότι κάνουν λάθος. Δεν μεγάλωσαν σε κομματικά γραφεία, δεν έγιναν νοματαίοι με κομματική στήριξη. Δεν αναζητούν ρόλους διακριτούς και δημοσιότητα, δεν κάνουν δημόσιες σχέσεις..

Δεν είναι στην φωτογραφία άλλα μέλη του Γραφείου Αλληλεγγύης και Δικαιωμάτων του Κινήματος όπως η Αγγελική, η Αντωνία, η Φλώρα, η Έλλη που λειτουργούν και προσφέρουν με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια αυταπάρνηση, σοβαρότητα, υπευθυνότητα. Η Κατερίνα και η Βανέσσα έχουν την ευθύνη συντονισμού και  δράσης του Γραφείου.

Κοινός παρονομαστής αυτών των γυναικών το κάλεσμα του Γιώργου Παπανδρέου για ένα καινούργιο ξεκίνημα. Η εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό του και στην πολιτική του πρόταση. Η απόφασή τους να συνεισφέρουν με όλο τους το είναι στην συλλογική προσπάθεια. Στην πράξη και με πράξεις, με λίγα λόγια και πιο πολύ δουλειά.

Δεν αναφέρομαι σε επίθετα και άλλες λεπτομέρειες γιατί στόχος μου δεν είναι η παρουσίαση «στελεχών». Αφορμή παίρνω από αυτές τις γυναίκες για να παρουσιάσω μια εικόνα και μια κατάσταση.

Η εικόνα παρουσιάζει ένα ελπιδοφόρο κίνημα «εν τη γενέσει του». Η ίδια εικόνα με παραλλαγές σχηματίζεται σε όλη την Ελλάδα από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη.

Η κατάσταση είναι δυναμική και σε εξέλιξη. Και όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.

Η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται από όλους μας, από την συμμετοχή μας αλλά κυρίως από τον τρόπο της συμμετοχής μας. Η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται εν πολλοίς από εμάς του παλαιότερους στο Κίνημα με προϊστορία γνωστή, με θετική συνεισφορά αλλά και με κουσούρια που κουβαλάμε στο DNA μας, κουσούρια ενός πολιτικού συστήματος και μιας κομματικής λειτουργίας που έκλεισαν τον κύκλο τους και δεν έχουν πια τίποτα να δώσουν.

Ενοχλούμαστε κάποιοι από μας όταν συναντάμε πρόσωπα που δεν τα ξέρουμε από πριν, όταν ακούμε να μας μιλάνε με μια γλώσσα που δεν είναι οικεία από το κομματικό και πολιτικό παρελθόν μας. Μας φοβίζει το καινούργιο, το γεγονός δηλαδή ότι υπάρχουν νέοι, όχι κατ΄ανάγκη ηλικιακά, σύντροφοι και συντρόφισσες που δεν καθορίζονται πολιτικά από το ΑΝΤΙ αλλά από το ΥΠΕΡ και την πρόταση για το τι θέλουμε και το πώς πρέπει να γίνει.

Ο φόβος και η ανησυχία μας φοράνε τον μανδύα της προστασίας του Κινήματος  από λάθη και πολιτικές αστοχίες. Στην πραγματικότητα όμως αφορούν σε μια ανιστόρητη και τελικά γελοία απειλή σε σχέση με ρόλους και αρμοδιότητες και εξουσίες κομματικές σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο  που νομίζουμε ότι μας ανήκουν για πάντα και πάντα.

Αυτή η στάση μας όπου και όταν υπάρχει υποκρύπτει κάτι ακόμα χειρότερο. Δεν είναι μόνο η αγωνία για την προάσπιση προσωπικών ρόλων, αυτό θα μπορούσε να το δει κάποιος με κατανόηση. Υποκρύπτει κυρίως την υπεράσπιση του παλιού και ξοφλημένου μοντέλου πολιτικής και κομματικής λειτουργίας και συμπεριφοράς.

Γιατί μπορεί στα λόγια να καταδικάζουμε τις παθογένειες ενός πολιτικού συστήματος που σάπισε στην πράξη όμως δεν είμαστε ώριμοι να συναινέσουμε και πολύ περισσότερο να συμμετάσχουμε και να στηρίξουμε την οικοδόμηση του καινούργιου. Γιατί νομίζουμε κακώς ότι έτσι καταδικάζουμε την ιστορία μας και τους εαυτούς μας. Γιατί δεν μάθαμε να ξεχωρίζουμε την ιστορία από την μυθολογία, γιατί δεν έχουμε καταλάβει ότι η ιστορία η συλλογική και η ατομική δεν έχει μόνο συν, έχει και πολλά πλην. Γιατί πολύ περισσότερο το άγνωστο μας φοβίζει, το μέλλον μας τρομοκρατεί.

Όταν κάτι γεννιέται είναι ευάλωτο, δεν έχει αντισώματα. Οι τρόποι που έχουμε για να πνίξουμε το νέο και ελπιδοφόρο είναι πολλοί, ανεξάντλητοι. Είμαστε άλλωστε μανούλες σε τέτοιες μεθόδους, έχουμε την απόλυτη τεχνογνωσία. Από το καπέλωμα διαδικασιών έως τις έντεχνες διαβουλεύσεις και αναβολές και προσεκτικές τάχα μου προσεγγίσεις, έχουμε χιλιάδες τρόπους ευνουχισμού κάθε ριζοσπαστικής απόπειρας. Στην καταστροφή του ελπιδοφόρου έχουμε το πάνω χέρι, η καταστροφή ήταν πάντα ευκολότερη από την δημιουργία.

Έχοντας και εμείς ναρκοθετήσει το πεδίο της πολιτικής εδώ και πολλά χρόνια είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε. Είτε θα στείλουμε τις νέες γενιές στη μάχη αποκρύπτοντας τους χάρτες της ναρκοθέτησης και θα μετράμε εκ του ασφαλούς εκρήξεις και θύματα, είτε θα γίνουμε εμείς, όπως έχουμε υποχρέωση, οι ναρκαλιευτές που θα καθαρίσουμε το πεδίο για την ασφαλέστερη προσπέλαση της ελπίδας και του καινούργιου που οραματιζόμαστε.

Το καινούργιο και το ανατρεπτικό δεν μπορεί να γεννηθεί χωρίς ΚΑΙ την δική μας παρουσία και συμμετοχή. Με κρίνους δεν γεννιόνται παιδιά και πολύ περισσότερο ποτέ δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν πολιτικά κινήματα από παρθενογένεση.

Έχουμε όμως την υποχρέωση να αφήσουμε το χώρο ελεύθερο να αναπνεύσουν η πρωτοβουλία, η φαντασία, το ριζοσπαστικό, το πρωτόγνωρο, το ασυνήθιστο.

Έχουμε την υποχρέωση να θυμηθούμε ότι κάποιοι άλλοι πριν πολλές δεκαετίες έκαναν ακριβώς το ίδιο για μας όταν όσα λέγαμε ως νέοι τους φαίνονταν παράξενα και πολλές φορές επικίνδυνα.

Έχουμε μια τελευταία ευκαιρία να αναμετρηθούμε με την ιστορία τόσο την προσωπική όσο και την συλλογική. Και να καταγραφούμε ως νικητές αν το εγχείρημα πετύχει.  Αλλά και αν αποτύχει πάλι έχει τεράστια διαφορά το να χάσεις υπερασπιζόμενος το παλιό και σάπιο από το να χάσεις τολμώντας το ελπιδοφόρο και  καινούργιο.

Να το πω και διαφορετικά.

Καλύτερα να γκρεμοτσακιστώ επιχειρώντας το άλμα στο μέλλον παρά να ταφώ με τιμές στο νεκροταφείο των παλαιοκομματικών μεθόδων και των νεκρών ιδεών.

Η επιλογή είναι δική μας. 

ΠΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΕΞΗΓΩ ΤΩΡΑ...

...ήταν η απάντηση του Μπιθικώτση σε νεαρό ρεπόρτερ που ήθελε μια "ανάλυση" της συμπεριφοράς του Κοεμτζή.

Θα πάω σήμερα στην διαδήλωση της Πρωτομαγιάς; Δεν είμαι σίγουρος.

Για  για μια ακόμα φορά θα γεμίσουν οι δρόμοι με τους «αθώους» και «έκπληκτους» και «ανυποχώρητους αγωνιστές» σαραντάρηδες, πενηντάρηδες και εξηντάρηδες.

Κανονικά θα έπρεπε να  κάτσω σπίτι,  και να  προσπαθήσω να μαζέψω ότι έχει απομείνει στο λιγοστό μου μυαλό.

Γιατί είμαστε μια μικρή χώρα και μετά από 3-4 δεκαετίες συνεχούς  ανάμειξης στην κομματική και πολιτική δραστηριότητα τα έχεις δει όλα ή σχεδόν όλα. Από την Κρήτη μέχρι τον Εβρο. Από αυτόν που αυτοχαρακτηρίζεται ως δεξιός πολίτης μέχρι εκείνον που αυτοκαθορίζεται ως ακραίος αριστερός. Και δεν μπορώ να παριστάνω πια ότι με εκπλήσσει μια εξέλιξη ή μια συμπεριφορά γιατί τάχα μου την αντιμετωπίζω για πρώτη φορά όταν την έχω αντιμετωπίσει  και βιώσει τουλάχιστον άλλες είκοσι στο πέρασμα των χρόνων.

Για όλα αυτά θέλω να γράψω δυό λόγια ως ενημέρωση για κάποιους, ως απάντηση σε κάποιους άλλους, ως έκκληση σε κάποιους τρίτους. Για όποιον ενδιαφέρεται ακόμα να ακούσει, για όποιον μπορεί ακόμα να ακούει. Και θα είναι κανονικά τα λόγια μου, όπως τα σκέφτομαι δηλαδή, και όχι καλλωπισμένα για τις ανάγκες της «ευπρέπειας» στο «δημόσιο λόγο».

Επειδή ξαναλέω η χώρα μας είναι μικρή και λίγο πολύ γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας. Και κανείς από εμάς της γενιάς μου και της προηγούμενης γενιάς αλλά και της επόμενης απο τη δική μας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι αμέτοχος και αθώος του αίματος σε ότι άσχημο και στραβό έχει συμβεί όλα αυτά τα χρόνια αλλά την ίδια στιγμή συμμέτοχος και πρωτοπόρος σε ότι θετικό έχει δημιουργηθεί. Γιατί αυτή η πατρίδα ΔΕΝ αντέχει άλλο υποκρισία και άλλο τάχα μου.

Να πω λοιπόν σε αυτούς και αυτές που μουρμουράνε  στα μουλωχτά στα inbox ότι δεν πρέπει, δεν είναι σωστό να κάνω τόσο σκληρή δημόσια κριτική στην «Πρώτη Φορά Αριστερά» κυβέρνηση γιατί εμείς οι «δημοκράτες» και οι «προοδευτικοί» πρέπει να δείξουμε ανοχή και να κρατάμε χαμηλούς τους τόνους όταν η λαθροχειρία και το πολιτικό μπαλαμούτιασμα είναι προϊόν του ευρύτερου «προοδευτικού» χώρου.

Να κουνάμε δηλαδή το κεφάλι με κατανόηση και θαυμασμό όταν παραδείγματος χάριν η κ. Κωνσταντοπούλου δηλώνει μηδενική ανοχή στη διαπλοκή και επιτίθεται στις εταιρείες εμφιαλωμένων νερών.

Και όποιος την έχει ακούσει εκείνην ή τον πατέρα της  να βάζει στον δημόσιο καταγγελτικό της λόγο το όνομα  «Βαρδινογιάννης» να έρθει να μου το πει. Για να μην ζητάμε  να μας εξηγήσει γιατί το εμφιαλωμένο νερό «Η γκλιτσα» είναι μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη διαπλοκή από την Motor oil.

Να χειροκροτάμε την απαγόρευση εισόδου στη βουλή των εμφιαλωμένων νερών  διαφόρων εταιρειών και να κάνουμε πως δεν βλέπουμε την είσοδο στη βουλή των εμφιαλωμένων κομμάτων και βουλευτών παραγωγής και πριμοδότησης μεγαλονταβατζήδων.

Να παριστάνουμε εμείς που ζήσαμε και ξέρουμε το ρόλο του Λιβάνη ότι δεν καταλαβαίνουμε και δεν ξέρουμε το ρόλο του Φλαμπουράρη.

Να τους πω επίσης ότι κάνω κριτική και θα συνεχίσω να κάνω κριτική σε αυτούς που σήμερα είναι στην εξουσία γιατί έχω βρεθεί στο πλάι τους όταν το κόμμα μου ήταν στην εξουσία και εκείνοι εκτός Βουλής. Ότι όχι μόνο σεβάστηκα την σκληρή και πολλές φορές ακραία και άδικη κριτική τους στο κόμμα μου αλλά την ίδια στιγμή και έμπρακτα βρέθηκα συμπαραστάτης τους  στους δρόμους και στις δικαστικές αίθουσες, στις άδικες και στημένες από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς διώξεις  και φυλακίσεις τους. Και ασφαλώς όχι μόνο δεν μετανιώνω γι αυτό αλλά ακριβώς το ίδιο θα έκανα και σήμερα.

Να ενημερώσω κάποιους που δικαιολογημένα δεν μπορούν να ξέρουν και κάποιους άλλους με επιλεκτική μνήμη ότι όταν ο Σημίτης στην κορύφωση της Δίκης  Κοσκωτά ετοίμαζε συνέντευξη τύπου για να αποκαθηλώσει δημόσια τον Ανδρέα, κάποιοι από τους σημερινούς υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική Αριστερά τότε, έπαιρναν δημόσια θέση καταγγέλλοντας την συνωμοσία εναντίον του Ανδρέα. Κι αυτό παρά τις τεράστιες πολιτικές διαφορές τους με το ΠΑΣΟΚ. Και όλα αυτά δεν τα έμαθα  δεν μου τα είπαν, δεν τα διάβασα. Τα έζησα γιατί τυχαίνει τα πρόσωπα αυτά  να είναι ταυτόχρονα  φίλοι στενοί και αγαπημένοι εδώ και τριάντα χρόνια.

Να τους ενημερώσω ακόμα ότι όταν το 83 και το 84 οι Ρεϊντζερς του Μεϊμαράκη και του Μιχαλολιάκου, οι Χρυσαυγίτες της εποχής δηλαδή, έκαναν επιθέσεις στην Τ.Ο των Ανω Πατησίων με λοστούς και αλυσίδες και μας χτυπούσαν ανελέητα και αδιάκριτα ήταν οι αναρχοαυτόνομοι από το κοντινό στέκι τους που έτρεχαν να σταθούν στο πλάί μας και να υπερασπιστούν μαζί μας την Τ.Ο.

Με δυό λόγια η σχέση μου με τον χώρο της σημερινής εξουσίας είναι σχέση διαχρονική και δομημένη με αντιθέσεις αλλά και αλληλεγγύη, αντιπαραθέσεις αλλά και κοινούς αγώνες. Είναι σχέση ζωής.

Σε αυτές τις σχέσεις δεν χωράει υποκρισία, δεν υπάρχει τάχα μου.

Υπάρχει  η υποχρέωση, όχι το δικαίωμα η υποχρέωση, να λες την αλήθεια σου όπως την βλέπεις και την αισθάνεσαι και να κάνεις την πιο αυστηρή κριτική σε όσους φαίνεται να προσχώρησαν με περισσή ευκολία και έπαρση σε πρακτικές και λογικές που μας έλεγαν ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα μπορούσαν να ανεχτούν έστω και για μισή ώρα...

Ο ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ και...

...ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ.

Δεν τα ξέρουν ή παριστάνουν ότι δεν τα ξέρουν;

Δεν τα θυμούνται ή παριστάνουν ότι δεν τα θυμούνται;

Εξοργίζομαι όσο δεν γίνεται και δεν μετανιώνω όταν ακούω τα περί «Πρώτη Φορά Αριστερά».

Θυμώνω όσο δεν παίρνει όταν ακούω και βλέπω παραλληλισμούς ανάμεσα στον Ανδρέα και στον Τσίπρα, ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 70 και του 80 με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Νίκος Πουλαντζάς με την οξυδερκή ματιά του και την επιστημονική του επάρκεια και παρά την πολιτική του αντίθεση με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ  διατύπωσε με σαφήνεια και αξιοθαύμαστη ακρίβεια τον χαρακτήρα και την προοπτική του ΠΑΣΟΚ. Ο πρόωρος χαμός του δεν του έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσει ο ίδιος πόσο δίκιο είχε στα βασικά συμπεράσματά του.

Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε αριστερό κίνημα. Υπήρξε αριστερό γιατί ήταν Κίνημα και υπήρξε ως Κίνημα γιατί ήταν Αριστερό. Όταν έπαψε να είναι Κίνημα δεν ήταν πια Αριστερό και το αντίστροφο. Η αριστερά μπορεί να είναι αριστερά μόνο στο μέτρο που έχει τα χαρακτηριστικά κινήματος. Αυτή είναι η δική μου πεποίθηση, αυτό λέει η εμπειρία μου, αυτό λένε τα δικά μου συμπεράσματα.

Όποιος έχει ζήσει τον τρόπο λειτουργίας των οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ, τις πολιτικές παρεμβάσεις και την επιρροή των οργανώσεων του στις τοπικές κοινωνίες, τις ανοιχτές  λαϊκές συνελεύσεις, καταλαβαίνει γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα δεν έχει καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ.

Όποιος έχει βιώσει τις οξείες πολιτικές συγκρούσεις στις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ για κάποιες κυβερνητικές αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ από το 81 και μετά ξέρει γιατί μοιάζει με κακόγουστο ανέκδοτο ο παραλληλισμός με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ και το ρόλο των οργανώσεων του απέναντι στην σημερινή κυβέρνηση.

Και βεβαίως δεν θα μπω καν στον κόπο να εξηγήσω γιατί ο Τσίπρας έχει τόσες πολιτικές ομοιότητες με τον Ανδρέα όσες συγγραφικές ομοιότητες έχει ο Τατσόπουλος με τον Ντοστογιέφσκι.

Αυτό που θα πω όμως έχει να κάνει με την υποχρέωση όλων  όσων πιστεύουν στην αναγκαιότητα μιας αριστερής και προοδευτικής κοινωνίας αλληλεγγύης και δικαιοσύνης να είναι αυστηροί και ακριβοδίκαιοι απέναντι στην σημερινή κυβέρνηση και την πολιτική της. Να είναι αυστηροί  για έναν απλό αλλά καθοριστικό λόγο. Αν στο όνομα μιας κάπως καλύτερης διαχείρισης συμφωνήσουμε και αποδεχτούμε ότι ΑΥΤΟ που βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας  είναι η «αριστερά» και οι δυνατότητες της τότε γινόμαστε συνένοχοι όχι μόνο στον στραγγαλισμό της όποιας προοπτικής της αριστεράς στο μέλλον αλλά κυρίως (ξανα)εγκληματούμε σε βάρος της ιστορικής μνήμης και των θυσιών του λαού μας διαχρονικά.

Να είναι ακριβοδίκαιοι στο μέτρο που ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγεσία του σταματήσουν να υποκρίνονται αυτό που δεν είναι και  αρχίσουν να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν  και ξέρουν σε σύγκριση με την προηγούμενη κυβέρνηση.

Κι αν αυτός ο πήχης μοιάζει ιδιαίτερα χαμηλός είναι ο πήχης που έχει επιλέξει στους 3 πρώτους κιόλας μήνες διακυβέρνησης της η ίδια η σημερινή πλειοψηφία. Όταν η κυβέρνηση απαντάει στην όποια κριτική της γίνεται με το επιχείρημα "οι προηγούμενοι έκαναν περισσότερες φορές το ίδιο λάθος" τότε οριοθετεί από μόνη της το πλαίσιο ύπαρξής και λειτουργίας της με μέτρο σύγκρισης τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο ...

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΣΗΜΑΔΕΥΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ...

... και να ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΣ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ.

Αναζητά η κυβέρνηση, και πολύ καλά κάνει, εναλλακτικές πηγές άμεσης χρηματοδότησης για να καλύψει το κενό μέχρι το τέλος της παράτασης του μνημονίου το καλοκαίρι. Η  χρηματοδοτική στρόφιγγα έχει κλείσει εν μέσω διαπραγματεύσεων. Στην συνάντηση Τσίπρα - Πούτιν συζητήθηκαν τρόποι επίλυσης του προβλήματος. Για λόγους που είναι γνωστοί ποτέ δεν θα μπορούσε και δεν θα το κάνει η Ρωσία να προχωρήσει σε κινήσεις που δημοσίως αμφισβητούν την εφαρμοζόμενη πολιτική και τις διαδικασίες στο εσωτερικό της ΕΕ και του ΔΝΤ. Οι "μεγάλοι" έχουν τα δικά τους συμφέροντα και έχουν οριοθετήσει τα σημεία συνεργασίας τους. 

Εγώ δέχομαι καλόπιστα την εκδοχή της κυβέρνησης ότι έχει συμφωνήσει με τους Ρώσους  την άμεση υπογραφή μιας συμφωνίας για τον αγωγό με αντάλλαγμα μια "προκαταβολή", ( έως 5 δισ. ευρώ), των προσδοκώμενων εσόδων από την χρήση του αγωγού όταν κατασκευαστεί. Είναι ένα καλό πρόσχημα για την Ρωσία να δώσει ένα ποσό χωρίς να φαίνεται ότι δανειοδοτεί ευθέως την Ελλάδα. Ως εδώ καλά. Ποια είναι όμως η συνέχεια;

Αυτή την προσχηματική κίνηση βγαίνει η κυβέρνηση και την "καίει" στο όνομα μιας επικοινωνιακής τακτικής που "βλέπει" μόνιμα μόνο τις επόμενες ώρες και μέρες  αδιαφορώντας γι’ αυτό που έρχεται και θα συμβεί τις επόμενες εβδομάδες και μήνες. Διαρρέει παντού ότι δεν έχει πρόβλημα ρευστότητας μέχρι τέλους του μήνα γιατί θα πάρει 3,5 έως 5 δισ. από τους Ρώσους. Με αυτό τον τρόπο,

1) εκθέτει την Ρωσία που αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να συσχετίζει την όποια συμφωνία για τον αγωγό με τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις και τη λειτουργία των "θεσμών" στο εσωτερικό της ΕΕ και

2) ανατρέπει ένα σημαντικό μέρος της επιχειρηματολογίας της ότι η τακτική της ΕΚΤ οδηγεί την Ελλάδα σε πιστωτικό γεγονός αφού "λεφτά υπάρχουν" μέσω "προκαταβολών".

Το αποτέλεσμα αυτών των παιδαριωδών χειρισμών το είδαμε χτες το βράδυ όταν οι Ρώσοι με τον πιο επίσημο τρόπο αρνήθηκαν τα περί ενίσχυσης της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας. Το αν είναι προσωρινή ή μόνιμη η άρνηση θα το δούμε τις επόμενες μέρες.

Αν πάρουμε την καλή εκδοχή οι Ρώσοι δέχτηκαν να βοηθήσουν με ένα μικρό ποσό στις τρέχουσες πιεστικές ανάγκες της Ελλάδας με μία προϋπόθεση, Ότι θα γίνει με τρόπο διακριτικό που δεν θα φέρει σε δοκιμασία τις σχέσεις Ρωσίας - ΕΕ - ΔΝΤ. Η κυβέρνηση έκανε το ΑΚΡΙΒΩΣ  αντίθετο, βγήκε στις ρούγες και φωνάζει ότι τους κοροϊδέψαμε μαζί με τους Ρώσους τους Ντράγκιδες και δεν τους έχουμε ανάγκη.

Αν πάρουμε την κακή εκδοχή ότι δηλαδή δεν υπάρχει καμιά συμφωνία για προκαταβολές και ότι όλα είναι μυθεύματα και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα τότε έχουμε να κάνουμε με συμπεριφορές αρμοδιότητας Προανακριτικών Επιτροπών απευθείας, χωρίς να μεσολαβήσουν δηλαδή Εξεταστικές Επιτροπές. Γιατί η ζημιά που προκαλείται στη χώρα είναι  ανυπολόγιστη.

Σε κάθε περίπτωση ελπίζω να ισχύει το θετικό σενάριο, η ύπαρξη συμφωνίας «προκαταβολής» δηλαδή, αλλά και ότι αυτό δεν ακυρώθηκε από τους χειρισμούς που προαναφέρθηκαν. Γιατί σε περίπτωση ακύρωσης καταλαβαίνουμε πόσο χειροτερεύει αυτόματα η διαπραγματευτική μας θέση απέναντι στους «θεσμούς»

Την περίπτωση να μην υπάρχει συμφωνία δεν θέλω να την σκέφτομαι γιατί τότε όχι διαπραγμάτευση δεν κάνουμε αλλά μπουσουλάμε στα τέσσερα χειροπόδαρα δεμένοι και καλυμμένοι με πίσσα και πούπουλα. Και  αυτό γίνεται σε αυτή την περίπτωση  με ευθύνη αποκλειστικά δική μας.