Υπήρξε μια εποχή που οι υπολογιστές δεν υπήρχαν. Η τηλεόραση έκανε τα πρώτα της βήματα και το ραδιόφωνο κρατικό, (χουντικό στην προκειμενη περίπτωση), ήταν στο ζενιθ της δύναμής του.
Υπήρξε μια εποχή που τα νέα ψιθυρίζονταν και οι συμβολισμοί ήταν ο αναγκαίος, κάποιες φορές μοναδικός, τρόπος επικοινωνίας.
Υπήρξε μια εποχή που τα βιβλία περνούσαν από χέρι σε χέρι και οι υπογραμμίσεις του προηγούμενου αναγνώστη μπορούσαν να αλλάξουν το νόημα του κειμένου.
Υπήρξε μια εποχή που τα εξώφυλλα των δίσκων δεν ήταν διακοσμητικά, αλλά σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα από μόνα τους.
Υπήρξε μια εποχή που οι έφηβοι, τα νέα παιδιά, άκουγαν δίσκους και ταξίδευαν μακριά. Ηταν ο μόνος τρόπος να ταξιδέψουν. Ηταν η μόνη διέξοδος επικοινωνίας με τον κόσμο και τον εαυτό τους.
Εκείνη την εποχη κυκλοφόρησε ο δίσκος του Γιάννη Μαρκόπουλου με μελοποιημένα ποιήματα του Γ. Σεφέρη.
Είμαι περίεργος, 35 χρονια μετά, πως «στέκεται» ο στίχος και η μουσική, ποιά συναισθήματα και σκέψεις γεννάει -αν γεννάει- ταξιδεύοντας στο διαδίκτυο.
Το ποίημα έχει τίτλο "Ο γυρισμός του ξενιτεμένου", τραγουδάει ο Λ. Χαλκιας και η Ι. Κιουρτσογλου
Ο ΓΥΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥ
«Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις;
χρόνια ξενιτεμένος ήρθες
με εικόνες που έχεις αναθρέψει
κάτω από ξένους ουρανούς
μακριά απ' τον τόπο το δικό σου».
«Γυρεύω τον παλιό μου κήπο·
τα δέντρα μου έρχουνται ως τη μέση
κι' οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια
κι' όμως σαν είμουνα παιδί
έπαιζα πάνω στο χορτάρι
κατω από τους μεγάλους ίσκιους
κι' έτρεχα πάνω σε πλαγιές
ώρα πολλή λαχανιασμένος».
«Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου
σιγά - σιγά θα συνηθίσεις·
θ' ανηφορίσουμε μαζί
στα γνώριμά σου μονοπάτια
θα ξαποστάσουμε μαζί
κάτω απ' το θόλο των πλατάνων
σιγά - σιγά θα 'ρθούν κοντά σου
το περιβόλι κι' οι πλαγιές σου».
«Γυρεύω το παλιό μου σπίτι
με τ' αψηλά τα παραθύρια
σκοτεινιασμένα απ' τον κισσό
γυρεύω την αρχαία κολόνα
που κοίταζε ο θαλασσινός.
Πώς θες να μπώ σ' αυτή τη στάνη;
οι στέγες μου έρχονται ως τους ώμους
κι' όσο μακριά και να κοιτάξω
βλέπω γονατιστούς ανθρώπους
λες κάνουνε την προσευχή τους».
«Παλιέ μου φίλε δε μ' ακούς;
σιγά -σιγά θα συνηθίσεις
το σπίτι σου είναι αυτό που βλέπεις
κι' αυτή την πόρτα θα χτυπήσουν
σε λίγο οι φίλοι κι' οι δικοί σου
γλυκά να σε καλωσορίσουν».
«Γιατί είναι απόμακρη η φωνή σου;
σήκωσε λίγο το κεφάλι
να καταλάβω τι μου λες
όσο μιλάς τ' ανάστημά σου
ολοένα πάει και λιγοστεύει
λες και βυθίζεται στο χώμα».
«Παλιέ μου φίλε συλλογίσου
σιγά σιγά θα συνηθίσεις
η νοσταλγία σου έχει πλάσει
μια χώρα ανύπαρχτη με νόμους
έξω απ' τη γης κι' απ' τους ανθρώπους».
«Πια δεν ακούω τσιμουδιά
βούλιαξε κι' ο στερνός μου φίλος
παράξενο πώς χαμηλώνουν
όλα τριγύρω κάθε τόσο
εδώ διαβαίνουν και θερίζουν
χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα».
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18, 2006
ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΧΤΕΣ
Χτες βράδυ σε μια ταβέρνα άκουγα μια συζήτηση σε διπλανό τραπέζι. Για τους "τυχερούς" και τους "άτυχους" αυτής της ζωής. Για το πως η τράπουλα είναι σημαδεμένη και δεν έχει τίποτα νόημα.
Και έτσι κακότροπος και γεροστριμμένος που είμαι κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό. Μου πήρε 20 λεπτά να συνέλθω. Και δεν ήθελα να μιλήσω σε άνθρωπο.
Έχει νόημα ρε πούστη μου, έχει πολύ, πάρα πολύ νόημα, μονολογούσα. Έχω βαρεθεί όμως να το φωνάζω και να εισπράττω ειρωνεία ή συγκαταβατικά χαμόγελα.
Έτσι αρκούμαι στις μικρές και μεγάλες νίκες της καθημερινότητας και των φίλων μου.
Λοιπόν έχω φίλους και καμαρώνω γι αυτούς. Έχω φίλους και φίλες σαν την μικρή μου, την x-psilikatzoy. Διαβάστε το ποστ και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Δεν είναι ΟΛΑ ισοπεδωμένα.
ΕΧΕΙ νόημα η στάση μας, η πράξη και το συναίσθημά μας. Κάνει τη ζωή τη δική μας και των άλλων ομορφότερη, πιο φωτεινή, περισσότερο αξιοπρεπή και πολιτισμένη.
Έπρεπε να ήσουν εκεί στην ταβέρνα κωλόπαιδο, να τους πεις αυτά που σήμερα έγραψες. Δεν ήσουνα.
Δεν πειράζει, αρκεί που το έγραψες.
Γι αυτό δώρο, δανεικό απο τον Μάνο Χατζιδακι, ένα από τα Χαμόγελα της Τζοκόντα για σένα και τον Καλτσό
Και έτσι κακότροπος και γεροστριμμένος που είμαι κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό. Μου πήρε 20 λεπτά να συνέλθω. Και δεν ήθελα να μιλήσω σε άνθρωπο.
Έχει νόημα ρε πούστη μου, έχει πολύ, πάρα πολύ νόημα, μονολογούσα. Έχω βαρεθεί όμως να το φωνάζω και να εισπράττω ειρωνεία ή συγκαταβατικά χαμόγελα.
Έτσι αρκούμαι στις μικρές και μεγάλες νίκες της καθημερινότητας και των φίλων μου.
Λοιπόν έχω φίλους και καμαρώνω γι αυτούς. Έχω φίλους και φίλες σαν την μικρή μου, την x-psilikatzoy. Διαβάστε το ποστ και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Δεν είναι ΟΛΑ ισοπεδωμένα.
ΕΧΕΙ νόημα η στάση μας, η πράξη και το συναίσθημά μας. Κάνει τη ζωή τη δική μας και των άλλων ομορφότερη, πιο φωτεινή, περισσότερο αξιοπρεπή και πολιτισμένη.
Έπρεπε να ήσουν εκεί στην ταβέρνα κωλόπαιδο, να τους πεις αυτά που σήμερα έγραψες. Δεν ήσουνα.
Δεν πειράζει, αρκεί που το έγραψες.
Γι αυτό δώρο, δανεικό απο τον Μάνο Χατζιδακι, ένα από τα Χαμόγελα της Τζοκόντα για σένα και τον Καλτσό
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 02, 2006
ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΘΗΝΑ
Γεννήθηκα και μεγάλωσα, ζω σε αυτή τη πόλη. Αυτό που με ενοχλεί ιδιαίτερα είναι η πλήρης αποσύνδεση της πόλης από την πρόσφατη ιστορία της, των τελευταίων 70 χρόνων ας πούμε.
Όπου κι αν περπατήσεις, Πατησίων, Σταδίου, Σόλωνος, Ιπποκράτους, Πανεπιστημίου, Πειραιώς, υπάρχει το υπόστρωμα μεγάλων γεγονότων, δικτατορίες, πραξικοπήματα, Κατοχή, Δεκεμβριανά, εμφύλιος, λαϊκές εξεγέρσεις, ματωμένες διαδηλώσεις, συνταγματικές εκτροπές, όλα είναι εκεί. Παρόντα τα γεγονότα, παρών ο τόπος αλλά απούσα η σύνδεση του χώρου με το χρόνο και την εξέλιξή τους.
Να είχα την οικονομική δυνατότητα να έβαζα 20 γιγαντοοθόνες σε κεντρικά σημεία της πόλης να βλέπουμε τι έγινε σε ΕΚΕΙΝΟ το σημείο της Αθήνας πριν 20,30,40, 50, 60,70 χρόνια. Να ακούμε τη φωνή της Κοτοπούλη και της Λαμπέτη, του Παλαμά, του Κατράκη, της Μπέλλου. Να βλέπουμε σε σκηνές από παλιές ελληνικές ταινίες το ίδιο σημείο πριν δεκάδες χρόνια. Να ακούμε τη μουσική του Τσιτσάνη, του Χατζιδάκη, του...
Να ξέρω όταν περνάω έξω από την Τράπεζα της Ελλάδος στην Πανεπιστημίου ότι σε αυτές τις σκάλες δολοφονήθηκαν νέα παιδιά, φοιτητές, από τις δυνάμεις κατοχής. Να ξέρω ότι από την ταράτσα της Μεγ. Βρετανίας πυροβολούσαν κι εκτελούσαν διαδηλωτές οι ταγματασφαλίτες.
Δεν την έχω όμως αυτή την δυνατότητα. Αυτοί που την έχουν, η οικονομική και η πολιτική εξουσία ΔΕΝ θα το κάνουν, δεν θα το προτείνουν καν. Δεν συμφέρει η μνήμη, όχι γιατί κοστίζει ακριβά, -ο αγώνας τους να επιβάλλουν τη λήθη κοστίζει πολλαπλάσια-, αλλά γιατί ξέρουν πως όταν συνδέεται το παρόν με το παρελθόν, μπαίνει σε σοβαρό κίνδυνο το φαύλο μέλλον τους.
Αυτή η πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω έχει μια ιστορία συγκεκριμένη, καθόλου αόριστη και γενική. Σε αυτή τη πόλη πλανώνται σήματα. Ακούστε τη Σωτηρία...
Αθήνα συγνώμη.
Όπου κι αν περπατήσεις, Πατησίων, Σταδίου, Σόλωνος, Ιπποκράτους, Πανεπιστημίου, Πειραιώς, υπάρχει το υπόστρωμα μεγάλων γεγονότων, δικτατορίες, πραξικοπήματα, Κατοχή, Δεκεμβριανά, εμφύλιος, λαϊκές εξεγέρσεις, ματωμένες διαδηλώσεις, συνταγματικές εκτροπές, όλα είναι εκεί. Παρόντα τα γεγονότα, παρών ο τόπος αλλά απούσα η σύνδεση του χώρου με το χρόνο και την εξέλιξή τους.
Να είχα την οικονομική δυνατότητα να έβαζα 20 γιγαντοοθόνες σε κεντρικά σημεία της πόλης να βλέπουμε τι έγινε σε ΕΚΕΙΝΟ το σημείο της Αθήνας πριν 20,30,40, 50, 60,70 χρόνια. Να ακούμε τη φωνή της Κοτοπούλη και της Λαμπέτη, του Παλαμά, του Κατράκη, της Μπέλλου. Να βλέπουμε σε σκηνές από παλιές ελληνικές ταινίες το ίδιο σημείο πριν δεκάδες χρόνια. Να ακούμε τη μουσική του Τσιτσάνη, του Χατζιδάκη, του...
Να ξέρω όταν περνάω έξω από την Τράπεζα της Ελλάδος στην Πανεπιστημίου ότι σε αυτές τις σκάλες δολοφονήθηκαν νέα παιδιά, φοιτητές, από τις δυνάμεις κατοχής. Να ξέρω ότι από την ταράτσα της Μεγ. Βρετανίας πυροβολούσαν κι εκτελούσαν διαδηλωτές οι ταγματασφαλίτες.
Δεν την έχω όμως αυτή την δυνατότητα. Αυτοί που την έχουν, η οικονομική και η πολιτική εξουσία ΔΕΝ θα το κάνουν, δεν θα το προτείνουν καν. Δεν συμφέρει η μνήμη, όχι γιατί κοστίζει ακριβά, -ο αγώνας τους να επιβάλλουν τη λήθη κοστίζει πολλαπλάσια-, αλλά γιατί ξέρουν πως όταν συνδέεται το παρόν με το παρελθόν, μπαίνει σε σοβαρό κίνδυνο το φαύλο μέλλον τους.
Αυτή η πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω έχει μια ιστορία συγκεκριμένη, καθόλου αόριστη και γενική. Σε αυτή τη πόλη πλανώνται σήματα. Ακούστε τη Σωτηρία...
Αθήνα συγνώμη.
Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006
Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006
ΤΟΣΟ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΑΚΟΥΜΕ
Είναι φίλη. Ενα απο τα πλέον προικισμένα και συγκροτημένα άτομα που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Συμπορεύεται με τη κατάθλιψη εδώ και χρόνια. Πριν λίγο καιρό, σε δύσκολες στιγμές, μου έστειλε ένα email. Το αποθήκευσα και το ξέχασα.
Την Τετάρτη που πέρασε διάβασα αυτό το συγκλονιστικό ποστ του Padrazo. Θυμήθηκα το email της φίλης μου. Μιλήσαμε, την παρότρυνα να διαβάσει το ποστ και της ζήτησα την άδεια να δημοσιεύσω την επιστολή της. Δέχτηκε αν και διστακτικά είναι η αλήθεια.
Πιστεύω ότι οφείλουμε όσο μπορούμε να καταλάβουμε. Να καταλάβουμε τελείως αποκλείεται. Όσο μπορούμε...
Πόσο δύσκολο μπορεί να γίνει το να πάει κανείς στο φούρνο της γειτονιάς του ή στο περίπτερο για τσιγάρα; Πόσο μακριά απο μας είναι όλα αυτά; Πόσο κοντά μας;
Παραθέτω την επιστολή ως έχει:
"Κάποιος να την διώξει – κάποιος – να με βοηθήσει
Δεν φεύγει
Έρχεται ξανά και ξανά με συμμάχους και χάνω τη χαρά- την ξεχνάω – ξεχνώ τους λόγους
Είναι κύμα η λύπη κι όταν ο προφανής λόγος απουσιάζει, φουσκώνει…
Έχω να προστατεύω την Τελίτσα μου και να παρηγορώ τον Bill.
Ο Γιώργος δεν με χρειάζεται έτσι- δεν κάνω καλό σε κανέναν έτσι-
Δέσμια του φόβου του μεγάλου του αρχέγονου, του φόβου που σταματάει τα πάντα, του φόβου που δεν μ αφήνει ν αφεθώ να αγαπηθώ, που όλα τα σκεπάζει και κρατάει το όπλο μου το μυαλό μου – εκεί- στις ασήμαντες εγωκεντρικές του μούσες στις φοβίες.
Χρόνια κι άλλα χρόνια κι άλλα τόσα χρόνια γύρω μου εκείνες , οι φοβίες, γύρω τους εγώ. Ποιος δικαιούται να με βασανίζει έτσι μ ένα όπλο που όλοι το θεωρούν δικό μου – μέχρι και μηχανισμό άμυνας τις έχουν ονομάσει κι εγώ λιώνω, λιώνω μέχρι που εξαφανίζομαι και τη θέση μου παίρνει αυτή η μεσήλικη χοντρή που φουσκώνει από τα χάπια ή την έλλειψή τους, τα οιστρογόνα ή την έλλειψή τους , που θεωρεί κατόρθωμα την επίσκεψη στο περίπτερο – και περιμένει και επιβράβευση και συνεχώς και δικαίως σκέφτεται πόσο κουραστική είναι, πόσο γοητευτική δεν είναι, και ντρέπεται και κρύβεται μέχρι ο πόνος να γίνει πάλι οξύς και να ζητήσει βοήθεια, για να ντραπεί ξανά μετά και να στεγνώσει – να παγώσει για να μην πονάει τόσο και να μην φαίνεται τόσο Εγώ.
Θέλω την εύνοια της μοίρας, θέλω όλες τις ευχές των αστεριών, όλα τα θαύματα της επιστήμης για να γίνω καλά.
Γιατί δεν είμαι.
Ήμουνα το θυμάμαι. Ωραία το θυμάμαι- μόνο να είμαι άσχημη με φόβιζε κι η μπαλαρίνα στο λούνα-παρκ.
Όλα τα άλλα, ανοιχτός ορίζοντας! Και μέλλον με σχέδια- καθόλου λογικά, αλλά αβίαστα χωρίς παραμέτρους και προϋποθέσεις- χωρίς καν τσαντάκι με φάρμακα η ζωή μου – ήταν ζωή.
Δύσκολα και μπερδεμένα , αλλά βουτούσα στα βαθιά.
Τώρα αμμουδιά – να κοιτάω τη θέα, τον ορίζοντα -πάλι αυτόν- για να θυμάμαι που ήμουνα , ποια , πως ήμουν.
Και διαλέγω να μου αρέσω τότε, και διαλέγω να ξαναγίνω αυτή η τότε και να μείνω και να φύγω έτσι.
Μπορώ όμως ?
Γίνεται? "
ΥΓ Εχει τη σημασία του το γεγονός ότι η φίλη μου δεν είναι μεσήλιξ, είναι αρκετά νεώτερη. Εχει επίσης τη σημασία του το γεγονός ότι δεν είναι χοντρή και άσχημη, είναι αντιθέτως γυναίκα προκλητικής ομορφιάς. Βλέπετε για κάποιους οι καθρέφτες είναι μονίμως, χωρίς να το επιδιώκουν οι ίδιοι, παραμορφωτικοί.
Την Τετάρτη που πέρασε διάβασα αυτό το συγκλονιστικό ποστ του Padrazo. Θυμήθηκα το email της φίλης μου. Μιλήσαμε, την παρότρυνα να διαβάσει το ποστ και της ζήτησα την άδεια να δημοσιεύσω την επιστολή της. Δέχτηκε αν και διστακτικά είναι η αλήθεια.
Πιστεύω ότι οφείλουμε όσο μπορούμε να καταλάβουμε. Να καταλάβουμε τελείως αποκλείεται. Όσο μπορούμε...
Πόσο δύσκολο μπορεί να γίνει το να πάει κανείς στο φούρνο της γειτονιάς του ή στο περίπτερο για τσιγάρα; Πόσο μακριά απο μας είναι όλα αυτά; Πόσο κοντά μας;
Παραθέτω την επιστολή ως έχει:
"Κάποιος να την διώξει – κάποιος – να με βοηθήσει
Δεν φεύγει
Έρχεται ξανά και ξανά με συμμάχους και χάνω τη χαρά- την ξεχνάω – ξεχνώ τους λόγους
Είναι κύμα η λύπη κι όταν ο προφανής λόγος απουσιάζει, φουσκώνει…
Έχω να προστατεύω την Τελίτσα μου και να παρηγορώ τον Bill.
Ο Γιώργος δεν με χρειάζεται έτσι- δεν κάνω καλό σε κανέναν έτσι-
Δέσμια του φόβου του μεγάλου του αρχέγονου, του φόβου που σταματάει τα πάντα, του φόβου που δεν μ αφήνει ν αφεθώ να αγαπηθώ, που όλα τα σκεπάζει και κρατάει το όπλο μου το μυαλό μου – εκεί- στις ασήμαντες εγωκεντρικές του μούσες στις φοβίες.
Χρόνια κι άλλα χρόνια κι άλλα τόσα χρόνια γύρω μου εκείνες , οι φοβίες, γύρω τους εγώ. Ποιος δικαιούται να με βασανίζει έτσι μ ένα όπλο που όλοι το θεωρούν δικό μου – μέχρι και μηχανισμό άμυνας τις έχουν ονομάσει κι εγώ λιώνω, λιώνω μέχρι που εξαφανίζομαι και τη θέση μου παίρνει αυτή η μεσήλικη χοντρή που φουσκώνει από τα χάπια ή την έλλειψή τους, τα οιστρογόνα ή την έλλειψή τους , που θεωρεί κατόρθωμα την επίσκεψη στο περίπτερο – και περιμένει και επιβράβευση και συνεχώς και δικαίως σκέφτεται πόσο κουραστική είναι, πόσο γοητευτική δεν είναι, και ντρέπεται και κρύβεται μέχρι ο πόνος να γίνει πάλι οξύς και να ζητήσει βοήθεια, για να ντραπεί ξανά μετά και να στεγνώσει – να παγώσει για να μην πονάει τόσο και να μην φαίνεται τόσο Εγώ.
Θέλω την εύνοια της μοίρας, θέλω όλες τις ευχές των αστεριών, όλα τα θαύματα της επιστήμης για να γίνω καλά.
Γιατί δεν είμαι.
Ήμουνα το θυμάμαι. Ωραία το θυμάμαι- μόνο να είμαι άσχημη με φόβιζε κι η μπαλαρίνα στο λούνα-παρκ.
Όλα τα άλλα, ανοιχτός ορίζοντας! Και μέλλον με σχέδια- καθόλου λογικά, αλλά αβίαστα χωρίς παραμέτρους και προϋποθέσεις- χωρίς καν τσαντάκι με φάρμακα η ζωή μου – ήταν ζωή.
Δύσκολα και μπερδεμένα , αλλά βουτούσα στα βαθιά.
Τώρα αμμουδιά – να κοιτάω τη θέα, τον ορίζοντα -πάλι αυτόν- για να θυμάμαι που ήμουνα , ποια , πως ήμουν.
Και διαλέγω να μου αρέσω τότε, και διαλέγω να ξαναγίνω αυτή η τότε και να μείνω και να φύγω έτσι.
Μπορώ όμως ?
Γίνεται? "
ΥΓ Εχει τη σημασία του το γεγονός ότι η φίλη μου δεν είναι μεσήλιξ, είναι αρκετά νεώτερη. Εχει επίσης τη σημασία του το γεγονός ότι δεν είναι χοντρή και άσχημη, είναι αντιθέτως γυναίκα προκλητικής ομορφιάς. Βλέπετε για κάποιους οι καθρέφτες είναι μονίμως, χωρίς να το επιδιώκουν οι ίδιοι, παραμορφωτικοί.
Παρασκευή, Αυγούστου 25, 2006
ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
Λένε ότι τα όνειρα στοιχειώνουν τη ζωή μας.
Δεν βλέπω πια πολλά όνειρα ή δεν θυμάμαι όσα βλέπω. Η ανάγκη όμως των ονείρων είναι πάντοτε παρούσα. Για να ικανοποιήσω εν μέρει αυτή την ανάγκη, κατασκευάζω όνειρα όταν δεν κοιμάμαι ή λίγο πριν κοιμηθώ.
Αυτή η διαδικασία μπερδεύει τα πράγματα. Μετά από λίγο καιρό δεν θυμάσαι αν το όνειρο το είδες κοιμισμένος η το κατασκεύασες ξύπνιος. Καμιά φορά το κατασκευασμένο όνειρο εισχωρεί στον κόσμο του ύπνου και μεταλλάσσεται, γίνεται εφιάλτης.
Αυτή η διαδικασία κατασκευής ονείρων έρχονται στιγμές που γίνεται τρομακτική. Είναι οι φορές που ανακαλύπτεις ξαφνικά πως τα όνειρα που κατασκευάζεις δεν είναι δικά σου. Τα αντέγραψες ή επιβλήθηκαν από το στενό και ευρύτερο πλαίσιο που καθορίζει τη ζωή σου. Η τέλεια ήττα, ο απόλυτος εξευτελισμός.
Αυτή η διαδικασία μπορεί να σε εμποδίσει να ζήσεις τις στιγμές που αξίζουν γιατί ίσως ταυτόχρονα να ονειρεύεσαι κάτι άλλο. Αφήνει μετέωρες και χωρίς περιεχόμενο τις συμβουλές για περισσότερο ρεαλισμό και λιγότερη ονειροπόληση, γιατί μπερδεύεται επικίνδυνα το πραγματικό με το φανταστικό.
Λένε πως ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια του ανθρώπου στις πολύ δύσκολες στιγμές, είναι τα όνειρά του. Το πιστεύω πια, έστω κι αργά.
Λέω να αρχίσω να σέβομαι τα όνειρά μου. Μήπως και περισωθεί κάτι αληθινό από τον κόσμο των ονείρων.
Λέω πως η ζωή μας στοιχειώνει τα όνειρά μας
Δεν βλέπω πια πολλά όνειρα ή δεν θυμάμαι όσα βλέπω. Η ανάγκη όμως των ονείρων είναι πάντοτε παρούσα. Για να ικανοποιήσω εν μέρει αυτή την ανάγκη, κατασκευάζω όνειρα όταν δεν κοιμάμαι ή λίγο πριν κοιμηθώ.
Αυτή η διαδικασία μπερδεύει τα πράγματα. Μετά από λίγο καιρό δεν θυμάσαι αν το όνειρο το είδες κοιμισμένος η το κατασκεύασες ξύπνιος. Καμιά φορά το κατασκευασμένο όνειρο εισχωρεί στον κόσμο του ύπνου και μεταλλάσσεται, γίνεται εφιάλτης.
Αυτή η διαδικασία κατασκευής ονείρων έρχονται στιγμές που γίνεται τρομακτική. Είναι οι φορές που ανακαλύπτεις ξαφνικά πως τα όνειρα που κατασκευάζεις δεν είναι δικά σου. Τα αντέγραψες ή επιβλήθηκαν από το στενό και ευρύτερο πλαίσιο που καθορίζει τη ζωή σου. Η τέλεια ήττα, ο απόλυτος εξευτελισμός.
Αυτή η διαδικασία μπορεί να σε εμποδίσει να ζήσεις τις στιγμές που αξίζουν γιατί ίσως ταυτόχρονα να ονειρεύεσαι κάτι άλλο. Αφήνει μετέωρες και χωρίς περιεχόμενο τις συμβουλές για περισσότερο ρεαλισμό και λιγότερη ονειροπόληση, γιατί μπερδεύεται επικίνδυνα το πραγματικό με το φανταστικό.
Λένε πως ένα από τα σημαντικότερα καταφύγια του ανθρώπου στις πολύ δύσκολες στιγμές, είναι τα όνειρά του. Το πιστεύω πια, έστω κι αργά.
Λέω να αρχίσω να σέβομαι τα όνειρά μου. Μήπως και περισωθεί κάτι αληθινό από τον κόσμο των ονείρων.
Λέω πως η ζωή μας στοιχειώνει τα όνειρά μας
Κυριακή, Αυγούστου 20, 2006
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
Επιστροφή μοναχική χθες αργά το βράδυ. Η μικρή έμεινε στο σπίτι μιας συμμαθητριάς της , κοντά στην Καρύταινα.
Αύριο δουλειά και ΔΕΝ θέλω να πάω. Τι να κάνω γιατρέ;
Περίεργο αυτό το φετινό καλοκαίρι, αδικαιολόγητα (;), μελαγχολικό.
Χαίρομαι που σας (ξανα)βρίσκω.
Αύριο δουλειά και ΔΕΝ θέλω να πάω. Τι να κάνω γιατρέ;
Περίεργο αυτό το φετινό καλοκαίρι, αδικαιολόγητα (;), μελαγχολικό.
Χαίρομαι που σας (ξανα)βρίσκω.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)