ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟ "ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟ"

Η Συνδιάσκεψη τελείωσε. Η εικόνα φαίνεται να ξεκαθαρίζει.

Ήμουν εκεί, συνειδητά διάλεξα θέση στην κερκίδα, η κερκίδα είναι η θέση για τους φίλαθλους, τους χούλιγκαν. Φώναξα με πάθος, χειροκρότησα φανατικά, θύμωσα, γέλασα, κάποιες στιγμές έβρισα.

Κάποιοι μου είπαν ότι τα έχασαν.
Δεν καταλαβαίνουν την συμπεριφορά μου. Εγώ από την άλλη τους καταλαβαίνω. Έχουμε γεμίσει τη ζωή μας στερεότυπα. Για το τί είναι πολιτική, τί είναι διάλογος, τί είναι σε τελική ανάλυση πολιτική σύγκρουση. Ό,τι είναι έξω από το στερεότυπο είναι ακατανόητο.

Μου λένε πως κάτι δεν πάει καλά, πως είναι αδύνατον άνθρωποι μεγάλοι στην ηλικία, με κάποια συγκρότηση και ενδεχομένως ευαισθησίες, να συμπεριφέρονται με αυτό τον τρόπο. Μου λένε πως στα γήπεδα θα ήμουνα αυθεντικός χουλιγκάνος, πως τα στελέχη, πως οι αριστεροί άνθρωποι έχουν άλλη εικόνα.

Διαφωνώ απολύτως. Ακόμα περισσότερο θα πω πως αυτή η συμπεριφορά μου είναι επιλογή, δεν παρασύρθηκα. Και ο λόγος είναι απλός. Δεν είναι μόνο κάτι που δεν πάει καλά, είναι πολλά που δεν πάνε καλά.

Θεωρούσα πάντα και θεωρώ τον εαυτό μου αναλώσιμο, λίπασμα, για ότι πιστεύω και ονειρεύομαι. Αδιαφορώ για την εικόνα μου. Δεν θέλω να είμαι στέλεχος, παράγοντας.

Πιστεύω, και όσο περνάνε τα χρόνια εδραιώνεται αυτή μου η πεποίθηση, πως η αυθόρμητη συμπεριφορά είναι η πλέον συνειδητή και αληθινή συμπεριφορά.

Το 85% από τα 600 περίπου βιβλία στην βιβλιοθήκη μου έχουν διαβαστεί στο πέρασμα των χρόνων επιμελώς και παθιασμένα. Το σύνολο σχεδόν αφορούν στις κοινωνικές εξελίξεις και ανατροπές, στην αριστερά, στα κινήματα, στην ιστορία. Αναφέρομαι στα βιβλία αυτά και το περιεχόμενό τους για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο.
Γιατί πρέπει να γίνει κατανοητό πως έρχονται στιγμές στη ζωή μας που άνθρωποι που δεν έχουν διαβάσει κανένα βιβλίο και άνθρωποι που έχουν διαβάσει πολλά, ταυτίζονται και δρουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Η έννοια της συγκρότησης έχει νόημα στο μέτρο που είναι γνήσια και όχι δήθεν. Και η δική μου εμπειρία λέει πως στην συγκρότηση φτάνει κανείς με πολλούς τρόπους. Και πως η ανάγνωση πολλών βιβλίων, η παρακολούθηση διαλέξεων δεν είναι ο μόνος δρόμος.

Τις πρώτες μέρες μετά τις 16 Σεπτεμβρίου όταν οι δημοσκοπήσεις έδειχναν μια υπεροχή του Βενιζέλου της τάξης του 70%, όταν στην Χαριλάου Τρικούπη είχε μείνει σχεδόν μόνος του ο Παπανδρέου με τον καφετζή, το μήνυμα από την πλευρά του "μελλοντικού ηγέτη" ήταν σαφές και άμεσο.

"Ελάτε μαζί μας, είμαστε οι πολλοί, θα κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές, ελάτε μαζί μας τώρα γιατί διαφορετικά δεν έχετε μέλλον, το κόμμα το πήραμε."

Πως απαντάς σε αυτές τις περιπτώσεις;
Με ποιήματα του Λειβαδίτη; Με τσιτάτα του Γκραμσι; Με την 5η Σύνοδο της Κ.Ε του ΠΑΣΟΚ;

Η άποψη μου είναι πως απαντάς με έναν και μόνο τρόπο.

" Τ΄αρχίδια μου θα πάρετε, το ΠΑΣΟΚ στον Πρετεντέρη και στο Μπακατσέλο δεν πρόκειται να πάει."

Και ασφαλώς θεωρώ ότι αυτή η απάντηση συνοψίζει με απόλυτο τρόπο το σύνολο, της σχετικής με παρόμοιες καταστάσεις, βιβλιογραφίας για την αριστερά τα τελευταία 50 χρόνια.

Έχει ειπωθεί πολλές φορές και είναι αλήθεια πως ο εμφύλιος είναι η χειρότερη, η πλέον βάρβαρη εκδοχή πολέμου. Για τους παρατηρητές έξω από το ΠΑΣΟΚ είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθήσουν και να κατανοήσουν την ένταση και το πάθος. Πιστεύουν πως το διακύβευμα είναι οι καρέκλες και ο τρόπος που αυτές μοιράζονται.
Είναι λάθος.
Μου θυμίζει την έκπληξη που έχουμε όλοι μας όταν μαθαίνουμε για άγρια φονικά που γίνονται για ασήμαντες, υποθέτουμε, αφορμές. Πότε λίγα μέτρα γη, πότε μια παραγγελιά, πότε ένα λοξό βλέμμα ή μια λάθος κουβέντα. Ξέρουμε όμως μέσα μας ότι αυτά ήταν η επιφάνεια, οι αφορμές, ξέρουμε πως οι αιτίες ήταν άλλες για χρόνια σωρευμένες.

Αυτές οι 50 μέρες ήταν επώδυνες γεμάτες συγκρούσεις. Σε αυτές τις 50 μέρες σχέσεις και φιλίες χρόνων δοκιμάστηκαν ή και διαλύθηκαν.

Όλες αυτές τις μέρες κάνω ότι μπορώ για να είμαι αλληλέγγυος με αυτούς τους ανθρώπους που βλέπετε στην φωτογραφία. Για να κρατηθεί ζωντανή, για να μην ξεπουληθεί οριστικά και για πάντα η ελπίδα τους.





Και η δική μου...




ΥΓ Δεν πρόλαβε να σηκωθεί το ποστ και μου τηλέφώνησε άσπονδος φίλος για να μου πεί πως το μόνο που του άρεσε ήταν αυτό για το "λίπασμα". Έτσι λέει με ονειρεύεται και όσο πιο γρήγορα γίνει τόσο το καλύτερο για όλους.
:-)
Θα περιμένεις πολύ καιρό Γιώργο.

Απο την άλλη μεριά, εσεις οι ελάχιστοι που σκοπεύετε να παραστείτε στην κηδεία μου, προσπαθήστε να μάθετε το "ΠΡΩΙΝΟ ΤΣΙΓΑΡΟ" για να το τραγουδησετε. Είναι το τραγούδι που θέλω να πάρω μαζί μου.

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

Η συνδιάσκεψη τελείωσε.

Γύρισα σπίτι και κάνοντας βόλτα στο διαδίκτυο βρήκα αυτό το βιντεάκι που ανέβασε ο Krogias, απόσπασμα απο εκπομπή του Κούλογλου που δεν μπόρεσα να δω.

Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον. Είτε διαφωνήσουμε είτε συμφωνήσουμε με τις απόψεις που ακούγονται, δεν γνωρίζω άλλον Έλληνα πολιτικό που να έχει συγκεκριμένες απόψεις για το διαδίκτυο και την πρόσβαση σε αυτό.

ΤΟΝΥ ΜΠΕΝ

Ο Τόνυ Μπεν είναι ο πολιτικός που μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου σημάδεψε τη σκέψη και τη ζωή μου. Είχα την ευτυχία να τον συναντήσω αλλά και να παρακολουθήσω από κοντά την πολιτική του σκέψη και δράση στα τέλη της δεκαετίας του 70. Μου δόθηκε η ευκαιρία και η τιμή να βοηθήσω σε μία από τις απόπειρές του να ηγηθεί του Εργατικού Κόμματος .


Ο Τόνυ Μπεν, ακόμα και σήμερα, στα 82 του χρόνια είναι η επιτομή του ριζοσπάστη, ασυμβίβαστου πολιτικού. Οι θέσεις και οι απόψεις του πολεμήθηκαν φανατικά και βρώμικα από το κατεστημένο. Μερικοί από τους πρωτοσέλιδους χαρακτηρισμούς γι αυτόν ήταν: «τρελός, φανατικός, επικίνδυνος, ακραίος κομμουνιστής, προδότης, διχαστικός κ.λ.π»


Ο Τόνυ Μπεν ήταν ο μοναδικός από τα κορυφαία στελέχη του Εργατικού Κόμματος που στήριξε από την αρχή με συνέπεια και καθαρότητα τον μεγάλο ηρωικό αγώνα των ανθρακωρύχων άπέναντι στην Θατσερική πολιτική.


Ήταν ένας από τους ελάχιστους Άγγλους πολιτικούς που βροντοφώναξαν ΟΧΙ στον βρώμικο πόλεμο της Θάτσερ στα νησιά Φώκλαντ.



Από τις ελάχιστες φωνές στο Εργατικό Κόμμα που στάθηκε με πείσμα, συνέπεια και συνέχεια απέναντι στους πολέμους του Κόλπου. Είναι ο πρώτος πρόεδρος της οργάνωσης "Συμμαχία ενάντια στον πόλεμο"


Υποστήριξε και υποστηρίζει τον αγώνα και τις θέσεις του Σιν Φεϊν στη Βόρεια Ιρλανδία.


Ήταν και παραμένει η βαθιά δημοκρατική, η αιρετική φωνή της πολιτικής. Χωρίς φόβο και παρά τον πόλεμο από τη δεξιά μέσα και έξω από το κόμμα του, κατάφερε να εκφράζει πάντα τα πιο αδύναμα, φτωχά και περιθωριοποιημένα κομμάτια του Αγγλικού λαού.


Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο δεν τον έκανε ποτέ αποδεκτό και τον μίσησε όσο κανέναν άλλο πολιτικό επειδή δεν ενσωματώθηκε.


Είδα με χαρά ότι ο Παναγιώτης Βρυώνης ανέβασε στο μπλογκ του ένα μικρό απόσπασμα από την ταινία SICKO του Michael Moore. Ο Τόνυ Μπεν μιλάει όπως πάντα καθαρά και απλά. Παρά το γεγονός ότι οι διάλογοι είναι σύντομοι και διακόπτονται το δείγμα είναι σαφές.

ΥΓ Για να μην έχουμε παρεξηγήσεις όταν λέω συμμετείχα στην προσπάθεια του Τονυ Μπεν για την ηγεσία του Εργατικού κόμματος, αναφέρομαι στη συμμετοχή μου ως φίλος του Εργατικού Κόμματος σε ομάδα πρωτοβουλίας που είχε δημιουργηθεί στο LEEDS.
:-))

ΤΙΣ ΣΚΙΕΣ, ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΙΣ ΣΚΙΕΣ;...

Στο Χαλάνδρι την Κυριακή, σκαρφαλωμένος στα πεζούλια για να φωτογραφήσω την κόρη μου να παρελαύνει επετειακά.

Σημαίες, εμβατήρια –ευτυχώς δεν άκουσα το «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ»-, επίσημοι και άλλοι διάφοροι στην εικόνα.

Θα είμαι ειλικρινής.

Τρελαίνομαι και εγώ όπως πολλοί άλλοι, ίσως οι περισσότεροι, με το παιδί τους.

Πρέπει να πω όμως ότι ελάχιστα έδωσε στην κόρη μου η διαδικασία της παρέλασης σε σχέση με το γεγονός της 28ης Οκτωβρίου.

Το είδε, όπως αντιλαμβάνομαι και τα υπόλοιπα παιδάκια, ως μία ακόμα παράξενη σχολική υποχρέωση με ολίγο χαβαλέ.

Αν ρωτάτε τη γνώμη μου για τις παρελάσεις θα σας πω ευθέως:

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ

Με μία και μοναδική εξαίρεση.

Να παρελαύνουν οι συμπολίτες μας που βλέπετε στην φωτογραφία.

Όσοι δηλαδή ζουν ακόμα από όσους πολέμησαν και αντιστάθηκαν.

Για αυτούς χίλιες φορές να συνεχιστούν οι παρελάσεις σε όλη την Ελλάδα.

Αλλά να παρελαύνουν μόνο αυτοί, και στις εξέδρες να είναι οι επίσημοι, και στα πεζοδρόμια να είναι ο ίδιος κόσμος κι ακόμα περισσότερος να τους χειροκροτεί. Κάθε χρόνο παρέλαση από αυτούς τους ανθρώπους μέχρι τη χρονιά που θα παρελάσει και ο τελευταίος…

Αναγνωρίζω ότι μπορεί να μην είμαι σωστός πατέρας, σωστός πατριώτης.

Θα σας πω όμως την αλήθεια μου.

Και αυτή είναι ότι το μοναδικό κομμάτι της εκδήλωσης που με συγκίνησε πραγματικά, που βούρκωσα, ήταν όταν αυτοί οι ηλικιωμένοι συμπολίτες μας παρέλασαν ως κλιμάκιο αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης.

Δείτε την φωτογραφία προσεκτικά.

Μια ντουζίνα άνθρωποι με τη σημαία που αληθινά τίμησαν και εκατοντάδες χιλιάδες σκιές πίσω τους.

Οι σκιές των νεκρών, των νεκρών μας, που μας έδωσαν ζωή.

Σε μας και τα παιδιά μας.

Τις βλέπετε;

ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ ΘΑ ΤΟ ΤΡΑΒΗΞΕΙ Ο ΔΟΛ...

Θα το πάει μέχρι τέλους ο ΔΟΛ.

Πιστεύουν ότι το 2005 δεν είναι 1965 για να μαζευτεί κόσμος στη Χρήστου Λαδά και να κάψει εφημερίδες.
Εν μέρει έχουν δίκιο. Μπορεί το προφίλ των ειδήσεων στο MEGA να πλήττεται σε ότι αφορά την αντικειμενικότητα, μπορεί η κυκλοφορία του ΒΗΜΑΤΟΣ να χρειάζεται ενέσεις γιατί οπισθοχωρεί, αλλά πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι ανατάξιμα όταν κάτσει ο κουρνιαχτός.

Η άποψη που έχει ο πολύς κόσμος για τους δημοσιογράφους δεν είναι η καλύτερη. Σε μια λογική που οι περισσότεροι έχουμε, αυτή της γενίκευσης, γρήγορα και εύκολα βάζουμε στον ίδιο παρανομαστή όλους τους δημοσιογράφους.

Η αλήθεια όμως είναι ότι για άλλη μια φορά κάποιοι δημοσιογράφοι δίνουν τη μάχη της αξιοπρέπειας παίζοντας στα ζάρια τη δουλειά τους, το ψωμί της οικογένειάς τους. Και δεν πρέπει να μας φαίνεται παράδοξο, αν είμαστε στοιχειωδώς υποψιασμένοι, το γεγονός ότι τη μάχη αυτή τη δίνουν συνήθως δημοσιογράφοι που έχουν ΜΙΑ δουλειά, άνθρωποι που ο μισθός τους κινείται στα μεσαία και στα κατώτερα επίπεδα.

Ρεπόρτερς αναγκάζονται να αλλοιώσουν ή να αποσιωπήσουν ρεπορτάζ, δημοσιογράφοι βλέπουν τυπωμένα διαφορετικά κείμενα από αυτά που παρέδωσαν. Μόνο η υπογραφή τους μένει αναλλοίωτη. Κι αυτό σε μεγάλες, έγκυρες και δημοκρατικές εφημερίδες…Το ίδιο συμβαίνει σε πολλά ραδιόφωνα και σε ορισμένα κανάλια.

Όσα συμβαίνουν στο πολιτικό ρεπορτάζ τον τελευταίο μήνα είναι κάποιες φορές συγκλονιστικά. Φαντάζομαι ότι κάποτε, αργά ή γρήγορα θα ειπωθούν οι αλήθειες για τους τρόπους και τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται σήμερα για να επιβληθεί η λύση Βενιζέλου.
Αυτά που κουβεντιάζονται και κυρίως ο τρόπος που κουβεντιάζονται στις συσκέψεις και στους διαδρόμους του Λαμπρακισταν δεν πρέπει να αφήνουν αμφιβολίες.

Ή ο Βενιζέλος θα ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ ή θα επιβληθεί με κάθε τρόπο η απαξίωση και η διάλυση. Παράλληλα το τελευταίο δεκαπενθήμερο θα ξεδιπλωθεί το καινούργιο εφεύρημα ενίσχυσης του αντιπαπανδρεϊκού μπλοκ. Το σενάριο λέει πως ο Καραμανλής προσφεύγει άμεσα σε εκλογές και επομένως δεν υπάρχουν περιθώρια για πολλά. Ο Βενιζέλος μπορεί να κερδίσει τις εκλογές άρα τον στηρίζουμε άσχετα αν ο Παπανδρέου έχει δίκιο σε κάποια από τα σημεία που βάζει.

Αυτό που οι σεναριογράφοι αποκρύπτουν είναι πως αν ο Βενιζέλος κερδίσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ το μόνο σίγουρο είναι πως τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ θα συρρικνωθούν άμεσα. Γιατί όλοι βλέπουν και ξέρουν πια πως ένα σημαντικό κομμάτι ψηφοφόρων, μελών και φίλων του κόμματος δεν πρόκειται να συνυπάρξουν στον ίδιο πολιτικό χώρο με τον Βενιζέλο και αυτούς που τον περιβάλλουν. 'Αρα άμεσα ωφελημένος από μια τέτοια εξέλιξη θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και λιγότερο το ΚΚΕ. Απο την άλλη μεριά οι συντηρητικοί ψηφοφόροι δεν έχουν σοβαρούς λόγους προς το παρόν να εγκαταλείψουν την αυθεντική έκφρασή τους απο τον Καραμανλή για μια ιμιτασιόν κεντροδεξιά απόπειρα.

Σε κάθε περίπτωση το επόμενο διάστημα οι παρεμβάσεις των εξωθεσμικών θα συνεχιστούν με μεγαλύτερη ένταση. Επικεφαλής το συγκρότημα, αλλά καλό είναι να λάβουν υπ΄όψιν τους εκεί στον ΔΟΛ ότι τα φαινόμενα καμμιά φορά απατούν.

Και ότι η αφασία και η αδιαφορία σε σχέση με τις μεθοδεύσεις τους μπορεί να είναι απατηλή και η αντίδραση του κόσμου να είναι ξαφνική και σφοδρή… Και να παρακαλούν πάλι, όπως το 65 παρακάλεσαν τον Ανδρέα να τους σώσει...

ΑΡΘΡΟ 16; ΠΑΡΤΕ ΜΠΕΝΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ...

Επειδή μου τα έχουν έχουν πρήξει ελαφρώς με την αγωνιστικότητα και την παμπάλαιη. σφοδρή αντίθεση του Ευάγγελου Βενιζέλου για το άρθρο 16...

Επειδή κάποιοι δεν καταλαβαίνουν ότι η μη απάντηση δεν σημαίνει οπωσδήποτε άγνοια ή αδυναμία...,

λέω σήμερα να τους δώσω ένα μικρό δείγμα του πολιτικού τυχοδιωκτισμού, του θράσους και της απύθμενης πολιτικής υποκρισίας του Βενιζέλου:


Διαβάστε λοιπόν:


"Ερώτηση: Αρα υπάρχει ανάγκη κάποιων συνταγματικών αλλαγών. Ποια είναι τα σημεία εκείνα που θα μπορούσατε να συμφωνήσετε με τη ΝΔ ώστε να αναθεωρηθούν;

Απάντηση: Πάρα πολλά. Κατ' αρχήν το ΠαΣοΚ θυμάται πάρα πολύ καλά τις προτάσεις που το ίδιο είχε βάλει από το 1995-96, οι οποίες δεν προχώρησαν λόγω μη συγκέντρωσης πλειοψηφίας 180 ψήφων, όταν δεν συμφώνησαν η ΝΔ ή η ελάσσων αντιπολίτευση. Αυτές οι προτάσεις πάντα υπάρχουν, και σας ανέφερα τρία παραδείγματα.

Εγιναν επίσης πολλές προσπάθειες για μια αναλυτικότερη διατύπωση του άρθρου 24, οι οποίες κατέληξαν στο σημερινό κείμενο, γιατί δεν μπορούσε να προκύψει τίποτε άλλο το οποίο να γίνει δεκτό από τη Βουλή μέσα στο κλίμα που δημιουργείτο.

Θα μπορούσαμε επίσης να προσθέσουμε και μια διάταξη που θα προβλέπει τη δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών αλλά και μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων στα οποία θα είναι αξιοκρατική η εισαγωγή των φοιτητών και όχι με κριτήριο το εισόδημά τους και την ικανότητα καταβολής διδάκτρων. Κατά τη γνώμη μου και σήμερα είναι εφικτό κάτι τέτοιο, αλλά προκειμένου να αποφύγουμε μια κατάσταση ανοργάνωτης παρουσίας και λειτουργίας πολλών και ξένων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μπορούμε και πρέπει να το τακτοποιήσουμε και ρητώς. "

Συνέντευξη του Ε Βενιζέλου στο ΒΗΜΑ στις 31/12/2005

και για τους μαζόχες:

http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=14653&m=A12&aa=1

Αυτά προς το παρόν, και μάθετε εκει στην Βαλαωρίτου ότι που και που -όταν δεν βαριόμαστε βασικά- θα παίρνετε απαντήσεις.

ΞΑΦΝΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ

Για λόγους Πασοκικούς έπρεπε την Τρίτη το πρωί να βρίσκομαι στο Λασίθι. Το πλοίο "έπιασε" στο Ηράκλειο στις 6. Μέχρι τις 6.30 περίπου στα, πεζοδρομημένα πλέον, Λιοντάρια για τον πρώτο καφέ και μπουγάτσα στου ΚΥΡΚΟΡ.

Στις 8 μπήκα στον Άγιο Νικόλαο.

Το πρώτο ραντεβού ήταν στις 10 και τράβηξα για την λίμνη. Εκεί ήπια τον πιο γαλήνιο και ευεργετικό καφέ που έχω πιεί εδώ και χρόνια. Δεν άντεξα, τράβηξα με το τηλέφωνο μερικές φωτογραφίες για να ζηλέψετε.

Τις τρεις μέρες που ακολούθησαν γύρισα ΟΛΟ το νομό Λασιθίου, πέρασα από όλες τις πόλεις και τα χωριά. Ήταν για μένα μια βουτιά στο παρελθόν αφού τις ίδιες διαδρομές τις έκανα πάμπολλες φορές πριν πολλά χρόνια.

Όλα έχουν αλλάξει εκτός από τον Ξηρόκαμπο.

Εκεί ελπίζω να βρεθώ το επόμενο καλοκαίρι. Είναι το μοναδικό σχεδόν σημείο του νομού που έχει μείνει απείραχτο από την "τουριστική ανάπτυξη". Ακριβώς το ίδιο, όπως το άφησα πριν 20 περίπου χρόνια.

Να ευχαριστήσω εδώ την κόκκινη συντρόφισσα που για 12χρόνια υπομένει αγόγγυστα τα ξαφνικά ταξίδια. Χωρίς ποτέ να με αφήσει στη μέση του δρόμου. Κι αυτό παρά την ασχετοσύνη μου και την έλλειψη πρακτικού πνεύματος και στοιχειώδους επιμέλειας ως προς την συντήρησή της. Στη Φώτο ξεκουράζεται στην άκρη του δρόμου.

Κατά τα άλλα, εμείς στο ΠΑΣΟΚ συνεχίζουμε το δρόμο προς την 11η Νοεμβρίου.
Αλλά γι αυτό θα επανέλθω.

Να σημειώσω μόνο ως πρώτη απάντηση σε κάποια mails πως το ενδεχόμενο εκλογής Βενιζέλου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι ταυτόσημο με την άμεση αποχώρησή μου από το κόμμα αυτό.

Ο χρόνος που έχω δώσει στον εαυτό μου είναι 30 δευτερόλεπτα από την ενδεχόμενη ανακήρυξη του Βενιζέλου ως προέδρου.

Κάθε δευτερόλεπτο πέραν των 30, θα είναι χρόνος ντροπής.