ΘΕΛΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΝ ΜΑ Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΤΟΥΣ ΡΟΥΦΙΑΝΕΥΕΙ...

...ή πως μπλέξανε τα MEGAμπούτια τους κι έβγαλαν τα άπλυτα του Βαγγέλη στη φόρα.

Με εντολή Βενιζέλου ο τομέας κινητοποιήσεων του ΠΑΣΟΚ κατασκευάζει "ρεπορτάζ" και "ειδήσεις"  και οι φιλιπινέζες της δημοσιογραφίας τα δημοσιεύουν και τα αναπαράγουν.

Ένας στοιχειωδώς σοβαρός και έντιμος αρχηγός κόμματος θα τους είχε ξηλώσει τους ρουφιάνους -  προβοκάτορες υπαλλήλους του μέσα στα πρώτα  10 λεπτά. Θα τους είχε πετάξει από το παράθυρο.

Ένας πολιτικά αχρείος αρχηγός κόμματος θα είχε κάνει το ίδιο για διαφορετικούς λόγους. Θα τους είχε ξαποστείλει αμέσως γιατί τους έδωσε εντολή να στήσουν προβοκάτσια κι αυτοί τα έκαναν μαντάρα και τον εκθέσανε.

Ένας γελοίος αρχηγός κόμματος όπως ο Βενιζέλος  δεν θα κάνει τίποτα θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ρουφιάνους και προβοκάτορες, θα συνεχίσει να ξευτελίζει το ΠΑΣΟΚ και να αυτοεξευτελίζεται.

Και εξηγούμαι.

Εδώ και μέρες έχει στηθεί η Βενιζέλεια  παραπληροφόρηση με επίκεντρο τα μέσα του Ψυχάρη ότι τάχα μου ο Παπανδρέου προσχώρησε στη ΔΗΜΑΡ, ότι συμφώνησε με τον Κουβέλη κλπ. Ο κακός χαμός έγινε.

Τόσο ο Παπανδρέου όσο και ο Κουβέλης το διαψεύσανε. Αυτοί τίποτα, το χαβά τους. Το παραμύθι τους όμως δεν είχε δράκο και  άρχισε να ξεφτάει. Έπρεπε επομένως να βρουν καινούργιες «αποδείξεις».

Σήμερα το μεσημέρι, (30/4), το NEWPOST του γνωστού και μη εξαιρετέου Ράπτη, πρώην συνεταίρου του «κομιστή»  έκανε πρώτο θέμα την «είδηση», το «έγκυρο ρεπορτάζ»  πως από το γραφείο του Παπανδρέου έπαιρναν τηλέφωνα σε όλη την Ελλάδα και καλούσαν τον κόσμο να ψηφίσει ΔΗΜΑΡ και Κοπά.

Η Τρέμη στο δελτίο του MEGA μας «πληροφόρησε» ότι στο διαδίκτυο υπάρχει η πληροφορία για τις ενέργειες του γραφείου Παπανδρέου. Επιχείρησαν δηλαδή την απόλυτη προβοκάτσια.

Ο Παπανδρέου έκανε  μια δήλωση για όλα αυτά.

Όποιος παρακολούθησε τη συνέχεια στο δελτίο του MEGA θα διαπίστωσε τον απόλυτο αυτοδιασυρμό των «έγκυρων». Ο Χασαπόπουλος έλεγε διαβάζοντας την ανακοίνωση ότι "μετά από 10 μέρες ο Παπανδρέου «αναγκάζεται» να στηρίξει την ΕΛΙΑ".  Ο Πρετεντέρης από το διπλανό παράθυρο διαβάζοντας την ΙΔΙΑ ανακοίνωση έλεγε ότι "ο Παπανδρέου επιμένει να μην μιλάει για ψήφο στην ΕΛΙΑ". Η Τρέμη στο από πάνω παράθυρο διαβάζοντας την ΙΔΙΑ ανακοίνωση μας έλεγε ότι ο Παπανδρέου δηλώνει ότι είναι ΠΑΣΟΚ αλλά δεν καταλάβαινε, η Τρέμη, ποιο ΠΑΣΟΚ εννοεί… Ο Τσίμας με γουρλωμένα μάτια προσπαθούσε να καταλάβει πως γίνεται να διαβάζουν ταυτόχρονα την ίδια ανακοίνωση και να βγάζουν αλληλοαναιρούμενα συμπεράσματα.

Και το τελικό χτύπημα ήρθε από τον τιτανοτεράστιο Χασαπόπουλο ο οποίος ταραγμένος, μπερδεμένος και προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα κατέδωσε τους προβοκάτορες στην ψύχρα.

«Είναι οι κινητοποιήσεις του ΠΑΣΟΚ που μίλησαν για τηλεφωνήματα από το περιβάλλον του Παπανδρέου που καλούσαν πολίτες να ψηφίσουν ΔΗΜΑΡ, αυτοί έδωσαν την πληροφορία στους δημοσιογράφους».

Καταλάβατε; Καταλάβαμε να λέτε.

Περιμένετε να δείτε  διάψευση από το ΠΑΣΟΚ, να ψελλίσουν έστω για τα μάτια του κόσμου ότι οι υποτακτικοί του Βαγγέλα ΔΕΝ είναι άθλιοι, ΔΕΝ είναι υπόκοσμος της πολιτικής;

Αν ναι αδίκως περιμένετε.

Γιατί ο Βενιζέλος   έχει κολλητούς και υποτακτικούς προβοκάτορες και ρουφιάνους. Αυτό είναι το είδος συνεργατών που  του ταιριάζει και απολαμβάνει. 

ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟ "ΠΟΡΟΜΑΚΟΤΟΥΡΚΟ' ΟΙ ΛΕΧΡΙΤΕΣ

...και πολιτικούς ΛΕΧΡΙΤΕΣ θα τους ονομάζω για όσο διάστημα το παρακάτω κατάπτυστο και χολερικό ποστ θα παραμένει στην ιστοσελίδα τους.

Είναι το site ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ όργανο έκφρασης του ΜΠΙΣΤΗ, του ΔΕΡΒΕΝΗ, του ΜΕΪΜΑΡΟΓΛΟΥ ,  της ΕΛΙΑΣ, των 58, του ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, του ΛΟΒΕΡΔΟΥ κλπ. Καθρεφτίζει ανάγλυφα το ήθος και την ποιότητά τους. Προσέξτε τι γράφουν για τον Μανώλη Γλέζο. Οι εμετικοί...
Αυτό είναι το ποστ:

ΦΩΤΗΣ... ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΣΑΜΠΙΧΑ... ΓΛΕΖΟΣ!

25/04/2014

Πορομακότουρκοι!

ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΓΕΡΑΣΑΝ
ΚΙ ΑΣΠΡΙΣΑΝ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥΣ
ΤΑ ΧΟΥΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ
ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΟΥΣ!

ΑΛΛΑΞΕ Ο ΜΑΝΩΛΙΟΣ...
ΚΙ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟΝ ΠΟΛΟ ΑΛΛΙΩΣ! 

Αυτά που μόλις διαβάσατε γράφουν οι άνθρωποι των "τεχνών", του "πολιτισμού", οι κκ "καθηγητές" που διδάσκουν "ήθος" και "πολιτικό πολιτισμό" και "σεβασμό" στον αντίπαλο.
Είναι η νέα "αριστερά" της Ελιάς...

Το ποστ είναι ανυπόγραφο. Άρα δεν εκφράζει προσωπικές απόψεις αλλά την συντακτική ομάδα της ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ. 

Ποιοί είναι αυτοί για να τους θαυμάζετε;
Διαβάστε:

Εκδότης
Γιάννης Μεϊμάρογλου

Διευθυντής Σύνταξης
Μιχάλης Κυριακίδης

Aρχισυντάκτρια
Αγγελική Σπανού

Συντακτική Επιτροπή
Παύλος Αθανασόπουλος
Παρασκευάς Αυγερινός
Σωτήρης Βαλντέν
Βασίλης Βουτσάκης
Χρήστος Δερβένης
Νίκος Διακουλάκης
Μυρσίνη Ζορμπά
Γιώργος Θωμάς
Γιάννης Καλογήρου
Αλέξης Καλοκαιρινός
Δημήτρης Καλουδιώτης
Αθανάσιος Κοντογιώργης
Στέφανος Μανίκας
Νίκος Μπίστης
Κώστας Μποτόπουλος
Λέλλα Παπαγιαννοπούλου
Γιώργος Σιακαντάρης
Μαρία Τοπάλη
Μάνος Τρανταλλίδης
Κώστας Χλωμούδης

ΥΣ. Άφησα με ονοματεπώνυμο ένα σχόλιο διαμαρτυρίας. Δεν το δημοσίευσαν. Στο όνομα της δημοκρατίας και του διαλόγου φαντάζομαι...

ΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ; ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ή

...ΟΣΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ;

Το ότι βρισκόμαστε σε μια συγκλονιστική, μεταβατική περίοδο είναι γεγονός. Οι ρυθμοί  και τα προβλήματα της καθημερινότητας, οι επιπτώσεις της κρίσης στη ζωή μας , η σύγχυση, η παραπληροφόρηση, το θολό τοπίο δεν μας δίνουν την δυνατότητα  να δούμε καθαρά αυτό που συμβαίνει, τις αλλαγές που γίνονται σε όλα τα επίπεδα. Πολύ περισσότερο όταν ο ατομικός χρόνος είναι ποιοτικά διάφορος από τον συλλογικό και ιστορικό χρόνο. Στην προσωπική αντίληψη και το βίωμα  όλα μοιάζουν να κινούνται αργά, να είναι τελματωμένα. Οι συλλογικές διεργασίες όμως σε επίπεδο οικονομίας, κοινωνίας και πολιτικής είναι ραγδαίες.  Αυτό που ατομικά  θεωρούμε αργόσυρτη   και αδιέξοδη διεργασία στις ιστορικές καταγραφές του μέλλοντος θα εμφανίζεται ως μια πολύ σύντομη και βίαιη ανατροπή των δεδομένων.  Κάποια γεγονότα που σήμερα μας φαίνονται τεράστιας σημασίας σε λίγο χρόνο θα φαίνονται αστεία και κάποια άλλα που μετά βίας διακρίνουμε τώρα θα αποδειχτούν  τεράστιας σημασίας. Και ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το θετικό ή το αρνητικό πρόσημο που θα σηματοδοτήσει το τέλος της περιόδου μετάβασης.  Γιατί  όλα συμβαίνουν τώρα και είναι η συμμετοχή μας ή η απουσία μας που θα σημαδέψει την αρνητική ή την θετική εξέλιξη.

Τα λέω αυτά γιατί πρέπει να ομολογήσω ότι και εγώ, μαζί με πολλούς άλλους φαντάζομαι, έπεσα στην παγίδα αρκετές φορές να αντιπαρατεθώ με οξύ τρόπο με τις πολιτικές αλητείες του συστήματος και των υπηρετών του. Πάγιος και διαχρονικός νόμος κίνησης  της όποιας βρώμικης εξουσίας είναι να αποφεύγει την συζήτηση για την ουσία των προβλημάτων, να μεταφέρει την μπάλα στο γήπεδο της προσωπικής αντιπαράθεσης, στην σπίλωση των αντιπάλων της.

Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα  και μεγαλύτερη απόδειξη  για όλα αυτά από τις μεθόδους και τον τρόπο που αντιμετωπίζει το συστημικό πλέγμα τον Γιώργο Παπανδρέου.  Ο Γιώργος Παπανδρέου τα τελευταία χρόνια μιλάει δημόσια. Πολλές φορές έχει πει  την άποψή του για την κρίση, τα μνημόνια, το χρέος, τις ευθύνες, την συμπεριφορά της Ευρώπης, τις χαμένες ευκαιρίες, τις απαραίτητες λύσεις διεξόδου, την αναγκαία στρατηγική για τις προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις. Σχεδόν ποτέ δεν έχει υπάρξει αντίλογος ή κριτική σε αυτά που λέει. Πάντα γίνεται αρνητική κριτική για το μέρος που μίλησε, για το ακροατήριο που τον άκουσε, για το ντύσιμό του, για το αν διαφώνησε και πως κάποιος από τους παρευρισκόμενους.

Είναι παράδοξο και απολύτως αντιφατικό να δείχνουν όλοι αυτοί τον Παπανδρέου ως τον αποκλειστικό υπεύθυνο για μια «ολέθρια» πολιτική και ταυτοχρόνως να εκθειάζουν όσους με λάθος τρόπο και προτεραιότητες αντιγράφουν με δυσμενέστερους για την κοινωνία όρους τις επιλογές του. Είναι επίσης αποκαλυπτικό της  μαύρης προπαγάνδας τους το γεγονός ότι ποτέ δεν μπαίνουν στην διαδικασία να αντικρούσουν και να αποδομήσουν εάν μπορούν με επιχειρήματα όσα ισχυρίζεται ο Παπανδρέου. Τη στιγμή μάλιστα που υποτίθεται ότι είναι απόλυτα σίγουροι  τόσο για την μηδαμινή απήχησή του στην κοινωνία αλλά και για την αβασιμότητα των επιχειρημάτων του.  Από την μία μας λένε ότι ο Παπανδρέου είναι παντελώς ανυπόληπτος και δεν τον παρακολουθεί κανείς και από την άλλη και ταυτόχρονα οι ίδιοι μας λένε ότι η συμμετοχή του στην παρουσίαση ενός βιβλίου μαζί με τον Κουβέλη θα πλήξει ανεπανόρθωτα την ΕΛΙΑ...

Έτσι παρακολουθούμε μόνιμη σπατάλη ακριβού τηλεοπτικού χρόνου και  καθημερινή αρθρογραφία  στο μόνιμο μοτίβο του κουτσομπολιού και της δίκης προθέσεων. Ποιος είναι ο συμπέθερος του Παπανδρέου, τι του είπε ο ταξιτζής, πως χαιρέτησε τον Μήτσο, γιατί κάθισε κοντά στο παράθυρο και άλλα τέτοια κοσμογονικά.

Εγώ τους καταλαβαίνω πια και καταλαβαίνω την ανησυχία τους. Ένα πρόβλημα γι αυτούς είναι ο Παπανδρέου και η απρόσμενη γι αυτούς αντοχή και το πείσμα που δείχνει. Το δεύτερο και μεγαλύτερο πρόβλημα  τους είναι όσα λέει ο Παπανδρέου. Αν το πρώτο τους εκπλήσσει το δεύτερο τους φοβίζει. Γιατί ο λόγος του Παπανδρέου είναι λόγος πολιτικός και επί της ουσίας. Και αν ανοίξει η συζήτηση για τα ζητήματα ουσίας ξέρουν όλοι αυτοί ότι η αλήθεια θα αναδειχθεί, θα υποχρεωθούν όλοι να πάρουν θέση για την ταμπακέρα, να μιλήσουν και να  αναλάβουν την ευθύνη όσων λένε και κυρίως όσων έκαναν και κάνουν. Χωρίς παραμορφωτικούς καθρέφτες και μηντιακά τεχνάσματα είναι χαμένοι και το ξέρουν.  Και τα  συμφέροντα που διακυβεύονται είναι τεράστια.

Συμπέρασμα προσωπικό μετά από όλα αυτά και απόφαση.

Ουδόλως με ενδιαφέρει τι θα κάνει ο Βενιζέλος και η κλίκα του και οι ελιές του και ασφαλώς ΔΕΝ τους ψηφίζω γιατί η ψήφος έχει, πρέπει να έχει, πέραν των άλλων  και στοιχεία αξιοπρέπειας,

Ουδόλως με απασχολούν οι ίντριγκες και τα κολητιλίκια του Σκανδαλίδη που μαζεύει την παρέα του, (Κασσήδες, Κουτσούκους κλπ) για να γίνει μόνιμος προσωρινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μετά τις 26 Μαΐου και μέχρι την διάλυσή του που εξήγγειλε με το κείμενο που αυτός έγραψε και διάβασε ο Βαγγέλης,  μόλις χθες στη σύναξη της Ελιάς.

Δεν με αγγίζουν και δεν με αφορούν οι απόψεις της Τρέμη, του Πρετεντέρη και των διαφόρων Ευαγγελάτων.

Αντιθέτως με αφορά απολύτως η αληθινή, ουσιαστική ανασυγκρότηση της δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης. Επομένως με αφορά απολύτως το περιεχόμενο και η ουσία του πολιτικού λόγου του Γιώργου Παπανδρέου. Γιατί είμαι πεισμένος ότι αποτελεί την βάση συζήτησης για  όποιον και όποια επιθυμεί μια καινούργια αφετηρία.

Γιατί τελικά με έπεισαν οι Πρετεντέρηδες και οι νταβατζήδες του συστήματος ότι πρέπει να αναδείξω περισσότερο και να συνταχθώ με αυτό που φοβούνται και ξορκίζουν περισσότερο και από τον ίδιο τον Παπανδρέου. Και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο απο παρα αυτά που λέει ο Παπανδρέου. 

ΟΙ "ΠΕΝΤΑΔΕΣ" ΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Η ΑΠΟΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΟΥ ΧΟΙΡΟΥ...

Τη μισή του εφημερίδα, ΤΑ ΝΕΑ,  έχει αφιερώσει και σήμερα ο Ψυχάρης σε υβρεολόγια εναντίον του Γιώργου  Παπανδρέου. Με αποκορύφωμα το «σαλόνι»  της εφημερίδας όπου παίζουν τα ρέστα τους. Με όρους κόστους, ακριβοπληρωμένο προσωπικό και ανθρωποώρες απασχόλησης, χαρτί, εκτύπωση  και διανομή αποτελεί σίγουρα ένα από τα πιο ακριβά εγχειρήματα. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τις ώρες τηλεοπτικού και ραδιοφωνικού χρόνου με θέμα «Παπανδρέου»  σε ώρες υψηλής ακροαματικότητας και τηλεθέασης αντιλαμβανόμαστε ότι στην  επιχείρηση «αποδομούμε και βρίζουμε τον Παπανδρέου» κάποιοι ξοδεύουν τεράστια ποσά κάθε μέρα. Και αν είχαν αποτέλεσμα θα έλεγε ίσως κάποιος  «δεν πειράζει ας πάει και το παλιάμπελο». Δεν έχουν όμως κι αυτό είναι κάτι που το διαπιστώνουμε όλοι καθημερινά.

Το καινούργιο εφεύρημα που απειλεί υποτίθεται την σταθερότητα της χώρας είναι οι «πεντάδες» και ο Ξυνίδης. Μας λένε ότι με  τις πεντάδες που συναντάει ο Παπανδρέου στο γραφείο του οργανώνεται ώστε να ανατρέψει τον Βενιζέλο, τον Σαμαρά, την κυβέρνηση. Και αυτές οι πεντάδες δεν είναι βεβαίως βουλευτές. Γιατί αυτοί όπως μας πληροφορεί ο Ψυχάρης σε άλλο σημείο είναι εναντίον του Παπανδρέου γιατί τους «άδειασε» στην τροπολογία για τις τράπεζες, δεν θέλουν να τον βλέπουν.  Δεν είναι βεβαίως τραπεζίτες και μεγαλοεργολάβοι γιατί αυτοί ειδικά θέλουν να τον εξαερώσουν, είναι αυτοί που σκορπάνε δεκάδες χιλιάδες ευρώ καθημερινά στα υβρεολόγια εναντίον του. Ποιοι αποτελούν λοιπόν αυτές τις πεντάδες;

 Αν πιστέψουμε τα ΜΜΕ στις πεντάδες δεν μπορεί παρά να συμμετέχουν κάποιοι γραφικοί και βαρεμένοι τύποι και τύπισσες που για λόγους με ψυχιατρικό υπόβαθρο εξακολουθούν να πιστεύουν στον Παπανδρέου. Γιατί μας λένε επίσης οι «έγκυροι» ότι κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν υπάρχει που να υπολογίζει τον και στον Παπανδρέου. Πού τις βλέπει τις πεντάδες; Στο γραφείο του. Πότε τις βλέπει; Όταν είναι στο γραφείο του. Πότε είναι στο γραφείο του; Σχεδόν ποτέ μας λένε οι ίδιοι «έγκυροι» γιατί συνήθως ασχολείται με ομιλίες εδώ και στο εξωτερικό. Άρα;

Αν υποθέσουμε ωστόσο ότι οι Ψυχάρηδες έχουν δίκιο ως προς τις συναντήσεις των μηδαμινών τύπων με τον ανύπαρκτο πολιτικά Παπανδρέου και θεωρήσουμε ότι κάνει τέσσερα τέτοια ραντεβού την εβδομάδα, τότε βλέπει 80 τον μήνα. Δώδεκα οι μήνες, με εντολή Σαμαρά βεβαίως, και η δική μου αριθμητική λέει ότι με αυτούς τους ρυθμούς 960 γραφικοί θα μπορέσουν να συναντήσουν τον Παπανδρέου σε ένα χρόνο. Βάζω μέσα γιορτές και αργίες. Μπορούν αυτοί οι 1000-1100, (μερικοί μπορεί να πάρουν και τις γκόμενες, γκόμενους, ανίψια κλπ μαζί), να κάνουν απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων και να ανατρέψουν τον Βαγγέλα ή τον Σαμαρά ή και τους δύο μαζί;

Θα μου πείτε ότι κι ο Κάστρο με 70 έκανε την γνωστή απόβαση. Σωστά αλλά τους 70 δεν τους είχε σε πεντάδες ανά εβδομάδα, τους είχε όλους μαζεμένους στην ίδια βάρκα, την ίδια στιγμή. Άσε που στην περίπτωση του Κάστρο ο οργανωτικός ήταν μαζί του την ώρα της επίθεσης. Εδώ ο οργανωτικός εγκέφαλος  του Παπανδρέου ο Ξυνίδης βγάζει μεροκάματο στην πόλη του βορειοανατολικά της χώρας 1000 χλμ μακριά...

Μυστήριο λοιπόν αυτές οι διεργασίες με τις πεντάδες και ομολογώ ότι αν τελικά ανατραπεί το καθεστώς και η σταθερότητα από την συνομωσία των «πεντάδων» ο Λένιν και ο Μάο και ο Κάστρο θα τρώνε την ιστορική σκόνη του Γιώργου Παπανδρέου στον αιώνα τον άπαντα..

Να ομολογήσω επίσης ότι προσωπικά δεν έχω συμμετάσχει σε κάποια από τις πεντάδες και ούτε προβλέπω να γίνει. Γιατί μισή ώρα  σε συνάντηση χωρίς να καπνίσω δεν παίζει...

Υπάρχει όμως κι ένας ακόμα λόγος, σοβαρότερος. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να κάνει κάποιος απόβαση ΣΤΟΝ ΚΟΛΠΟ ΤΟΥ ΧΟΙΡΟΥ. Προτιμώ να τον αφήσω να κυλιέται στη λάσπη του και να ασχοληθώ με τα σοβαρά και τα επείγοντα για την πατρίδα και τους συμπολίτες μας. Έχω την διαίσθηση ότι κάπως έτσι το βλέπει και ο Γιώργος Παπανδρέου.

ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙΣΜΟΣ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΟΒΕΝΙΖΕΛΙΣΜΟΥ

Σε τι διαφέρει ο Βενιζέλος από τον Κασιδιάρη σε ότι αφορά την κοινοβουλευτική τους συμπεριφορά;

Καρύδης, Πρωτόπαπας, Αλ Σαλεχ, Ρήγας, Γιακουμής,  Χασαπόπουλος κλπ, αναμασάνε με περισσή περηφάνια και «σπρώχνουν» στους δημοσιογράφους  τα επιτεύγματα του μεγάλου αρχηγού Βαγγέλη Βενιζέλου στο κοινοβούλιο.  Μέσα και έξω από την αίθουσα της ολομέλειας.

Μέσα στην ολομέλεια λένε ότι  το μέγα «επίτευγμα» του γενναίου ανδρός Βενιζέλου ήταν να αποκαλέσει τον Απόστολο Κακλαμάνη «πουστόγερο».

Έξω από την ολομέλεια το μέγα επίτευγμα ήταν ότι «μπουκάρισε», (χρησιμοποιούν οι απαίδευτοι και τις ίδιες λέξεις καρφώνοντας έτσι το ενιαίο κέντρο),  στο γραφείο του Γιώργου Παπανδρέου και είπε ανάμεσα σε άλλα «ντροπή σου γι αυτό που έκανες» και χτύπαγε τραπέζια και πέταγε καρέκλες.

Τι χειρότερο έχει κάνει δηλαδή ο Κασιδιάρης στη Βουλή;

Και καμαρώνανε σαν γύφτικα σκεπάρνια τα δημοσιογραφικά τρόλια στο MEGA και αλλού γιατί ο εκλεκτός τους, αν όλα αυτά ισχύουν, συμπεριφέρθηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που συμπεριφέρεται ο Κασιδιάρης όταν «αγανακτεί»

Γιατί ασφαλώς πρέπει να βρουν ένα τρόπο να καλύψουν τη λουμπινιά με το άρθρο 2 και τις τράπεζες και δεν μπορούν. Γιατί αν μπουν στην ουσία της υπόθεσης θα πρέπει να εξηγήσουν τι λέει το άρθρο 2 που καταψήφισε ο Παπανδρέου. Πρέπει να εξηγήσουν τι προέβλεπε ο μέχρι χτες ισχύων νόμος για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και ΠΟΙΕΣ αλλαγές έφεραν με το πολυνομοσχέδιο. Θα πρέπει με δύο λόγια να εξηγήσουν πως γίνεται να μοιράζουν  500 εκατομμύρια ευρώ σε 3.000.000 έλληνες πολίτες και ταυτόχρονα να χαρίζουν 12-15 δισεκατομμύρια σε 10 οικογένειες τραπεζιτών. Κάντε την διαίρεση και θα καταλάβετε.

Κι αυτό δεν μπορούν να το κάνουν γιατί δεν πληρώνονται γι αυτό. Πληρώνονται για να λένε ότι δεν ξέρουν γιατί καταψήφισε ο Παπανδρέου, δεν τους έχει πει κανείς κάτι, δεν έχουν ακούσει, δεν έχουν δει. Μάλλον για «προσωπικούς λόγους» μας είπε σήμερα ο κ. Γιακουμής του κ. Παναγιωτάκη του κ. Βενιζέλου. Τόσο καλά. Για να τον ξεφτιλίσει ο δεξιός και υποψήφιος ευρωβουλευτής της Ν.Δ Κύρτσος λέγοντάς του: «Αφήστε τα αυτά, ο Παπανδρέου ΠΑΝΤΑ έλεγε ότι όταν μια τράπεζα παίρνει ΔΗΜΟΣΙΟ χρήμα τότε πρέπει να υπάρχει ΔΗΜΟΣΙΟΣ  έλεγχος. Αυτός ήταν ο νόμος που είχε περάσει η κυβέρνησή του και ο Βενιζέλος τον άλλαξε. Πολιτική είναι η διαφορά.»

Δεν μπορούν να προσδώσουν τα χαρίσματα  της πολιτικής επάρκειας, της αξιοπρέπειας, της στοιχειώδους εντιμότητας   στον μεγάλο τους αρχηγό και κατέφυγαν στο τελευταίο καταφύγιο τους. Λένε ότι είναι καλό κουτσαβάκι. Αποκαλεί τον παλαιότερο βουλευτή του κοινοβουλίου πουστόγερο και πετάει καρέκλες στο γραφείο του πρώην πρωθυπουργού της χώρας. Με αυτό καμαρώνουν, γι αυτό καμαρώνουν, αλλά μόνο αυτοί καμαρώνουν..

Αυτοί είναι, δικαίωμά τους και ως ένα βαθμό τους καταλαβαίνω. Γιατί δεν ήταν ποτέ κάτι άλλο. Άλλωστε ποια μπορεί να είναι η ποιότητα των ανθρώπων που υπηρετούν τις μεθοδεύσεις και τις επιδιώξεις ανθρώπων όπως ο Βενιζέλος;

Θα δούμε κι άλλους κουτσαβακισμούς του Βενιζέλου όσο περνάει ο καιρός. Θα ενεργοποιηθούν ακόμα περισσότερο τα μικρότερα  κουτσαβάκια του.

 Αλλά το παιχνίδι το έχουν χάσει οριστικά. Γιατί ο λαός μας τα κουτσαβάκια δεν τα γουστάρει, τα σιχαίνεται. Σε αντίθεση με τους αληθινούς μάγκες που τους γουστάρει. Γιατί οι αληθινοί μάγκες δεν σκύβουν το κεφάλι στο κελεύσματα του όποιου τραπεζίτη ή μεγαλοεργολάβου.

'Ολα αυτά όμως τελειώνουν σύντομα, ο υπόκοσμος τελειώνει, θα τον τελειώσουν οι δημοκρατικοί πολίτες.

Άλλωστε κατά πως θα έλεγε και  ο μέγας Βλαδίμηρος :

«ΚΟΥΤΣΑΒΑΚΙΣΜΟΣ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΟΒΕΝΙΖΕΛΙΣΜΟΥ»

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ "ΠΑΠΑΝΔΡΕΪΚΟΥΣ" ΚΑΙ...

...μια φιλική συμβουλή.

Απίθανοι τύποι  σε μια απίθανη χώρα. Ότι να είναι, όπου να είναι, όπως και με όποιον να είναι. «Βάλτε τώρα που γυρνάει»  είναι το σύνθημα.

Έχουν πει ότι πιο μειωτικό, υβριστικό, απειλητικό μπορεί να ειπωθεί εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου. Τον έχουν αποκαλέσει «τελειωμένο», «ανεπαρκή», «ολετήρα», «όργανο ξένων δυνάμεων», «ανύπαρκτο» πολιτικό που δεν επηρεάζει πια  κανέναν.

Κάποιοι μάλιστα από αυτούς μέχρι την δόλια ανατροπή του το 2011 παρουσιάζονταν ως φανατικοί υπερασπιστές του.  Αμέσως μετά είδαν το φως το αληθινό στο πρόσωπο και την ευφυΐα του Βαγγέλη.

Κάποιοι άλλοι μπήκαν στη ζώνη του λυκόφωτος, τήρησαν σιγή ασυρμάτου, περίμεναν να δουν που θα κάτσει η μπίλια.

Δύο χρόνια τώρα κυβερνητικά και αντιπολιτευόμενα κόμματα, εφημερίδες και κανάλια  όταν ήθελαν να βρίσουν, να αναζητήσουν υπαίτιο για την κρίση, να ειρωνευτούν, να διαπομπεύσουν  κάποιον χρησιμοποιούσαν ως αποκλειστικό στόχο τον Γιώργο Παπανδρέου. Όλο το σύστημα, όλα τα υποσυστήματα πολιτικά και επιχειρηματικά, για τους δικούς του λόγους το κάθε ένα, πυροβολούσε συνεχώς και με πείσμα τον ΓΑΠ. Θεώρησαν ότι είναι εύκολα αναλώσιμος χωρίς κόμμα και ΜΜΕ και  μαύρο χρήμα και επιχειρηματίες να τον προστατεύουν. Και διαψεύστηκαν με τρόπο οδυνηρό.

Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου με μόνη τη συνδρομή  από 4-5 συνεργάτες του όχι μόνο άντεξε στην απόπειρα ισοπέδωσής του αλλά βγαίνει πολιτικά ενδυναμωμένος από τον ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον του.  Πώς τα κατάφερε; Είναι πάνσοφος, μάγκας, αλάνθαστος; Τίποτα από όλα αυτά. Είναι κάτι πιο απλό αλλά πολύ σπάνιο στο πολιτικό προσωπικό της χώρας. Είναι πολιτικά έντιμος, είναι πατριώτης, λέει την αλήθεια, δεν κάνει αλλαξοκωλιές με την διαπλοκή. Και οι πολίτες είτε τον συμπαθούν είτε όχι το διαισθάνονταν και όσο περνάει ο καιρός και τα γεγονότα αναδεικνύονται στην πραγματική τους διάσταση το συνειδητοποιούν όλο και περισσότεροι. Καμιά προπαγάνδα δεν κρατάει για πάντα, είναι εφήμερη, Η αλήθεια είναι ο τελικός νικητής.

Και ξαφνικά μέσα σε λίγες μέρες  ο «πουθενάς» και ο «τίποτας» έγινε ο άνθρωπος από τον οποίο εξαρτάται το μέλλον της χώρας. Ξαφνικά διαπιστώθηκε ότι ο «περιφρονημένος» από όλους επηρεάζει πολύ κόσμο,  έχει στρατιές παπανδρεϊκών  φανατισμένων οπαδών. Ξαφνικά  μας λένε ότι ο Παπανδρέου μπορεί με μια κουβέντα ή μια πράξη του να απειλήσει την πολιτική σταθερότητα της χώρας, μπορεί να φτιάξει κόμμα, μπορεί , μπορεί, μπορεί…

Οι απίθανοι λοιπόν αυτοί τύποι κάνουν στροφή 180^ο . Γιατί; Κάποιοι γιατί ξέρουν ότι και το καλύτερο παραμύθι αν δεν έχει δράκο πολύ γρήγορα τελειώνει και κανείς δεν παραμυθιάζεται. Κάποιοι γιατί  θυμήθηκαν ότι χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις καλύτερα να το φιλήσεις.  Κάποιοι άλλοι γιατί νομίζουν ότι χρησιμοποιώντας το όνομα και στο όνομα Παπανδρέου μπορουν να κάνουν καριέρα, να γίνουν ηγέτες. Λένε με δύο λόγια, μπράβο στον Παπανδρέου που υπερασπίστηκε και διαφύλαξε τη σημαία με ανυπολόγιστο προσωπικό και πολιτικό κόστος. Τώρα που τα δύσκολα πέρασαν, συνεχίζουν, καλό είναι να την πλύνει τη σημαία από τα αίματα και τους καπνούς της μάχης, να την φρεσκοσιδερώσει και να μας την παραδώσει για να κάνουμε βόλτες στις πολιτικές καφετέριες.

Στους τελευταίους να πω μια γνώμη  κι αν θέλουν ας την κρατήσουν. Όσο πιο απλά γίνεται, όσο πιο ξεκάθαρα.

Οι σημαίες και τα σύμβολα δεν είναι  «νεκρή φύση», έχουν ζωή. Και η ζωντάνια τους εξαρτάται από τους σημαιοφόρους και την συμπεριφορά τους, την στάση   και την αξιοπιστία τους. Οι «παπανδρεϊκοί», όπως τους αποκαλείτε, δεν είναι ιδιοκτησία καταχωρημένη στο κτηματολόγιο στο όνομα Παπανδρέου.

Είναι  πολίτες ΜΕ τον Παπανδρέου. Είναι μαζί του δηλαδή από ΕΠΙΛΟΓΗ και ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΑ σε δύσκολες εποχές και συνθήκες. Πέρασαν δια πυρός και σιδήρου για να υπερασπιστούν την επιλογή τους. Ξέρουν πολύ καλά γιατί έκαναν και γιατί κάνουν ότι κάνουν. Άρα, ΔΕΝ εκχωρούνται και ΔΕΝ μεταβιβάζονται.

Επομένως ας μην αυτοεξευτελίζονται αυτοί οι τύποι  σε μαζώξεις και χαζοίντριγκες, ας μην κάνουν σενάρια στον αέρα και  συμφωνίες υπόγειες  και εν τη γενέσει τους «καμένες». Κυρίως όμως ας μην παρασύρουν αθώους και ανυποψίαστους φίλους τους σε γλιστερούς και ίσως "γλιτσερούς"  δρόμους.

Ας κάνουν μια στοιχειώδη υπέρβαση και ίσως  κατανοήσουν ότι "παπανδρεϊκοί "  ΧΩΡΙΣ τον Γιώργο Παπανδρέου ΔΕΝ υπάρχουν.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Σιγά σιγά ο κουρνιαχτός κάθεται. Ο θυμός, η απογοήτευση, ο φόβος υποχωρούν και η εικόνα που σχηματίζεται γίνεται περισσότερο καθαρή. Όσα συνέβησαν τα τελευταία 4 χρόνια στη χώρα έδωσαν το απαραίτητο  υλικό για το επόμενο βήμα. Βήμα που αν είναι στον ίδιο ρυθμό και προς την ίδια κατεύθυνση δεν μπορεί παρά να οδηγήσει με κυκλική διαδρομή ξανά στην αφετηρία της κρίσης.

Το πολιτικό σκηνικό έχει περάσει από την περίοδο της υποκριτικής στην περίοδο της μίμησης. Μέχρι πριν 2 χρόνια οι πολιτικοί σχηματισμοί υποκρινόντουσαν ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά ήταν παρουσιάζοντας ένα ψευδές πρόσωπο.  Σήμερα το ένστικτο της επιβίωσης τους οδηγεί στην διαδικασία της μίμησης.

Ο Σαμαράς με παρτενέρ τον Στουρνάρα προσπαθεί να μιμηθεί τον Σημίτη στα τέλη της δεκαετίας του 90  και να εμφανίζεται ως ο  καταλληλότερος.

Ο Τσίπρας προσπαθεί να μιμηθεί το ΠΑΣΟΚ και να εμφανιστεί ως η δημοκρατική παράταξη της δεκαετίας του 80.

Ο Κουβέλης προσπαθεί να μιμηθεί τον παλιό Συνασπισμό και ο Καμμένος το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη. Το ΚΚΕ μιμείται το ΚΚΕ της δεκαετίας του 30.

Ο Βενιζέλος ο πιο επιτυχημένος από όλους τους μίμους καταφέρνει να ξεγελάει τους πάντες με την πολιτική του συμπεριφορά αφού δύσκολα τον ξεχωρίζει κάποιος από τον Μητσοτάκη της δεκαετίας του 60.

Αυτές οι συμπεριφορές δείχνουν την ένδεια ιδεών, την απουσία επίγνωσης της πραγματικότητας και των απαιτήσεων της συγκυρίας. Ο μεγάλος κίνδυνος δεν προέρχεται από την ενδεχόμενη εφαρμογή της πολιτικής των κομμάτων που διεκδικούν την εξουσία. Ο μεγάλος κίνδυνος έρχεται από την απουσία  πολιτικής και σχεδίου για τα επόμενα βήματα που πρέπει να βαδίσει η ελληνική κοινωνία. Ο μεγάλος κίνδυνος βρίσκεται στην αντίληψη ότι με ρετουσάρισμα του εποικοδομήματος θα λυθούν τα προβλήματα.

Οι πολίτες δείχνουν και είναι σε απόγνωση και αδιέξοδο. Όχι μόνο λόγω των ανατροπών και της φτώχειας που έφερε η κρίση αλλά και εξ αιτίας της κατάρρευσης του οικοδομήματος των αξιών και των κανόνων που καθόρισαν για πολλές δεκαετίες τη ζωή τους. Όλοι μας διαισθανόμαστε ότι αργήσαμε να καταλάβουμε τις αλλαγές που συντελούνταν γύρω μας, στη χώρα μας, στην Ευρώπη, στον πλανήτη. Κυρίως όμως όλοι διαισθανόμαστε ότι η μετάλλαξη δεν αφορά στους λίγους στην κορυφή της πυραμίδας αλλά σε όλους μας. Περιφέραμε τα χρόνια της "ευημερίας" με περισσή αλαζονεία τις αξίες μας για την αλληλεγγύη, την διαφάνεια, την ισότητα, την αξιοκρατία,  την δημοκρατία.

Και όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, η ώρα που είναι το προνομιακό πεδίο για την άσκηση και εφαρμογή αυτών των αξιών, ανακαλύψαμε τις πολιτικές αρετές της Χρυσής Αυγής, ζητήσαμε να καεί το «μπουρδέλο» η Βουλή, στραφήκαμε η μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης. Και αυτό το τελευταίο το κάναμε με τον αθλιότερο δυνατό τρόπο, δηλαδή μονοσήμαντα. Η κάθε κοινωνική ομάδα φρόντιζε να επιτεθεί σε κάποια άλλη που ήταν περισσότερο ευάλωτη και αδύναμη. Σπάνια σε ισχυρότερη.

Και τώρα τι; Αυτό είναι το ερώτημα που υπάρχει σε όλους και όλες. Άλλοι το παραδέχονται και άλλοι όχι προτάσσοντας μια σιγουριά ψευδεπίγραφη δείχνοντας προς τις εκλογές. Γιατί όλοι συνειδητοποιούμε ότι αυτή τη φορά η επιλογή στην κάλπη .δεν αρκεί. Με την τρέχουσα λογική που διατρέχει τα πολιτικά κόμματα η όποια επιλογή θα βελτιώσει ή θα χειροτερέψει οριακά την κατάσταση. Το πρόβλημα δεν θα λυθεί. Και όσο καθυστερεί η έναρξη της διαδικασίας επίλυσής του τόσο περισσότερο θα υποθηκεύεται το μέλλον των γενεών που έρχονται.

Ο Γιώργος Παπανδρέου στην πρόσφατη ομιλία του στην Αίγλη οριοθέτησε με τρόπο σαφή τα προαπαιτούμενα για μια αλλαγή πορείας της χώρας, για την οριστική έξοδο από τον φαύλο κύκλο. Δεν θα τα επαναλάβω.

 Πολλοί θα ισχυριστούν ότι μίλησε για τα αυτονόητα και θα συμφωνήσω. Με την παρατήρηση όμως  ότι δεν ακούω πολλούς να μιλάνε γι αυτά και όταν κάποιοι  τα αναφέρουν δεν μιλάνε για το σύνολο των αυτονόητων.  Όταν μερικοί  αναφέρονται σε  αυτονόητα αναφέρονται μόνο στα αυτονόητα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα που οι ίδιοι εκφράζουν. Ξεχνάνε τα υπόλοιπα. Και αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι.

Αν συμφωνήσουμε με ειλικρίνεια ότι το αυτονόητο είναι το ζητούμενο θα πρέπει να συμφωνήσουμε στο σύνολο. Γιατί ασφαλώς η αλα καρτ επιδίωξη του αυτονόητου των λίγων  επιδεινώνει και βαθαίνει το πρόβλημα.

Η διεκδίκηση αλλά κυρίως η εφαρμογή του αυτονόητου στη σημερινή συγκυρία μπορεί να φαίνεται λογική και απλή. Είναι όμως πολλαπλά δύσκολη. Κάποιοι λένε ότι είναι απλώς μια μεταρρυθμιστική διαδικασία. Διαφωνώ. Θεωρώ ότι είναι μια επαναστατική διαδικασία για δύο λόγους. Πρώτον γιατί στόχο έχει την σαρωτική, εκ θεμελίων  και πολυεπίπεδη αλλαγή  όχι μόνο στο κράτος, στην οικονομία  και στους θεσμούς αλλά ταυτόχρονα απαιτεί και την αλλαγή προτύπου  και καθημερινής  συμπεριφοράς όλων μας Δεύτερο γιατί προϋποθέτει τη  συμμετοχή, την παρουσία, την πράξη των πολιτών. Χωρίς όλους εμάς αυτονόητο δεν θα υπάρξει όσες διακηρύξεις και αν κάνουμε όσοι νόμοι κι αν περαστούν στη Βουλή.

Την θεωρητική απάντηση επομένως στο πρόβλημα μπορεί να την έχουμε στο μέτρο που συνειδητοποιήσουμε  και συμφωνήσουμε τόσο για τη φύση όσο και για το μέγεθός του. .Την ουσιαστική  λύση όμως μπορούμε να την διεκδικήσουμε   μόνο στο μέτρο που την επιδιώξουμε και οι ίδιοι παίρνοντας την πρωτοβουλία και συμμετέχοντας στην δημιουργία ενός κινήματος. Ενός κινήματος αληθινού, ζωντανού  και όχι ενός κινήματος ευνουχισμένου που θα έχει σαν στόχο την αναδιανομή ή την κατάκτηση περιφερειακών ή κεντρικών εξουσιών.

Δύσκολο και ίσως ουτοπία στις μέρες μας θα πείτε Άλλωστε ένα τέτοιο εγχείρημα μοιάζει να είναι  να είναι υπονομευμένο από την αρχή. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ζούμε στην εποχή των «διαδικτυακών κινημάτων», της πολυεπίπεδης οριζόντιας επικοινωνίας όλων με όλους. Αφού υπάρχει αυτή η δυνατότητα γιατί δεν γίνεται τίποτα;

Το μεγαλείο αλλά και το πρόβλημα με το διαδίκτυο είναι ότι ισορροπεί ανάμεσα στο φαντασιακό και το πραγματικό. Είναι ταυτόχρονα εργαλείο ενημέρωσης αλλά και παραπληροφόρησης. Λειτουργεί συσπειρωτικά και ενοποιεί ανθρώπους και την ίδια στιγμή διαλύει στην ουσία συλλογικές διαδικασίες όταν έρχονται τα δύσκολα γιατί τις περισσότερες φορές η ένταξη είναι εικονική και ανέξοδη. Το διαδίκτυο αναδεικνύει ήρωες και πρωτοπόρους αλλά και πολλούς τζάμπα μάγκες. Επομένως καλό είναι να οριοθετήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε  το πλαίσιο και τις δυνατότητες της «διαδικτυακής δημοκρατίας», «συλλογικότητας» και «συμμετοχής» του πολίτη

Η δική μου λογική λέει ότι κανένα αληθινό κίνημα δεν μπορεί να στηριχθεί σε διαδικτυακές διαδικασίες και μόνο. Τα κινήματα υπάρχουν όπου υπάρχουν άνθρωποι και καταθέτουν εκεί και τότε την σκέψη τους, τον ιδρώτα τους, την ψυχή τους, όπου υπάρχουν πολίτες που εκτίθενται δημόσια και ανοιχτά όπως είναι, με τα ελαττώματα και τις αρετές τους, χωρίς ψευδώνυμα και ωραιοποιήσεις. Στα κινήματα συμμετέχουμε οι ίδιοι, στο χώρο μας, στη γειτονιά μας, στο χώρο δουλειάς μας, (αν έχουμε), εκεί που ζούμε και αναπνέουμε. Η συμμετοχή στα πραγματικά κινήματα έχει κόστος, κάποιες φορές βαρύ, για αυτό άλλωστε και δεν δημιουργούνται εύκολα.

Στο ερώτημα ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ; ή δική μου απάντηση είναι μονοσήμαντη και δυστυχώς δεν έχει την ευκολία της παραπομπής στην ψήφο στο ένα ή στο άλλο κόμμα. Η δική μου απάντηση λέει:

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΣΕΙΡΑ ΜΑΣ.

Η απάντηση είναι να κινητοποιηθούμε, να πάρουμε πρωτοβουλίες, να συμμετάσχουμε σε συλλογικές προσπάθειες άλλων. Να ξεκινήσουμε από τον περίγυρο μας με τους ανθρώπους που γνωρίζουμε και μας γνωρίζουν, να ξεκινήσουμε από τα μικρά που βιώνουμε εμείς και ο περίγυρός μας, να διορθώσουμε αυτό που πληγώνει περισσότερο τον καθένα μας στο χώρο του. Και να το κάνουμε με πράξεις και παρουσία, με διάλογο και όπου χρειάζεται. με αντιπαράθεση. Να το παλέψουμε παρόντες  όταν και όπου… Προσδοκώντας και δουλεύοντας ώστε αυτά τα επιμέρους κινήματα θα ενωθούν και θα γίνουν ποταμός που θα συμπαρασύρει τα πάντα.

Αν είναι αλήθεια, πιστεύω ότι είναι, ότι αυτό που λείπει σήμερα από τη ζωή μας σε σχέση με τις πραγματικές μας ανάγκες είναι το αυτονόητο, τότε είναι εξίσου αν όχι περισσότερο αλήθεια πως ένας δρόμος μας περιμένει.

Ο  ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΑΣ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ.