ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ...

Στις 29 Μάιου του 2008 αποχαιρέτισα από εδώ τον Άγγελο Ελεφάντη με αυτό το τραγούδι.

Σήμερα το αφιερώνω σε όσους και όσες απο μας αποφάσισαν αλλιώς...

Κι όταν ο κουρνιαχτός και η ευκολία κατακάτσει, όταν οι αλαλαγμοί παρασυρθούν  και χαθούν στο ποτάμι της ιστορίας...

Θα σας περιμένω.

Θα κάνω ότι μπορώ  ώστε  το γνώριμο σας μέρος να υπάρχει.

Να γίνει καταφύγιο για τις νέες πληγές που θα έχουν ανοίξει, βάλσαμο για τις ελπίδες σας που θα έχουν καεί, ορμητήριο για όσα οφείλουμε στις γενιές που έρχονται.

Θα σας περιμένω.

Με όρους αλήθειας και αυστηρά πολιτικούς όπως μόνο η ποίηση μπορεί να καταγράψει.

Μέχρι τότε, καλό σας ταξίδι.

ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ

Εδώ, θα ρίξω στη θάλασσα
σαν πέτρες τα χρόνια που χάλασα
εδώ, θα μου φέρει το κύμα
ένα γράμμα που θα έχει και ρίμα
και θα λάμπει στο τέλος η υπογραφή:
Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης, Φιλικοί...

Θα βρεθούμε ξανά
όταν όλα θα έχουν περάσει -
στην Πατρίδα φιλιά
και κουράγιο να πεις, μην ξεχάσει -
θα βρεθούμε ξανά
όταν όλοι θα έχουν αλλάξει -
θα βρεθούμε ξανά...

Εδώ, αρχαία μου θάλασσα
που ξέρεις τι βάσανα τράβηξα
εδώ, θα μου στείλει τ' αγέρι
ένα γράμμα απ' τ' αόρατα μέρη
ο χαμένος ο λόγος, ο πιο ζεστός:
Σεφέρης, Κάλβος, Εμπειρίκος, Σολωμός...

(Μουσική Νότης Μαυρουδής, Στίχοι Τάσος Σαμαρτζής)

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΠΑΣΟΚ...

Σημαίες έχω σηκώσει στη ζωή μου. Όχι πολλές και όχι αβασάνιστα. Σημαίες έχω σηκώσει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πάντα όμως τις ίδιες εδώ και δεκαετίες. Από τότε που καταλαβαίνω τον εαυτό μου.

Παρακολουθώ από την επόμενη των εκλογών της 6^ης Μαΐου συμπεριφορές, κείμενα, απόψεις. Βλέπω να εκτυλίσσεται για μια ακόμη φορά μπροστά στα μάτια μου η ίδια ιστορία. Η ξιπασιά, η αλαζονεία, η επιδειξιμανία του πολιτικά νεόπλουτου, η επίδειξη δύναμης  να αναδύονται και να παραμορφώνουν πρόσωπα και ψυχές.

Δεν υπάρχουν Πασόκοι γράφει κάποιος, εξαφανίστηκαν. Υπάρχουν ακόμα «ολίγοι αμετανόητοι Πασόκοι» διαπιστώνει κάποιος σε σχόλιο του επίσης στο facebook.

Να σας πω λοιπόν τη δική μου αλήθεια για το αν υπάρχουν και πόσοι.

Δεν ξέρω πόσοι άλλοι υπάρχουν,  ξέρω όμως ότι υπάρχω εγώ.

Είμαι εδώ και είμαι ΠΑΣΟΚ. Έχω όνομα, φίλους, εχθρούς,  αποτυχίες και  επιτεύγματα, έχω 54 χρόνια ζωής με χαρές, λύπες, όνειρα σακατεμένα και όνειρα ζωντανά.

Είμαι εδώ  και είμαι ΠΑΣΟΚ. Είμαι αυτός που ήμουν πριν τις τελευταίες εκλογές. Είμαι το ίδιο πρόσωπο το 2012 με αυτό που ήμουν το 2009, το 2007, το 2004, το 2000, το 1996, το 1993, το 1990, το 1989, το 1985, το 1981, το 1977, το 1974. Είμαι το ίδιο πρόσωπο στον ίδιο πολιτικό χώρο.

Είμαι εδώ και είμαι ΠΑΣΟΚ γιατί ήταν και είναι επιλογή μου. Κανείς δεν με πίεσε, κανείς δεν μου έταξε, κανείς δεν με παρέσυρε. Είμαι εδώ που είμαι γιατί  πίστεψα, το σκέφτηκα, το ζύγισα και το αποφάσισα. Όχι μία αλλά χιλιάδες φορές. Όχι πάντα εύκολα, όχι χωρίς αμφιβολίες και ερωτηματικά.

Είμαι εδώ και είμαι ΠΑΣΟΚ. Ανεξάρτητα από εκλογικά ποσοστά και βουλευτικές έδρες. Γιατί αυτό είναι το πρώτο και μεγαλύτερο μάθημα που πήρα από το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα πριν πολλά χρόνια. Να είμαι αυτό που αισθάνομαι και πιστεύω σε όλους τους καιρούς, στους καλούς και πολύ περισσότερο στους κακούς. Στη μπουνάτσα και στην καταιγίδα. Πάντα όρθιος, πάντα με τη σημαία της επιλογής μου. Αυτό έμαθα, αυτό πίστεψα, αυτό πιστεύω σήμερα, αυτό κάνω.

Είμαι εδώ και είμαι ΠΑΣΟΚ διαβάζοντας την πραγματικότητα με διαφορετικό τρόπο από τα ΜΜΕ, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τα «πλειοψηφικά» ρεύματα και την «επικρατούσα άποψη». Γιατί ξέρω ότι η πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου τα τελευταία δύο χρόνια έσωσε τη χώρα και τους αδύναμους οικονομικά πολίτες από την καταστροφή. Παρά τα επιμέρους  λάθη και  παλινωδίες. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια που κάθε μέρα που περνάει επιβεβαιώνεται.

Είμαι εδώ και είμαι ΠΑΣΟΚ. Με μια ηγεσία στο κίνημα που δεν θέλει το ΠΑΣΟΚ, που ψάχνει κάποιους άλλους, κάπου αλλού. Που θέλει να τελειώνει μια και καλή με τα σύμβολα και τους ανθρώπους και την ιστορία και την προοπτική του πολιτικού φορέα που ανήκω και μου ανήκει. Εγώ όμως είμαι εδώ και είμαι ΠΑΣΟΚ. Και θα συγκρουστώ λυσσαλέα μέχρι τέλους με αυτή την ηγεσία ή όποια άλλη επιχειρήσει τα ίδια.

Είμαι εδώ και είμαι ΠΑΣΟΚ. Την Κυριακή που έρχεται θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ.

Είμαι ένας μικρός, ασήμαντος άνθρωπος που φρόντισα να μη λείψω ποτέ από τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Είμαι ένας μικρός και ασήμαντος άνθρωπος που είχα την ευκαιρία να κάνω ΜΑΖΙ με πολλούς, εκατοντάδες χιλιάδες άλλους,  σημαντικά πράγματα .

Έτσι λοιπόν και επειδή ο καθένας έχει και διαμορφώνει το δικό του κώδικα αξιών είμαι υπερήφανος ότι μια μέρα θα μπορώ να πω στο παιδί μου:

Ήμουν εκεί και ήμουν ΠΑΝΤΑ ΠΑΣΟΚ. Στα καλά και στα κακά. Έστω κι αν ήμουν ο τελευταίος.

Ήμουν εκεί και ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν σήκωσα ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ.

ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΑΠΛΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ...

...ούτε η αλήθεια και η ομορφιά των στιγμών.


ΑΝΑΚΑΤΕΜΕΝΑ Η ΑΓΟΡΑ, ΦΙΛΟΙ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΜΠΑΧΑΡΙΑ.

Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΩ...

Μαζεύονται τα σύννεφα και ο χρόνος συμπυκνώνεται. Αυτή η άνοιξη είναι τελείως διαφορετική. Ο Ιούλιος του 2012 έρχεται να κουμπώσει με την ιστορία. Να επιβεβαιώσει πόσο τραγικός μήνας στάθηκε στην ιστορία αυτού του λαού.

Ο καθένας μας μόνος του. Με τις ευθύνες του, τα αδιέξοδα, τις χαντακωμένες ελπίδες, τις αγωνίες του. Προσπαθούμε να αγγίξουμε τις συλλογικότητες που ανήκαμε, που θεωρούσαμε πως άξιζε να στηρίζουμε και να συμμετέχουμε και αγγίζουμε το κενό.

Προσπαθούμε να στηριχτούμε στις λέξεις, στα νοήματα, στις ιδέες και ανακαλύπτουμε το σαθρό και ετοιμόρροπο υπέδαφος, πατάμε σε κινούμενη άμμο.

Είναι τα συμπτώματα της κρίσης. Οι βεβαιότητες δεν υπάρχουν και οι αυθεντίες διαψεύδονται καθημερινά. Οι ποιητές χαμένοι από καιρό στις δημόσιες σχέσεις και τις εκλεκτικές παρέες. Οι άνθρωποι του πνεύματος παρατηρούν οχυρωμένοι στα ακαδημαϊκά κάστρα τους με τις αποθήκες γεμάτες με κάθε λογής επιδοτήσεις, προνόμια και συντεχνιακές κατοχυρώσεις. Και με τα παράσημα της ξερολίασης πλάκα στο στήθος.

Ευρώ ή δραχμή μας λένε το δίλημμα. Καταστραφήκαμε με επιστροφή στη δραχμή λένε οι μισοί. Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος λένε οι άλλοι μισοί, μην αποδέχεστε την τρομοκρατία. Κι ο κόσμος, ο απλός κόσμος τρέχει στις τράπεζες και αποσύρει τις οικονομίες μιας ζωής, ανήμπορος, ζαλισμένος, φοβισμένος, χωρίς μπούσουλα και προοπτική.

Κι εγώ θα σας πω ότι απάντηση δεν έχω παρά μόνο μία.

Γιατί δεν είναι απάντηση το να ρίχνουμε χώμα στα σκατά για να μη μυρίζουν. Δεν είναι αλήθεια να λες ότι όλα πηγαίνανε ρολόι μέχρι το 2004 και μετά ήρθαν οι άλλοι  και γεννήθηκαν τα προβλήματα όπως ισχυρίστηκε ο θλιβερός κ. Σημίτης σε άρθρο του στο ΒΗΜΑ. Πόσο πιο ανεύθυνος μπορεί να γίνει κάποιος πολιτικός στο τέλος της διαδρομής του όταν δεν βρίσκει μια κουβέντα να πει για το δηλητήριο που πότισε την ελληνική κοινωνία μέχρι το μεδούλι,  σε όλες τις εκφάνσεις της,  με την απάτη του εκσυγχρονισμού. Να αναγνωρίσει τις ευθύνες του για τα κόλπα με την Goldman Sachs, το Χρηματιστήριο, τους Τραπεζίτες, τους μεγαλοεργολάβους, τα ΜΜΕ. Πόσο θράσος πρέπει να έχει απέναντι στην ιστορία όταν κουνάει το δάχτυλο δείχνοντας τους άλλους;

Γιατί δεν είναι απάντηση να παριστάνουμε τους πονετικούς και συμπονιάρηδες όπως ο Σαμαράς για τα πάθη του λαού και τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων όταν έχουμε τινάξει την μπάνκα στον αέρα και έχουμε πηδήξει από το καράβι λίγο πριν βουλιάξει. Κι όταν ο επόμενος προσπαθεί να οδηγήσει το μισοβουλιαγμένο σκάφος στο πρώτο λιμάνι να τον βρίζουμε γιατί η ταχύτητα είναι μικρή και το πλήρωμα υποσιτίζεται. Πόση υποκρισία και πόσο ψέμα χρειάζεται ο εμπρηστής για να καταγγείλει τον πυροσβέστη ότι δεν κρατάει καλά τη μάνικα, ότι άργησε να φτάσει στον τόπο της φωτιάς, ότι με το νερό που έριξε στη φωτιά κατέστρεψε τα χαλιά και τα έπιπλα;

Γιατί απάντηση δεν είναι να λες ότι όσοι υπέγραψαν μνημόνια και δανειακές συμβάσεις πρέπει να πάνε στο Γουδή, ότι είναι Τσολάκογλου και ότι εσύ θέλεις να έρθεις στην εξουσία και να τα καταργήσεις όλα αυτά τα επώδυνα και προδοτικά σε μια μέρα. Και αμέσως μετά, κάθε 48 ώρες, να μετατρέπεται η μονομερής και άμεση καταγγελία που επαγγέλλεσαι σε καταγγελία απλή, η απλή καταγγελία σε πολιτική και όχι νομική, η πολιτική καταγγελία σε επαναδιαπραγμάτευση του συνόλου, η συνολική επαναδιαπραγμάτευση σε επιμέρους επαναδιαπραγμάτευση για να καταλήξεις διεκδικώντας ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ… Πόση ξεδιαντροπιά, πόση επιπολαιότητα και πολιτικαντισμός χρειάζεται για να παίρνεις τις πιο συντηρητικές και δεξιές πολιτικές πρακτικές και να τις ανεμίζεις στον ουρανό στο όνομα της Αριστεράς;  Πόσο ακόμα θα υποτιμηθούν οι θυσίες, το αίμα, η ίδια η Ιστορία;

Δεν είναι απάντηση το να είσαι μικρός, ελάχιστος απέναντι στους συμπολίτες σου και την ιστορία και να παριστάνεις, εσύ ο συμμέτοχος, πως πάντα διαφωνούσες με τις δυσάρεστες αποφάσεις αλλά επέμενες να παραμένεις στο γκουβέρνο. Γιατί από το λεξικό σου είχε αφαιρεθεί η λέξη παραίτηση και δεν την έβρισκες όταν χρειαζόταν. Γιατί δεν έχεις τα άντερα να πεις δημόσια ότι αυτά που τώρα καταγγέλλεις, τα σχεδίασες και τα συμφώνησες με επιμέρους παρατηρήσεις στα κλειστά δωμάτια των αποφάσεων.

Γιατί δεν είναι απάντηση να παριστάνεις τον Πόντιο Πιλάτο νομίζοντας ότι έτσι δικαιώνεσαι γιατί όλα αυτά τα είχες προβλέψει. Γιατί η στάση και η προσωπικότητα του Πόντιου Πιλάτου έχουν καταγραφεί δικαίως στην συλλογική και ιστορική συνείδηση ως η επιτομή της αθλιότητας και του καιροσκοπισμού.

Εγώ σε όλα αυτά έχω μόνο μια απάντηση.

Ουτοπική μπορεί, δύσκολη και ανέφικτη ίσως. Αλλά αυτή έχω. Μόνο. Είναι μια απάντηση που μου δίνει μια ελπίδα να ξαναγγίξω τη χαμένη συλλογικότητα, είναι μια απάντηση που μπορεί κάτω από προϋποθέσεις να δημιουργήσει τις συνθήκες να ζήσει αξιοπρεπώς το παιδί μου.

Και η απάντηση αυτή είναι προσωπική αλλά αναφέρεται στο σύνολο.

Αυτογνωσία και αλληλεγγύη, προσωπική και συλλογική, είναι η μόνη απάντηση που έχω.

Οι εβδομάδες, οι μήνες που έρχονται μπορεί να γίνουν άγριοι, σκληροί. Ας κάνουμε μια προσπάθεια να αυτοοργανωθούμε και να ετοιμαστούμε για όσα πιθανόν έρθουν. Ας το κάνουμε στη βάση της αλληλεγγύης στην πολυκατοικία, στην γειτονιά, στη δουλειά. Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε έστω την ύστατη ώρα ότι τις ώρες της κρίσης και του φόβου και της έντασης μόνο η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη μπορεί να σώσει. Τίποτα άλλο.

Μακάρι όλα να διευθετηθούν σύμφωνα με τις γραφές και τις υποσχέσεις. Μακάρι. Αλλά αν δεν γίνει αυτό ας θυμόμαστε πως η ρήση «ο θάνατος σου η ζωή μου» είναι στον αέρα. Το μόνο που ισχύει και έχει αξία και νόημα και προοπτική είναι το «η επιβίωσή σου η ζωή μου».

ΘΑ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΠΡΑΚΤΟΡΑ...

... και υποτακτικό της Μερκελ και του ιμπεριαλισμού όταν δουν και ακούσουν τα παρακάτω:

...έχοντας ξεχάσει ότι είναι ο ίδιος ακριβώς άνθρωπος που χειροκροτούσαν ενθουσιασμένοι όταν έλεγε πριν λίγους μήνες αυτά:

Η αριστερά που δεν αντέχει την αλήθεια ΔΕΝ είναι αριστερά.

Και βεβαίως όποιος λέει συνειδητά ψέματα ΔΕΝ είναι και ΔΕΝ μπορεί να είναι αριστερός...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΟΙΒΑΔΑ ΤΟ ΠΑΣΟΚ κ. ΒΕΝΙΖΕΛΟ...

... για να πολλαπλασιάζεται με διχοτόμηση.

Τέσσερις εβδομάδες είναι η προεκλογική περίοδος. Η πρώτη ήδη πέρασε.

Όλα τα κόμματα που συμμετείχαν στην εκλογική αναμέτρηση της 6^ης Μαΐου ανασυντάσσονται, κάνουν προσαρμογές στην εκλογική τους τακτική, αναδιατάσσουν τις δυνάμεις τους, αναζητούν συμμάχους, κάνουν πολιτικές συμμαχίες, συσπειρώνουν τους οπαδούς και τα στελέχη τους και προσπαθούν να επαναφέρουν όσες ψήφους διέρρευσαν αλλού. ΌΛΑ.

Εκτός από ένα. Το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη που βλέπει τηλεόραση, τρώει πίτσες και σχολιάζει βρίζοντας . Όχι τους πολιτικούς αντιπάλους αλλά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Σχολιάζει τους ψηφοφόρους του που ψήφισαν άλλο κόμμα στις 6 Μαίου και τους αποκαλεί λαμόγια και συμφεροντολόγους. Ισχυρίζεται ότι δεν τους χρειάζεται.

Όλα τα κομματικά επιτελεία, μικρά και μεγάλα, ψάχνουν τρόπους για να βελτιώσουν την εκλογική τους επιρροή. ΟΛΑ.

Εκτός από ένα. Το επιτελείο του Βαγγέλη Βενιζέλου που ασχολείται αποκλειστικά με την διαδικασία δικαιολόγησης των αποτελεσμάτων της 17^ης Ιουνίου. Και με τον αποκλεισμό όσων μισούν από τα ψηφοδέλτια. Και μισούν τους περισσότερους.

Όλοι οι αρχηγοί των κομμάτων καλούν σε συστράτευση όλο το δυναμικό του χώρου τους. ΟΛΟΙ.

Εκτός από έναν. Τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Που περιμένει να περάσει η προθεσμία κατάθεσης ψηφοδελτίων γιατί ξέρει ότι αν καλέσει σε συστράτευση τώρα πρέπει να δώσει θέσεις στα ψηφοδέλτια, να κάνει αλλαγές. Και δεν το θέλει, φοβάται τόσο αυτός όσο και η παρέα που τον στηρίζει. Θα κάνει κάλεσμα εικονικό και για ξεκάρφωμα ΜΕΤΑ την κατάθεση των ψηφοδελτίων. Νομίζει ο κουτοπόνηρος ότι η κουτοπονηριά συνιστά πολιτική…

Τρεις εβδομάδες έμειναν και η παρέα που εγκαταστάθηκε στην Ιπποκράτους αποκαλύπτεται σε όλη της τη γύμνια. Δεν είναι μόνο ανίκανοι να χαράξουν και να υλοποιήσουν μια στοιχειώδη προεκλογική εκστρατεία. Είναι σε πλήρη αδυναμία να διαχειριστούν την καθημερινότητα, να απαντήσουν στις κινήσεις των άλλων κομμάτων.

Σε ένα είναι ικανοί. Στο να βρίζουν και να λασπολογούν και να υπονομεύουν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Αυτό έκαναν τόσα χρόνια, αυτό έμαθαν καλά, σε αυτό επιδίδονται…

Τελικά ο Βαγγέλης Βενιζέλος αποδεικνύεται ως ο μέγας εραστής της αμοιβάδας που πολλαπλασιάζεται μέσω της διαίρεσης.

Γιατί πρέπει να θεωρεί το ΠΑΣΟΚ αμοιβάδα και κάνει ότι μπορεί για να το διαιρέσει. Έτσι πιστεύει ότι θα πολλαπλασιάσει τις δυνάμεις του…

ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΩ ΜΕΤΑ ΛΟΓΟΥ ΓΝΩΣΕΩΣ...

Κάποτε είχαν φτιάξει το ρολόι του κόσμου. Ο έναςδείκτης ήταν στο 12. Ο άλλος στο παρά 5. Το δώδεκα ήταν τα μεσάνυχτα του κόσμου, το τέλος, η πυρηνική καταστροφή. Ανάλογα με τις κινήσεις της ανθρωπότητας, ο μεγάλος δείκτης πλησίαζε ή απομακρυνόταν από το 12. Εξοπλισμοί, πόλεμοι, πυρηνικά ατυχήματα, πλησίαζε. Συμφωνίες αφοπλισμού, εναλλακτικές μορφές ενέργειας, απομακρυνόταν. Μπορούμε ν’ αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα. Στο δικό μας ρολόι, το ρολόι που δείχνει την άτακτη χρεοκοπία, την έξοδο από την Ευρώπη, αρχίζουμε να μετράμε μέρες ή μήνες μέχρι το σημείο μηδέν. Αν δεν συμβεί κάποιο θαύμα, παρακολουθούμε όλο αυτό το διάστημα σε «ζωντανή σύνδεση» την αυτοκτονία μιας χώρας.

Υπάρχουν στον κόσμο 150 χώρες πιο φτωχές από μας. Η Ισπανία έχει μεγαλύτερη ανεργία από μας. Οι μισές χώρες της Ευρώπης έχουν χαμηλότερο κατώτερο μισθό από μας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων είναι πολύ χειρότερη από την ελληνική. Καμία χώρα δεν διαλύθηκε.

Δεν πιστεύω ότι για την κατάστασή μας φταίει το ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης. Μπορώ να βρω ένα σωρό σημεία για να διαφωνήσω με τη λογιστική λογική του που προσπαθεί να διορθώσει τους αριθμούς υπονομεύοντας την πολιτική των μεταρρυθμίσεων, τη μόνη πολιτική που μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Όμως σε καμιά άλλη χώρα δεν συνέβη αυτό που συνέβη στη δικιά μας. Μια ολόκληρη κοινωνία, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, να κλείνει τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα. Να γαντζώνεται σε μια ανέφικτη επιστροφή στο παρελθόν. Να αρνείται τις αλλαγές. Να προτιμάει την έξοδο από την ευρωπαϊκή οικογένεια καλύτερα, παρά να προσπαθήσει. Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μας γυρίσει σε μια προηγούμενη Ελλάδα της δραχμής. Δεν θα μοιάζει με κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα με δικό της νόμισμα εκτός Ευρωζώνης.

Η βίαιη χρεοκοπία θα οδηγήσει σε μια χώρα που θα μοιάζει με τα αποτυχημένα κράτη της Αφρικής. Σ’ αυτή την ανύποπτη και αμέριμνη κοινωνία, η προσαρμογή θα είναι οδυνηρή. Η διάλυση του κρατικού μηχανισμού, η θυματοποίηση, ο πολιτικός αναλφαβητισμός, που ήδη από σήμερα κυριαρχούν, θα οδηγήσουν σε μια κοινωνία ζούγκλα. Κρατικές και παρακρατικές συμμορίες θα συναλλάσσονται με ολιγάρχες, ρώσικες, κινέζικες και νιγηριανές μαφίες θα κυριαρχούν στο δρόμο, οι μισθοί γι’ αυτούς που πληρώνονται από το κράτος θα είναι στο αντίστοιχο των 300 ευρώ και οι υπόλοιποι θα κάνουν μεροκάματα και μαύρη αγορά προσπαθώντας να μεταναστεύσουν.

Ιδεοληψίες παρωχημένων δεκαετιών, αδιάλλακτη υπεράσπιση προνομίων και εσόδων που κάποιοι εξασφάλισαν από το πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης και οργανωμένα συμφέροντα που προωθούν τη δραχμή για να αγοράσουν φτηνά τη χώρα, συγκλίνουν σε ένα ρεύμα που μαθηματικά οδηγεί στη χρεοκοπία και στην εθνική ήττα.

Η ελληνική κοινωνία ακόμη και σήμερα, που το ρολόι ακουμπάει μεσάνυχτα, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται ποια είναι τα διλήμματα. Αντικατέστησε το δικομματισμό με άλλες εκδοχές του που υπόσχονται, αυτές τώρα, μαγικές λύσεις, βολικές, εύκολες, διατήρηση των κεκτημένων, επιστροφή σε εποχές ανέμελες, αλλά χωρίς τα δανεικά που τις εξασφάλιζαν.

Για την ελληνική κοινωνία, «εξόντωση» είναι αυτό που ζούμε. Δεν υποψιάζεται καν τι σημαίνει η κατάρρευση που πλησιάζει. Έχουμε διαπαιδαγωγηθεί σε μια πολιτική των τηλεοπτικών παραθύρων, στις τσάμπα μαγκιές καφενείου. Ανεπάγγελτοι πολιτικοί, αυτοδίδακτοι οικονομολόγοι, καταργούν διακρατικές συμφωνίες, αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του κόσμου όλου. Μόνοι τους. Απέναντι στο τηλεοπτικό κοινό των οπαδών τους.

Ο υπόλοιπος κόσμος παρακολουθεί με απορία. Είναι πραγματικά περίεργο το φαινόμενο. Ένας ολόκληρος πλανήτης προσπαθεί να βρει τρόπο να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η χώρα μας ταξιδεύει προς την έξοδό της.

Η τραγική ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια όλων κάθε βράδυ στα δελτία των 8. Φοβούνται να κυβερνήσουν και αρνούνται να κυβερνήσουν, να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Προτιμάνε το ρόλο του πολιτικού σχολιαστή στα τηλεοπτικά παράθυρα. Του εισαγγελέα. Αν το 16% διαλύει το πολιτικό σύστημα μιας χώρας, τότε το πολιτικό σύστημα αυτό είναι νεκρό.

Η κοινωνία μας μέσα σ’ αυτά τα 2 χρόνια δεν μπόρεσε να δημιουργήσει δυναμικές προοδευτικές, μεταρρυθμιστικές, ευρωπαϊκές, εκσυγχρονιστικές πολιτικές κινήσεις. Ανικανότητα, ανευθυνότητα και συμφέροντα οδήγησαν στην αποδιοργάνωση, τον κατακερματισμό, το αδιέξοδο. Σε μια ατμόσφαιρα «χαμηλής έντασης» εμφυλίου, με κραυγές για προδότες, δοσίλογους, κρεμάλες που εξαφάνισαν τις ψύχραιμες φωνές, αποσιώπησαν τα διλήμματα, πολέμησαν τις αποχρώσεις. Η «στρατηγική της έντασης» παρόξυνε συνεχώς την ατμόσφαιρα, υπονομεύοντας κάθε απόπειρα αναδιοργάνωσης της παραγωγής. Υπονόμευσε τον τουρισμό, εξόντωσε την εμπορική ζωή, έκαψε τις πόλεις. Επιδείνωσε την ύφεση περισσότερο από τα μέτρα του μνημονίου. Οι συμμορίες της δραχμής ανενόχλητες οδηγούν στο προδιαγεγραμμένο τέλος. Η κοινωνία δεν έχει αντιστάσεις, έχει επιλέξει τη θυματοποίηση.

Ο πρόεδρος του Μεξικού κάποτε είχε πει για τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου: «Αυτοί δεν ξέρουν να υποφέρουν». Είναι ο λίγο πικρός τρόπος που οι outsiders βλέπουν την καλομαθημένη Δύση να αντιδρά σπασμωδικά και αυτοκτονικά. Η πορεία μας των τελευταίων χρόνων θα γίνει ιστορία που θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Μια κοινωνία που αποφάσισε να αυτοκτονήσει, να φύγει από το κέντρο του κόσμου για να διατηρήσει ένα δανεικό επίπεδο ζωής, αντί να οργανωθεί για να δημιουργήσει το δικό της. Και βρέθηκε στο περιθώριο του πλανήτη.

Φώτης Γεωργελές

ATHENS VOICE

Τεύχος 392, 16/5/2012