ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΕΙ...

Είναι αυτή η λογική που όλοι την καταδικάζουν αλλά πολλοί και πολλές την έχουμε κάνει τρόπο ζωής. Λογική σάπια, παλαιοκομματική και εν πολλοίς υπεύθυνη για την σημερινή κατάσταση στη χώρα.

Ο παλαιοκομματισμός δεν είναι φαινόμενο που έχει να κάνει με ηλικίες, είναι νοοτροπία και στάση ζωής με στόχο την ανέλιξη και την καριέρα. Δεν έχει να κάνει με την συμμετοχή στα κοινά ως τρόπο συνεισφοράς στο κοινωνικό σύνολο, έχει να κάνει με την αξιοποίηση κάθε μέσου θεμιτού και αθέμιτου για την απόκτηση κάθε είδους εξουσίας, κομματικής, πολιτικής, αυτοδιοικητικής και τελικά οικονομικής. Και βεβαίως είναι φαινόμενο διαπαραταξιακό.

Ο Αντώνης Καρράς μιλούσε  συχνά και πολύ  σοφά για κάποιους «ιδιαίτερα γερασμένους» νεολαίους σε σχέση με την πολιτική τους συμπεριφορά. Και ασφαλώς ισχύει και το θετικό αντίστροφο για κάποιους «ιδιαίτερα νέους» στην σκέψη και την πρακτική τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.

Η πρακτική να μαζευόμαστε οι «κολλητοί» και οι «μυημένοι» και να σχεδιάζουμε εν κρυπτώ κινήσεις πολιτικές, με ωραία και αγαπησιάρικα λόγια,  για το μέλλον υποτίθεται της πατρίδας αλλά στην πραγματικότητα για τις προσωπικές μας επιδιώξεις, είναι πρακτική τόσο παλιά και καταδικασμένη που προκαλεί αηδία. Τουλάχιστον σε μένα.

Ο καθένας μας έχει και δικαιούται να έχει στην κούτρα του ότι νομίζει. Αλλά να μου επιτρέψετε να καταθέσω ως γέρων κάποιες απόψεις κι όποιος/α θέλει τις κρατάει. Μπορεί και να του βγει σε καλό.

Κάνει μεγάλο λάθος και είναι ο μέγιστος υβριστής του ΓΑΠ όποιος νομίζει ότι επιδιώκει ρεβανς απέναντι σε αυτούς που μεθόδευσαν και υλοποίησαν την υπονόμευση της κυβέρνησής του. Έχει ζήσει και βιώσει στο πετσί του τις επιπτώσεις μισού αιώνα ίντριγκας, προδοσίας, παρακράτους, αυθαιρεσίας  παλαιοκομματισμού όπως άλλωστε ο πατέρας του και ο παππούς του. Αυτός είναι ο λόγος που βάζει ως πρόταγμα την συνολική αλλαγή των νόμων κίνησης του οικονομικού και πολιτικού συστήματος και όχι την αλλαγή προσώπων που με ‘άλλο «φρέσκο» προφίλ θα λειτουργήσουν στο ίδιο καταδικασμένο και καταστροφικό μοτίβο. Ο Παπανδρέου δεν επιζητά την εκδίκηση απέναντι σε  όσους τον αδίκησαν  Επιζητά την διεκδίκηση  ενός καλύτερου μέλλοντος για τη χώρα και τους πολίτες.

Κάνει επίσης μεγάλο λάθος όποιος πιστεύει ότι ο ΓΑΠ θα μπει στην διαδικασία συναλλαγής με ομάδες ή γκρουπούσκουλα μικρών ή μεγάλων συμφερόντων είτε αυτά εμφανίζονται ότι ασπάζονται τις απόψεις του είτε βρίσκονται απέναντί του. Είναι πραγματικά κοντόθωρο και τουλάχιστον ανόητο να θεωρεί κανείς ότι ένας άνθρωπος που γνώρισε και βιώνει απόπειρες συνολικής ισοπέδωσής του από τέτοιες λογικές και συμπεριφορές ομάδων συμφερόντων μικρών ή μεγάλων επειδή στάθηκε απέναντί τους, θα βρεθεί ξαφνικά να υιοθετεί τέτοιου είδους κόλπα.

Είναι τέλος μακριά νυχτωμένος όποιος θεωρεί ότι ο ΓΑΠ που έφερε ως προτεραιότητα και αγωνίστηκε να επιβάλλει την διαφάνεια, τις καθαρές κουβέντες, τον  ανοιχτό και δημόσιο πολιτικό διάλογο, θα υιοθετήσει ξαφνικά πρακτικές που πολέμησε με κόστος ο ίδιος.

Με δύο λόγια αδέλφια το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο αυτή την εποχή, είναι η δημοκρατία, είναι η στοιχειώδης κοινωνική συνοχή, είναι η επιβίωση της πατρίδας και του ελληνισμού, για να υπάρχουν περιθώρια ενασχόλησης με παράγοντες και παραγοντίσκους παλιούς ή εκκολαπτόμενους και τα παιχνίδια τους.

Και ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΩ. 

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ;

Όσο περνάει ο καιρός πυκνώνουν οι φίλοι, σύντροφοι από το ΠΑΣΟΚ αλλά και από χώρους αριστερά του ΠΑΣΟΚ, που με ρωτάνε:

"Γιατί τόσο πάθος στα όρια του φανατισμού με τον Γιώργο Παπανδρέου; Γιατί θεωρείς προσωπική σου υπόθεση την υπεράσπισή του, γιατί τα χρεώνεσαι όλα αυτά δημόσια, γιατί δεν κρατάς αποστάσεις, γιατί δεν κρατάς ισορροπίες, γιατί μπαίνεις στο κάδρο, γιατί υπερασπίζεσαι χαμένες υποθέσεις; Άλλαξαν οι καιροί, μου ψιθυρίζουν, άλλαξε το τοπίο, γνωριζόμαστε, έλα να συμπορευτούμε, στον ίδιο χώρο με μας ανήκεις."

Η αλήθεια είναι όμως ότι κι εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν με καταλαβαίνουν. Είναι οι πρώτοι που θα έπρεπε να καταλάβουν πρώτα γιατί με ξέρουν και έπειτα γιατί μιλάνε στο όνομα της αριστεράς…

Έχω ομολογήσει σε ανύποπτο χρόνο ότι οι άνθρωποι που με σημάδεψαν πολιτικά σε καθοριστικό βαθμό από τα μαθητικά μου χρόνια μέχρι σήμερα ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κώστας Λαλιώτης και ο Αντώνης Καρράς. Δεν έχω μετανιώσει γι αυτό, αντιθέτως αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για  την δυνατότητα που είχα στη ζωή μου  να συμπορευτώ μαζί τους σε δύσκολες στιγμές. Γιατί είναι οι δύσκολες, οι κρίσιμες στιγμές που σφυρηλατούν σχέσεις και αναδεικνύουν ποιότητες και αξίες. Κοινός τόπος αυτών των τριών πολλαπλά διαφορετικών προσωπικοτήτων ήταν η απόλυτη πίστη και εμμονή να υπηρετούν τις αρχές και τις αξίες τους. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις ακόμα κι όταν ξεσπούσε θύελλα εναντίον τους, ακόμα κι όταν  ήταν σχεδόν μόνοι τους απέναντι  στα γνωστά διαχρονικά συμφέροντα που επιχείρησαν με διάφορους τρόπους να τους ισοπεδώσουν ηθικά και πολιτικά. Και είναι αυτός ο κοινός τόπος μαγνήτης ακατάλυτος για όποιον βέβαια θέλει να μαγνητίζεται  από τέτοιες συμπεριφορές και στάσεις ζωής.

Ο χρόνος αποτελεί την ασφαλέστερη και την πλέον αδιαμφισβήτητη πιστοποίηση της αλήθειας. Δεκαετίες πέρασαν και έζησα σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο πολλά. Άλλα ήταν μικρά και ασήμαντα, κάποια συγκλονιστικά και καθοριστικά. Είχα διαφωνίες πολιτικές κατά καιρούς με τον Κώστα Λαλιώτη και τον Αντώνη Καρρά, έχω συμμετάσχει σε φράξιες  στην νομαρχιακή της Αθήνας εναντίον της απόφασης  του Ανδρέα Παπανδρέου για τον υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας. Ποτέ όμως όλα αυτά τα χρόνια  δεν υπήρξε απόπειρα από τον Κώστα Λαλιώτη ή τον Αντώνη να  επηρεάσουν την άποψή μου, να περάσουν «γραμμή», να ζητήσουν κάτι. Σεβάστηκαν απόλυτα το δικαίωμα στην αυτόνομη σκέψη, έκφραση και δράση. Κι αυτό είναι ο δεύτερος σημαντικός μαγνήτης που με μαγνήτισε για πάντα. Γιατί οι σχέσεις μας δεν ήταν «δημόσιες σχέσεις» αλλά σχέσεις ζωής. Δεν έτρεξα ποτέ να φωτογραφηθώ μαζί τους για να έχω προίκα για δημοσιεύσεις βιογραφικών γιατί οι σημαντικότερες φωτογραφίες είναι οι φωτογραφίες ψυχής, και τέτοιες έχω πολλές μαζί τους.

Με τον Γιώργο Παπανδρέου δεν έχω προσωπικές σχέσεις κι ας είναι εκείνος που μαζί με τον Μπασαγιάννη υπέγραψαν την αίτησή  ένταξης μου στο ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του 70. Τον έχω συναντήσει μαζί με πολλούς άλλους σε κομματικές εκδηλώσεις  7 ή 8 φορές τα τελευταία 30 χρόνια. Ο προσωπικός μας διάλογος  ποτέ δεν ξεπέρασε τα 10 δευτερόλεπτα. Δεν με γνωρίζει προσωπικά, δεν αλληλογραφούμε, δεν μιλήσαμε ποτέ στο τηλέφωνο, δεν μου ζήτησε ποτέ τίποτα, δεν  ζήτησα ποτέ κάτι από το γραφείο του ή τον ίδιο. Με τον Γιώργο Παπανδρέου όλα αυτά τα χρόνια που είμαι στο ΠΑΣΟΚ έχω πολλές φορές διαφωνήσει για τις πολιτικές επιλογές του.  Κάποιες φορές είχα δίκιο κάποιες άλλες όχι.

Με τον Γιώργο Παπανδρέου σήμερα έχω την απόλυτη πολιτική ταύτιση και μάλιστα ερήμην του. Γιατί δεν τον ρώτησα, δεν ζήτησα την άδεια ή την έγκρισή του και δεν προτίθεμαι να το κάνω.  Γιατί ο πυρήνας της πολιτικής του για τη δημοκρατία, τη χώρα, την κοινωνική δικαιοσύνη, την Ευρώπη με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Γιατί  πολύ περισσότερο  αυτή η πολιτική τοποθέτηση του έχει μεταβληθεί πια σε σύγκρουση. Σύγκρουση με όλα αυτά και όλους εκείνους που με μικρά διαλλείματα  κρατάνε σε ομηρία και  οπισθοδρόμηση την πατρίδα.  Και η σύγκρουση  έχει πάρει πια χαρακτηριστικά ολοκληρωτικά.

Οι συσχετισμοί είναι δεδομένοι, ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε την επιλογή του και συγκρούεται με δυνάμεις και μέσα που μοιάζουν και είναι παντοδύναμα. Το κάνει με κόστος, κόστος πολιτικό, προσωπικό, οικογενειακό. Παρακολουθούμε όλοι και όλες τι γίνεται καθημερινά, βρίζουν και απειλούν και χλευάζουν και διασύρουν τον ίδιο, τους συνεργάτες του, τα παιδιά του, την οικογένειά του. Θέλουν να τον δουν στα γόνατα, αιχμάλωτο και παραδομένο οριστικά.

Υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί που μέσα στην σύγχυση που φέρνει πάντα η κρίση και τα αποτελέσματά της, ανεργία, φτώχεια, αδιέξοδα προσωπικά και οικογενειακά αδυνατούν να δουν την κύρια αντίθεση της συγκυρίας. Το κατανοώ και το σέβομαι απόλυτα.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι  που ενώ και ξέρουν και βλέπουν παριστάνουν τις παρθενογεννημένες νεράιδες που ανακαλύπτουν την Αμερική. Τηρούν αποστάσεις, ανακαλύπτουν ξαφνικά τον «ορθό πολιτικό λόγο», προτάσσουν την «ευπρέπεια», τον ευνουχισμένο πολιτικό λόγο των τηλεοπτικών παραθύρων. Ζητάνε χρόνο για να δουν που θα κάτσει η μπίλια για να πάρουν θέση. Πιστοί αντιγραφείς της πολιτικής του Βατικανού απέναντι στους ναζί. Παρουσιάζονται ως «ουδέτεροι» ενώ ξέρουν ότι  η στάση τους εξυπηρετεί απόλυτα τους νταβατζήδες της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής της πατρίδας. Κι αυτό είναι το χειρότερο είδος Νενεκων διαχρονικά και διαπαραταξιακά. Αποτελούν οι τύποι αυτοί ότι πιο σάπιο και οπισθοδρομικό μπορεί να γεννήσει μια κοινωνία. Κι αυτούς τους έχω αδιαπραγμάτευτα απέναντί μου. Πάντα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου με  πίστη και εμμονή   υπηρετεί τις αρχές και τις αξίες του. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις παρά τη θύελλα που έχει ξεσπάσει εδώ και καιρό  εναντίον του, παρά το γεγονός ότι είναι σχεδόν μόνος του απέναντι  στα γνωστά διαχρονικά συμφέροντα που επιχειρούν με διάφορους τρόπους και πρωτοφανές μίσος να τον ισοπεδώσουν ηθικά και πολιτικά. Και είναι αυτή η στάση του μαγνήτης ακατάλυτος για όποιον βέβαια θέλει να μαγνητίζεται  από τέτοιες συμπεριφορές και στάσεις ζωής.

Στην σύγκρουση αυτή παίρνω θέση, καθαρή και αδιαπραγμάτευτη. Μαγνητίστηκα. Και μετά τους «βαρεμένους», τους «ψεκασμένους», τους «αλήτες», τους «φανατικούς», προσθέστε ακόμα μια κατηγορία τους μαγνητισμένους. Δεν ξέρετε πόσο αδιαφορώ για τους χαρακτηρισμούς.

Αυτόνομος,  χωρίς επικοινωνία με στρατηγεία που δεν υπάρχουν, αντάρτης στις γραμμές του εχθρού της δημοκρατίας, της ζωής της δικής μας και των παιδιών μας  θα δώσω τη μάχη για να μην πέσει η σημαία της ελπίδας για την δημοκρατία και την αλήθεια.

Και τη μάχη  τη δίνω όπως πάντα με όρους κανονικού ανθρώπου, δηλαδή  σε σχέση με αυτό που πραγματικά είμαι χωρίς φτιασιδώματα και εξωραϊσμούς. Θέλω να πω για να είμαι καθαρός ότι στις αλήτικες συμπεριφορές  απαντάω αναλόγως.

Οι συσχετισμοί είναι  σε βάρος μας  το ξέρω. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά.

Άλλωστε στη ζωή μου τίποτα άλλο δεν επιζήτησα παρά τη δυνατότητα να κοιτάω τον κόσμο και το παιδί μου στα μάτια.

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΩΝ 58 ΑΚΟΥΜΠΑ Η ΕΛΛΑΔΑ...

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΔΟΞΟ ΚΑΙ ΠΡΟΩΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ 58 προσπαθώ να εκφράσω τον πόνο μου με στίχους αντάξιους των 58 ηρώων, του Ψυχάρη, του Σημίτη, του Πρετεντέρη και των λοιπών τεθλιμμένων. Δεν τα κατάφερα και ζήτησα βοήθεια απο το Άγγελο Σικελιανό που μου έστειλε τους  παρακάτω στίχους.

Ηχήστε κανάλια... Εκπομπές βροντερές,     

δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...

Βογκήστε εκδότες της διαπλοκής... Οι φοβερές

σημαίες του ΔΟΛ ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,

οι 58 Ηρωες την πήραν και την ύψωσαν ως τ' αστέρια,

μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά

της τέλειας δόξας τους, ανασήκωσ' τους στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας

που τους υμνούμε με καρδιά αναμμένη,

πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Οι 58 !",

ν' αντιβογκήσει τ' όνομά τους η οικουμένη !

Σ' αυτό το πολιτικό πένθος ακουμπά η Ελλάδα ! Ενας λαός,

σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...

κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Κώστας Σημίτης,

κι από ψηλά νεφέλη Διαπλοκής τους σκέπει.

ΟΙ 58 ΣΤΗ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Γυρίζουμε ολοταχώς στην δεκαετία του 60; Δεν ξέρω αλλά υποψιάζομαι πως αν το κάνουμε το κάνουμε με τους χειρότερους δυνατούς όρους. Γιατί αυτή τη φορά λείπουν τα θετικά συστατικά στοιχεία μιας εποχής που σημαδεύτηκε από δημοκρατικούς λαϊκούς αγώνες αλλά και  αποστασίες, βασιλικά πραξικοπήματα, πολιτικές δολοφονίες  κλπ.κλπ. Δεν υπάρχει ας πούμε σήμερα η έντονη παρουσία του πνευματικού κόσμου, των συγγραφέων, των ποιητών, των εικαστικών, των μουσικών που σημάδεψαν, εμπνεύσανε,  ξεσήκωσαν  και στήριξαν έναν λαό τις δύσκολες στιγμές.

Παραμένει αναλλοίωτο ωστόσο το στοιχείο της εξωθεσμικής παρέμβασης των διάφορων κέντρων και παράκεντρων στις πολιτικές εξελίξεις.

   

Δεν τα έχω δει όλα στα 55 χρόνια της ζωής μου. Έχω δει και ζήσει όμως αρκετά ώστε να μπορώ να υποψιάζομαι, να φοβάμαι αλλά κυρίως να ελπίζω.

Κανείς δεν μπορεί, πάντως όχι εγώ, σε περίοδο κρίσης άρα σε περίοδο σύγχυσης και παραμορφωτικών κατόπτρων, να μαντέψει και να προβλέψει. Μπορεί όμως να ανοίξει το μυαλό και την καρδιά του, ιδιαίτερα χρήσιμο το δεύτερο όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Μπορεί και πρέπει με δύο λόγια να αφουγκραστεί  με νου και ψυχή τα υπόγεια μηνύματα των καιρών και της ιστορίας. Γιατί  όποιος ακούει τη φωνή της ιστορίας μόνο με το νου χωρίς το συναίσθημα, δεν αφουγκράζεται την αυθεντική φωνή της Ιστορίας αλλά τη φωνή των ιστορικών κι αυτό είναι κάτι τελείως διαφορετικό και εξόχως παραπλανητικό.

Έγινε η πολυδιαφημισμένη μάζωξη των 58. Το γνωστό συγκρότημα και τα παπαγαλάκια του επιδιώκουν να την παρουσιάσουν ως αφετηρία αναγέννησης της «κεντροαριστεράς». Ο ΔΟΛ εκτελώντας χρέη ληξίαρχου εκδίδει πιστοποιητικό θανάτου για το ΠΑΣΟΚ και πιστοποιητικό γέννησης  ενός πολιτικού σχήματος σκόπιμα και έντεχνα αόριστου και γενικόλογου σε σχέση με τα αιτούμενα της συγκυρίας και της κοινωνίας. Αλλοιώνοντας έννοιες και σύμβολα επιχειρούν να μικρύνουν και να εξισώσουν την έννοια «δημοκρατική παράταξη» με τον όρο «κεντροαριστερά». Και αμέσως μετά προχωρούν στο επόμενο βήμα περιχαρακώνοντας, οριοθετώντας αυστηρά τον όρο κεντροαριστερά  μέσα από συγκεκριμένο και ελεγχόμενο κύκλο ανθρώπων.

Μια ματιά στους «εκλεκτούς» επώνυμους της χθεσινής μάζωξης  πιστοποιεί την πρόθεση να εμφανιστεί ως νέο και αναγεννησιακό το είδος των ανθρώπων που κινήθηκαν στο κέντρο ή στις παρυφές του πυρήνα των σχέσεων με την διαπλοκή. Ασφαλώς και αυτό δεν αφορά σε όλους όσους ήταν χθες στο Ακροπολ και κυρίως δεν αφορά στους αγωνιούντες και απελπισμένους δημοκράτες πολίτες που αναζητούν μια ελπίδα στην έρημο της πολιτικής πραγματικότητας. Τα "γκεσέμια" όμως που ήταν εκεί  σηματοδοτούν διαχρονικά και με απόλυτο τρόπο συμπεριφορές και πρακτικές που θεμελίωσαν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο οι κυβερνήσεις Καραμανλή έχτισαν το γιγάντιο οικοδόμημα της πρωτοφανούς κρίσης.

Γιατί ο Καραμανλής  και η Νέα Δημοκρατία έχτισαν πάνω στα θεμέλια του «εκσυγχρονιστικού»  επιτεύγματος του εύκολου χρήματος, της αρπαχτής των μεσαζόντων, της κατεδάφισης της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης ως αξιών, της ταύτισης της έννοιας του πολίτη με την έννοια του ατομικής ανέλιξης και διάσωσης, της ταύτισης της έννοιας της συμμετοχής στα κοινά με την έννοια της προσωπικής κερδοφορίας από την ενασχόληση με τα κοινά.

Μπαίνουμε σε μια περίοδο που η φυσιολογική πολιτική σταθερότητα  της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας θα επιχειρηθεί να αντικατασταθεί από  την κατασκευασμένη πολιτική σταθερότητα μέσα από θνησιγενή, χορηγούμενα από την διαπλοκή, πολιτικά σχήματα που θα αλλάζουν πολιτικές και αποφάσεις σε εβδομαδιαία βάση ανάλογα με την συγκυρία και τις εντολές.

Τα πολιτικά προγράμματα και οι πολιτικές θέσεις θα αντικατασταθούν απο "ευρύχωρες" και κενές έννοιες όπως π.χ «συνταγματικό τόξο», «δημοκρατικό τόξο», «ευρωπαϊκό τόξο». Χωρίς συγκεκριμένες δεσμεύσεις και πολιτικές και με δοτούς πολιτικούς σχηματισμούς προσπαθούν κάποιοι, οι ίδιοι γνωστοί άγνωστοι, να φαλκιδεύσουν οριστικά τη δημοκρατία.

Η δική μου αίσθηση είναι ότι δεν θα τα καταφέρουν εύκολα.

Προσωπικά θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να μην τα καταφέρουν.

Μέχρι τέλους.

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΤΡΑΤΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΪΚΩΝ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ...

... γιατί δεν τον έχει ανάγκη, ΔΕΝ είναι αυτός ο τρόπος που πολιτεύεται. 

Πάλι λάθος κάνετε στις εκτιμήσεις και άρα στα συμπεράσματα και στους σχεδιασμούς σας.

ΜΕ ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΕ ΑΔΕΛΦΙΑ και δεν φημίζομαι για τη νοημοσύνη μου.
Για αυτό αν θέλετε εξηγήστε μου.

Μέχρι πριν λίγο καιρό μας λέγατε ότι ο ΓΑΠ είναι ΜΟΝΟΣ του και τελειωμένος, δεν του μιλάει κανείς, η επιρροή του μηδενική, οι Πασόκοι δεν θέλουν να τον βλέπουν, η κοινωνία τον μισεί και διάφορα τέτοια.

Τώρα ξαφνικά και απο το πουθενά διαβάζω και ακούω ότι οι Πασόκοι που υπάρχουν ακόμα είναι οι Παπανδρεϊκοί, ότι κόμματα κάνουν "ανοίγματα" στον Παπανδρέου γιατί θέλουν να προσεταιριστούν μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ κλπ, κλπ.

Τώρα ξαφνικά και απο το πουθενά μας λέτε ότι ο Παπανδρέου θα κάνει το ένα ή το άλλο. Πως γίνεται αφού κατα πως μας λέγατε είναι "τελειωμένος", χωρίς απήχηση και πολιτικό λόγο;

Προπέτης δεν θέλω να γίνω και αναγνωρίζω σε όλους, σχεδόν, το δικαίωμα του λάθους. Πείτε το όμως. Πείτε το, ΚΑΝΑΜΕ ΛΑΘΟΣ.

Αλλά μην ΞΑΝΑΚΑΝΕΤΕ το ίδιο λάθος που υποψιάζομαι ότι είστε έτοιμοι να διαπράξετε. Μην διαβάζετε λάθος την πραγματικότητα.

Γιατί ο Παπανδρέου ΔΕΝ έχει στρατό παπανδρεϊκών.

Έχει κάτι περισσότερο. 

Έχει μαζί του την αλήθεια και  πολιτικό λόγο με πραγματικό και όχι ψευδεπίγραφο προοδευτικό πρόσημο. Και σε αυτά τα δύο πιστεύουν πολλοί, πάρα πολλοί συμπολίτες μας. Που κάθε μέρα γίνονται περισσότεροι.
Επομένως μην φοβόσαστε μόνο τον Παπανδρέου, είναι πιο χρήσιμο για σας να ανησυχείτε κυρίως για την πολιτική πρόταση Παπανδρέου που αργά ή γρήγορα θα γίνει κίνημα.

Κι αυτό σημαίνει για όσους μπορούν και θέλουν να βλέπουν λίγο παραπέρα απο τη σκιά τους ότι η δικαίωση Παπανδρέου ΔΕΝ αφορά μόνο στον Παπανδρέου αλλά στο χτίσιμο μιας καλύτερης προοπτικής για την έξοδο από την κρίση,  για το χτίσιμο μια δικαιότερης και πιο δημοκρατικής κοινωνίας.

Κι αυτό μας αφορά ΟΛΟΥΣ και ΟΛΕΣ.

ΕΙΝΑΙ ΕΛΒΕΤΙΚΟΙ ΣΟΥΓΙΑΔΕΣ ΟΙ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΟΚΑΨΗΔΕΣ...

...ή δημοσιογράφοι;

Τα πραγματικά στοιχεία είναι ότι από τους 5000 ενεργούς δημοσιογράφους στο σύνολο των μέσων το 2008, σήμερα εργάζονται 2000 περίπου. Από αυτούς  οι μισοί δουλεύουν με μπλοκάκι και η συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων παίρνουν μισθούς των 600 και 700 ευρώ. Ελάχιστοι είναι αυτοί που εξακολουθούν να παίρνουν μισθούς ανάλογους με εκείνους που έπαιρναν την περίοδο πριν την κρίση.

Η κατάσταση είναι τραγική. Ο κλάδος των δημοσιογράφων έχει υποστεί αληθινή καταστροφή. Χιλιάδες οικογένειες βρίσκονται σε απόλυτο αδιέξοδο αλλά οι ιδιοκτήτες των μέσων δεν επιτρέπουν την ανάδειξη του προβλήματος.

Πρέπει νομίζω να τα έχουμε στο νου μας τα παραπάνω όταν εξοργιζόμαστε πολλές φορές με όσα διαβάζουμε ή βλέπουμε  στα ΜΜΕ.

Αυτά για τους εργαζόμενους δημοσιογράφους που το παλεύουν καθημερινά στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στην επαπειλούμενη απόλυση αν δεν εκπληρώσουν τις επιθυμίες των αφεντικών και την αντικειμενική καταγραφή και μετάδοση της είδησης. Πραγματικό μεροκάματο του τρόμου.

Υπάρχει ωστόσο και η άλλη κατηγορία αυτοί οι λίγοι και λίγες που μοστράρουν πρώτη μούρη στα MEGAλα κανάλια και τις "σοβαρές" εφημερίδες. Εδώ η έννοια μισθωτή εργασία χάνει το νόημά της και πρέπει να αναζητήσουμε άλλους ορισμούς και περιγραφές. Οι αμοιβές τους παραμένουν  ακόμα μεγάλες για τα δεδομένα της εποχής αλλά πρέπει να τους αναγνωριστεί ότι και ο ρόλος τους δεν είναι μονοσήμαντος. Δεν κάνουν δηλαδή αυτό που δηλώνει η ιδιότητά τους ως δημοσιογράφων, δεν ασκούν δηλαδή δημοσιογραφία. Η ιδιότητα του δημοσιογράφου είναι για αυτούς και αυτές το περιτύλιγμα που τους επιτρέπει να ασκούν τα υπόλοιπα. Ποια είναι τα υπόλοιπα που κάνουν;

1) Είναι οι ημιεπίσημοι αλλά αυθεντικοί εκφραστές και τελάληδες των συμφερόντων και των αφεντικών στην πυραμίδα της διαπλοκής. Αν θέλει ας πούμε ο σεβαστός κατά τα άλλα κ. Μπόμπολας  να εκφράσει την επιθυμία του για την ανάληψη ενός έργου θα μας το εξηγήσουν οι «έγκριτοι» στα δελτία των 8. Όχι βεβαίως με αναφορά ευθέως στις εταιρείες του κ. Μπόμπολα αλλά με «τεκμηριωμένα» με πολλούς αριθμούς σχόλια για την αναγκαιότητα του συγκεκριμένου έργου προκειμένου να σωθεί η χώρα.

2) Είναι οι ημιεπίσημοι "μπράβοι" και "πορτιέρηδες"  της διαπλοκής. Στέκονται στην πόρτα του πολιτικού, οικονομικού και πολιτισμικού γίγνεσθαι  και κάνουν face control. Επιτρέπουν την είσοδο και την παραμονή μόνο σε όσους ανταποκρίνονται στις αυστηρές προδιαγραφές των αφεντικών. Όσοι δεν έχουν την κατάλληλη φάτσα και την αρμόζουσα παρέα θα μείνουν έξω, δεν θα περάσουν την πόρτα.

3) Είναι οι "σεκιουριτάδες" – "μπράβοι"  των αφεντικών στην πολιτική ζωή. Όποιος βρίσκεται στην πολιτική σκηνή και δεν συμπεριφέρεται σωστά, (το τι είναι σωστό το έχουν προδιαγράψει τα αφεντικά), οι μπράβοι αναλαμβάνουν να τον βγάλουν έξω. Κι όταν αυτός αρνείται τότε ασκείται κάθε είδους επικοινωνιακή βία μέχρι την τελική πολιτική εξόντωση του.

4) Είναι οι διαχειριστές  ενός μεγάλου κομματιού των δημοσίων σχέσεων των αφεντικών τους. Τόσο ως προς το ευρύ κοινό όσο και ως προς την ανάληψη ιδιαίτερα κρίσιμων επαφών με άτομα και ομίλους.

5) Στα ενδιάμεσα των παραπάνω ασχολιών και όποτε υπάρχει χρόνος παριστάνουν τους δημοσιογράφους. Και λέω παριστάνουν γιατί τη δουλειά την κάνουν κανονικοί δημοσιογράφοι που πληρώνονται, όταν πληρώνονται, με 600 ευρώ. Αυτοί βάζουν μόνο τη φωνή και τη φάτσα.

6) Λειτουργούν ως στεγνοκαθαριστήρια. Όταν το αφεντικό είναι απρόσεκτο και λεκιαστεί τότε αναλαμβάνουν το άμεσο και στεγνό καθάρισμα. Ούτε ίχνος λεκέ δεν μένει.

7) και διάφορα άλλα που δεν μου επιτρέπει ο νόμος περί τύπου και τεντιμποϊσμού να αναφέρω

Πρέπει να παραδεχτώ ωστόσο τώρα που το σκέφτομαι ότι τελικά η ρύθμιση αυτή του συστήματος είναι αποτελεσματική και οικονομική. Τα αφεντικά μπορεί να πληρώνουν μεγαλύτερο μισθό σε κάποιους αλλά τους κάνουν τη δουλειά πολλών ειδικοτήτων.

Επομένως αν με ρωτάγατε αν οι Πρετεντεροκαψήδες είναι δημοσιογράφοι θα σας έλεγα ασφαλώς και όχι. Ελβετικοί σουγιάδες είναι. Τα κάνουν ΟΛΑ και συμφέρουν.

Άλλωστε για κάποιους καμία δουλειά δεν είναι ντροπή.

Έτσι δεν είναι κ. Πρετεντέρη μας, κ. Καψή μας;

ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ...

...και ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΚΑΤΑΝΤΙΑ.

-Σε καλώ σε προσωπική ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ λέει ο ένας ανόητος στη Βουλή.
-Αποδέχομαι την πρόκληση απαντάει ο άλλος.
-Δεν σε κοιτάω για να μην γελάω προσθέτει ο τρίτος.

Την επόμενη φορά θα βγάλουν τα τσουτσούνια τους στα έδρανα για να δούμε ποιός έχει το πιό μεγάλο...

"Αρχηγοί" κομμάτων στην Ελληνική Δημοκρατία 2013.

Δείτε τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στην επόμενη δημοσκόπηση...