Ο ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ και...

...ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ.

Δεν τα ξέρουν ή παριστάνουν ότι δεν τα ξέρουν;

Δεν τα θυμούνται ή παριστάνουν ότι δεν τα θυμούνται;

Εξοργίζομαι όσο δεν γίνεται και δεν μετανιώνω όταν ακούω τα περί «Πρώτη Φορά Αριστερά».

Θυμώνω όσο δεν παίρνει όταν ακούω και βλέπω παραλληλισμούς ανάμεσα στον Ανδρέα και στον Τσίπρα, ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 70 και του 80 με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Νίκος Πουλαντζάς με την οξυδερκή ματιά του και την επιστημονική του επάρκεια και παρά την πολιτική του αντίθεση με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ  διατύπωσε με σαφήνεια και αξιοθαύμαστη ακρίβεια τον χαρακτήρα και την προοπτική του ΠΑΣΟΚ. Ο πρόωρος χαμός του δεν του έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσει ο ίδιος πόσο δίκιο είχε στα βασικά συμπεράσματά του.

Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε αριστερό κίνημα. Υπήρξε αριστερό γιατί ήταν Κίνημα και υπήρξε ως Κίνημα γιατί ήταν Αριστερό. Όταν έπαψε να είναι Κίνημα δεν ήταν πια Αριστερό και το αντίστροφο. Η αριστερά μπορεί να είναι αριστερά μόνο στο μέτρο που έχει τα χαρακτηριστικά κινήματος. Αυτή είναι η δική μου πεποίθηση, αυτό λέει η εμπειρία μου, αυτό λένε τα δικά μου συμπεράσματα.

Όποιος έχει ζήσει τον τρόπο λειτουργίας των οργανώσεων του ΠΑΣΟΚ, τις πολιτικές παρεμβάσεις και την επιρροή των οργανώσεων του στις τοπικές κοινωνίες, τις ανοιχτές  λαϊκές συνελεύσεις, καταλαβαίνει γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα δεν έχει καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ.

Όποιος έχει βιώσει τις οξείες πολιτικές συγκρούσεις στις οργανώσεις του ΠΑΣΟΚ για κάποιες κυβερνητικές αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ από το 81 και μετά ξέρει γιατί μοιάζει με κακόγουστο ανέκδοτο ο παραλληλισμός με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ και το ρόλο των οργανώσεων του απέναντι στην σημερινή κυβέρνηση.

Και βεβαίως δεν θα μπω καν στον κόπο να εξηγήσω γιατί ο Τσίπρας έχει τόσες πολιτικές ομοιότητες με τον Ανδρέα όσες συγγραφικές ομοιότητες έχει ο Τατσόπουλος με τον Ντοστογιέφσκι.

Αυτό που θα πω όμως έχει να κάνει με την υποχρέωση όλων  όσων πιστεύουν στην αναγκαιότητα μιας αριστερής και προοδευτικής κοινωνίας αλληλεγγύης και δικαιοσύνης να είναι αυστηροί και ακριβοδίκαιοι απέναντι στην σημερινή κυβέρνηση και την πολιτική της. Να είναι αυστηροί  για έναν απλό αλλά καθοριστικό λόγο. Αν στο όνομα μιας κάπως καλύτερης διαχείρισης συμφωνήσουμε και αποδεχτούμε ότι ΑΥΤΟ που βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας  είναι η «αριστερά» και οι δυνατότητες της τότε γινόμαστε συνένοχοι όχι μόνο στον στραγγαλισμό της όποιας προοπτικής της αριστεράς στο μέλλον αλλά κυρίως (ξανα)εγκληματούμε σε βάρος της ιστορικής μνήμης και των θυσιών του λαού μας διαχρονικά.

Να είναι ακριβοδίκαιοι στο μέτρο που ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγεσία του σταματήσουν να υποκρίνονται αυτό που δεν είναι και  αρχίσουν να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν  και ξέρουν σε σύγκριση με την προηγούμενη κυβέρνηση.

Κι αν αυτός ο πήχης μοιάζει ιδιαίτερα χαμηλός είναι ο πήχης που έχει επιλέξει στους 3 πρώτους κιόλας μήνες διακυβέρνησης της η ίδια η σημερινή πλειοψηφία. Όταν η κυβέρνηση απαντάει στην όποια κριτική της γίνεται με το επιχείρημα "οι προηγούμενοι έκαναν περισσότερες φορές το ίδιο λάθος" τότε οριοθετεί από μόνη της το πλαίσιο ύπαρξής και λειτουργίας της με μέτρο σύγκρισης τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο ...

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΣΗΜΑΔΕΥΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ...

... και να ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΣ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ.

Αναζητά η κυβέρνηση, και πολύ καλά κάνει, εναλλακτικές πηγές άμεσης χρηματοδότησης για να καλύψει το κενό μέχρι το τέλος της παράτασης του μνημονίου το καλοκαίρι. Η  χρηματοδοτική στρόφιγγα έχει κλείσει εν μέσω διαπραγματεύσεων. Στην συνάντηση Τσίπρα - Πούτιν συζητήθηκαν τρόποι επίλυσης του προβλήματος. Για λόγους που είναι γνωστοί ποτέ δεν θα μπορούσε και δεν θα το κάνει η Ρωσία να προχωρήσει σε κινήσεις που δημοσίως αμφισβητούν την εφαρμοζόμενη πολιτική και τις διαδικασίες στο εσωτερικό της ΕΕ και του ΔΝΤ. Οι "μεγάλοι" έχουν τα δικά τους συμφέροντα και έχουν οριοθετήσει τα σημεία συνεργασίας τους. 

Εγώ δέχομαι καλόπιστα την εκδοχή της κυβέρνησης ότι έχει συμφωνήσει με τους Ρώσους  την άμεση υπογραφή μιας συμφωνίας για τον αγωγό με αντάλλαγμα μια "προκαταβολή", ( έως 5 δισ. ευρώ), των προσδοκώμενων εσόδων από την χρήση του αγωγού όταν κατασκευαστεί. Είναι ένα καλό πρόσχημα για την Ρωσία να δώσει ένα ποσό χωρίς να φαίνεται ότι δανειοδοτεί ευθέως την Ελλάδα. Ως εδώ καλά. Ποια είναι όμως η συνέχεια;

Αυτή την προσχηματική κίνηση βγαίνει η κυβέρνηση και την "καίει" στο όνομα μιας επικοινωνιακής τακτικής που "βλέπει" μόνιμα μόνο τις επόμενες ώρες και μέρες  αδιαφορώντας γι’ αυτό που έρχεται και θα συμβεί τις επόμενες εβδομάδες και μήνες. Διαρρέει παντού ότι δεν έχει πρόβλημα ρευστότητας μέχρι τέλους του μήνα γιατί θα πάρει 3,5 έως 5 δισ. από τους Ρώσους. Με αυτό τον τρόπο,

1) εκθέτει την Ρωσία που αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι να συσχετίζει την όποια συμφωνία για τον αγωγό με τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις και τη λειτουργία των "θεσμών" στο εσωτερικό της ΕΕ και

2) ανατρέπει ένα σημαντικό μέρος της επιχειρηματολογίας της ότι η τακτική της ΕΚΤ οδηγεί την Ελλάδα σε πιστωτικό γεγονός αφού "λεφτά υπάρχουν" μέσω "προκαταβολών".

Το αποτέλεσμα αυτών των παιδαριωδών χειρισμών το είδαμε χτες το βράδυ όταν οι Ρώσοι με τον πιο επίσημο τρόπο αρνήθηκαν τα περί ενίσχυσης της ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας. Το αν είναι προσωρινή ή μόνιμη η άρνηση θα το δούμε τις επόμενες μέρες.

Αν πάρουμε την καλή εκδοχή οι Ρώσοι δέχτηκαν να βοηθήσουν με ένα μικρό ποσό στις τρέχουσες πιεστικές ανάγκες της Ελλάδας με μία προϋπόθεση, Ότι θα γίνει με τρόπο διακριτικό που δεν θα φέρει σε δοκιμασία τις σχέσεις Ρωσίας - ΕΕ - ΔΝΤ. Η κυβέρνηση έκανε το ΑΚΡΙΒΩΣ  αντίθετο, βγήκε στις ρούγες και φωνάζει ότι τους κοροϊδέψαμε μαζί με τους Ρώσους τους Ντράγκιδες και δεν τους έχουμε ανάγκη.

Αν πάρουμε την κακή εκδοχή ότι δηλαδή δεν υπάρχει καμιά συμφωνία για προκαταβολές και ότι όλα είναι μυθεύματα και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα τότε έχουμε να κάνουμε με συμπεριφορές αρμοδιότητας Προανακριτικών Επιτροπών απευθείας, χωρίς να μεσολαβήσουν δηλαδή Εξεταστικές Επιτροπές. Γιατί η ζημιά που προκαλείται στη χώρα είναι  ανυπολόγιστη.

Σε κάθε περίπτωση ελπίζω να ισχύει το θετικό σενάριο, η ύπαρξη συμφωνίας «προκαταβολής» δηλαδή, αλλά και ότι αυτό δεν ακυρώθηκε από τους χειρισμούς που προαναφέρθηκαν. Γιατί σε περίπτωση ακύρωσης καταλαβαίνουμε πόσο χειροτερεύει αυτόματα η διαπραγματευτική μας θέση απέναντι στους «θεσμούς»

Την περίπτωση να μην υπάρχει συμφωνία δεν θέλω να την σκέφτομαι γιατί τότε όχι διαπραγμάτευση δεν κάνουμε αλλά μπουσουλάμε στα τέσσερα χειροπόδαρα δεμένοι και καλυμμένοι με πίσσα και πούπουλα. Και  αυτό γίνεται σε αυτή την περίπτωση  με ευθύνη αποκλειστικά δική μας.

ΝΟΜΙΖΟΥΝ οτι ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΠΙΤΡΑΠΕΖΙΑ...

...ή ότι βρίσκονται σε γήπεδο Paintball.

Μίλησαν για νέο ΕΑΜ παραχαράσοντας την ιστορία με τρόπο απαράδεκτο, βέβηλο και τελικά ξεδιάντροπο. Γιατί υποσχέθηκαν «απελευθέρωση» και «λύτρωση» και «αξιοπρέπεια» και «υπερηφάνεια» εύκολα κι απλά. Χωρίς αγώνα, χωρίς θυσίες.

Μίλησαν για «πόλεμο» με τους δανειστές. Υποσχέθηκαν ένα πόλεμο αναίμακτο, ένα πόλεμο όπου θύματα θα έχει μόνο ο εχθρός στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό.

Κάλεσαν τον λαό να στρατευτεί σε έναν αγώνα απελευθέρωσης όπου δεν έχει τίποτα να χάσει από το σημερινό επίπεδο της ζωής του.

Κάλεσαν τον λαό σε μια μάχη που αρχίζει και τελειώνει στην πεντάλεπτη διαδικασία που χρειάζεται κάποιος για να ψηφίσει. Χωρίς συγκρούσεις, χωρίς απώλειες, χωρίς προετοιμασία.

Αδυνατώ να δεχτώ ότι δεν ήξεραν και δεν ξέρουν ότι οι απελευθερωτικοί αγώνες προϋποθέτουν παλλαϊκή συστράτευση και πολίτες έτοιμους να θυσιαστούν, έτοιμους να χάσουν τα πάντα σε έναν αγώνα άνισο.

Αδυνατώ να δεχτώ ότι για «Πρώτη Φορά Αριστερά» σημαίνει να κοπιάρουν με καρμπόν τους πατριδοκάπηλους του 1897. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Μας είπαν και μας λένε κάθε 5 ώρες ότι μπορεί και να πάμε σε ρήξη. Χωρίς να προετοιμάζουν το λαό για τις επιπτώσεις και για ότι θα φέρει στην ελληνική κοινωνία μια τέτοια ρήξη. Χωρίς να ετοιμάζουν τον κρατικό μηχανισμό και τις υποδομές του να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο της ρήξης. Χωρίς τελικά, κι αυτό είναι εγκληματική παραπλάνηση, να εξηγούν στους πολίτες ΤΙ θα σημάνει γι΄αυτούς και τις οικογένειές τους και τις επόμενες γενιές μια ρήξη.

Όταν ιδρύθηκε το ΕΑΜ, όταν ο Άρης ξεκίνησε το οδοιπορικό συγκρότησης του απελευθερωτικού στρατού ενάντια στους κατακτητές δεν υποσχέθηκε και δεν εγγυήθηκε ότι θα γυρίσουν όλοι ζωντανοί στα σπίτια τους. Το αντίθετο.

Όταν μιλάς για ρήξη πρέπει να λες στον πολίτη ότι αν συμβεί κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ακόμα και αυτό το σημερινό κουτσουρεμένο  επίπεδο της ζωής του. Ότι θα πρέπει να κάνει θυσίες, να χάσει καταθέσεις, να μειωθεί δραματικά η αγοραστική δύναμη του μισθού του, να δείξει αλληλεγγύη και να στηρίξει, μοιράζοντας ότι μπορεί από τα κεκτημένα του, τους συμπολίτες του.

Όταν λες ότι πας σε πόλεμο τότε φροντίζεις να εκπαιδεύεις στοιχειωδώς το στρατό σου, τους πολίτες. Για να μπορέσει να πολεμήσει με τον ανώτερο σε δυνάμεις εχθρό αποτελεσματικά.  Για να μπορέσει κυρίως να προφυλαχθεί και να μην πάει σαν το σκυλί στο αμπέλι.

Αυτή η κυβέρνηση χρεώνεται απολύτως την πιο τυχοδιωκτική πολιτική πρακτική μεταπολεμικά.  Παίζουν με το ενδεχόμενο της ρήξης με τους δανειστές καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση στους πολίτες ότι όλα αυτά αφορούν σε «μαγκιές» επικοινωνιακές των αρχηγών, σε «ουαου» και σε συνεντεύξεις των «ωραίων». Δεν λένε και δεν προετοιμάζουν το λαό για την πραγματικότητα. Δεν λένε  ότι αν πάμε σε ρήξη τη μάχη θα τη δώσουν οι στρατιώτες δηλαδή οι πολίτες. Γιατί  το αίμα στις μάχες δεν το χύνουν τα Γενικά Επιτελεία αλλά οι ανώνυμοι μαχητές. Εκεί θα καταμετρηθούν και τα θύματα.

Αυτή η κυβέρνηση δικαιούται να επιλέξει τη ρήξη, είναι δημοκρατικά εκλεγμένη. Πρέπει όμως πρώτα να πει την αλήθεια στους πολίτες, να τους προετοιμάσει και να προετοιμαστεί και η ίδια.

Γιατί ο οικονομικός πόλεμος και οι απελευθερωτικές ρήξεις με τους δανειστές σου είναι πραγματικός πόλεμος με θύματα και αίμα. ΔΕΝ είναι πόλεμος σε γήπεδο Paintball, ΔΕΝ είναι επιτραπέζιο παιχνίδι.

Αυτή η κυβέρνηση με την μέχρι σήμερα συμπεριφορά της ΕΝΑ δεν μπορεί να κάνει. Να παριστάνει ότι λειτουργεί στο όνομα της Αριστεράς και να την ευτελίζει για τα πολλά χρόνια που έρχονται.

Για τον ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ...

...και ΜΕ τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου.

Που αρχίζει και που τελειώνει η ευθύνη μας ως πολιτών; Ποιο είναι  το μεγάλο και κρίσιμο και ποιο το δευτερεύον και επουσιώδες; Τι υπερασπιζόμαστε τελικά όλοι εμείς που λέμε ότι νοιαζόμαστε για αρχές και αξίες; Ποιος καθορίζει την ατζέντα των θεμάτων, πέραν των προσωπικών και οικογενειακών μας,  στα οποία αφιερώνουμε χρόνο και φαιά ουσία;

Η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη και δεν είναι εύκολη.

Βρέθηκα για κάποιες ώρες στο Ειδικό Δικαστήριο που δικάζεται ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Το έκανα γιατί είχα και έχω την ανάγκη να δηλώσω την αλληλεγγύη  και την ηθική υποστήριξή μου σε έναν συμπολίτη μου που διασύρεται και ισοπεδώνεται συνολικά και άδικα.

Με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου δεν με συνδέει φιλία ή έστω στενή γνωριμία. Δεν με συνδέει καν κάποια πολιτική ταύτιση με την έννοια ότι έχω διαφορετική πολιτική προσέγγιση από αυτή  που εκείνος έχει εκφράσει με τον δημόσιο πολιτικό λόγο και πράξη του. Τον θεωρούσα αρκούντως γαλουχημένο στην «ανανεωτική αριστερά», (διαγραμμένος μάλιστα από την Β’ Πανελλαδική  ως αριστεριστής), «εκσυγχρονιστή» και άρα για  ΟΛΟΥΣ τους παραπάνω λόγους αρκετά «δεξιόστροφο» και επομένως δύσκολο να  ταιριάξουν τα πολιτικά χνώτα μας την περίοδο που είχε πολιτική εξουσία.

Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει κάτι σε σχέση με το ποιος τελικά έχει την σωστή πολιτική προσέγγιση. Γιατί πρέπει να ομολογήσω ότι αν συγκρίνουμε τις πολιτικές που ο «μνημονιακός» Παπακωνσταντίνου άσκησε και εφάρμοσε σε σχέση με ότι ψήφισαν και προώθησαν και εφάρμοσαν  επόμενοι «αντιστασιακοί» υπουργοί οικονομικών, τότε ο Παπακωνσταντίνου μου μοιάζει Μαο Τσε Τουνγκ μπροστά τους.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δικάζεται στο Ειδικό Δικαστήριο. Θα προσέξατε ότι η δημοσιότητα για τη δίκη είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Δικαίως θα  έλεγα εγώ γιατί το προηγούμενο της ζωντανής αναμετάδοσης της δίκης του Ανδρέα το 91 όπου το κατηγορητήριο και η σκευωρία εξαϋλώθηκαν σε χρόνο dt μπροστά στα μάτια και στα αυτιά εκατομμυρίων Ελλήνων, δεν έπρεπε να επαναληφθεί. Μαθαίνουν οι σκευωροί και το παρακράτος από τα λάθη τους.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου απολογήθηκε μπροστά  τους δικαστές του. Ρεπορτάζ για το τι είπε θα το βρείτε εδώ  στην ιστοσελίδα της Εφημερίδας των Συντακτών.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δίδαξε όλο αυτό το διάστημα αξιοπρέπεια και ήθος. Δεν έσκυψε, δεν έγλυψε εκεί που έφτυσε για να «σωθεί». Δεν παρακάλεσε αυτούς που οι πολιτικές του απείλησαν και έθιξαν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα, αυτούς που θέλησαν να τον εκδικηθούν με την ιστορία που έστησαν. Δεν ζήτησε την επιχειρηματική και πολιτική και τελικά την νταβατζίδικη κάλυψη από τους γνωστούς νταβάδες της χώρας ώστε να πέσει στα μαλακά, ώστε να «ξεχαστεί» το θέμα. Δεν κίνησε τα γνωστά «νήματα» για να αποφύγει το διασυρμό το δικό του και της οικογένειάς του και τα Ειδικά Δικαστήρια.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου αποδείχτηκε μάγκας. Με την αυθεντική έννοια της λέξης. Αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους διώκτες του ΜΟΝΟΣ του αν και ανίσχυρος απέναντι σε όλους και όλα. Την πολιτική εξουσία, τους επιχειρηματίες, τους εκδότες, τους τραπεζίτες, το παρακράτος.  Δεν έκανε σώου, δεν τσίριξε. Αντιμετώπισε τις κατηγορίες και τον διασυρμό και τους δικαστές του ως Πολίτης σε μια Δημοκρατική χώρα. Με αξιοπρέπεια, με  πίστη στην αλήθεια, με σεβασμό στους θεσμούς και στις διαδικασίες της πατρίδας του, με επιχειρήματα ακράδαντα και αδιάσειστα.

Προσωπικά το έχω ξαναδεί το έργο. Πολλές φορές. Έχω καταθέσει σε δίκες ως μάρτυρας υπεράσπισης κατηγορουμένων για «τρομοκρατία» με κατασκευασμένες  από μυστικές υπηρεσίες, το παρακράτος και την ασφάλεια κατηγορίες και «αποδείξεις» ενοχής. Έχω δει πως κατασκευάζονται ένοχοι, πως  διασύρονταν οι «συνήθεις ύποπτοι» για μήνες, χρόνια σε δικαστήρια και φυλακές για να αποδειχθούν στο τέλος αθώοι. Πως ισοπεδώθηκαν με κυνισμό και στην ψύχρα αθώοι πολίτες, οι οικογένειες τους, ο κοινωνικός τους περίγυρος  στο όνομα του «παραδειγματισμού» επειδή  απλά και μόνο «δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις».

Είναι επιλογή μου να βρίσκομαι στο πλευρό των ανθρώπων που είναι όχι μόνο αθώοι αλλά και αξιοπρεπείς. Όσο απεχθάνομαι και σιχαίνομαι, όσο περνάνε τα χρόνια εντείνεται το σύμπτωμα, τους τζάμπα μάγκες  άλλο τόσο εκτιμώ και θέλω να βρίσκομαι αλληλέγγυος με όσους το σύστημα θέλει να κατακρεουργήσει για τους δικούς του λόγους. Με  όσους οι νταβάδες που κυριαρχούν στη χώρα θέλουν να  λιώσουν με όπλα την χειραγώγηση της κοινής γνώμης, το χρήμα, το παρακράτος.

Σε λίγες μέρες θα τελειώσει η δίκη, θα εκδοθεί η απόφαση. Ότι και να γίνει πρέπει να δηλώσω ότι είμαι κερδισμένος γιατί ξέρω ότι στο πρόσωπο του Γιώργου Παπακωνσταντίνου βρήκα ένα συμπολίτη μου με τον οποίο  θέλω να είμαι φίλος και σύντροφός.

Όποια και αν είναι η απόφαση εγώ θα είμαι στο πλευρό του. Είναι υποχρέωσή μου απέναντι στην αλήθεια, στην δικαιοσύνη, στην δημοκρατία, στην αίσθηση αυτοσεβασμού που επιδιώκω να διατηρώ ως πολίτης.

Είναι τελικά ΤΙΜΗ για μένα  να είμαι στο πλάι του Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Ελπίζω και τον παρακαλώ να μου το επιτρέψει.

ΠΟΙΟΙ ΕΙΣΤΕ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ...

...ρωτάνε άλλοι από άγνοια, άλλοι αφελώς και άλλοι κουτοπόνηρα.

Τους φαίνεται παράξενο, κάποιες φορές αστείο. Στην Βουλή δεν μπήκατε μας λένε, λεφτά δεν έχετε, ΜΜΕ δεν έχετε, τί νομίζετε ότι κάνετε;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη γιατί είναι απλή και καθαρή. Ζούμε σε μια κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που απεχθάνεται το απλό, το αληθινό, το πρωτογενές και καθαρό γιατί έχει εθιστεί στο απλοϊκό, στο νεφελώδες, στο τάχα μου, στο νόθο, στο επικοινωνιακά πιασάρικο.

Η απάντηση δεν είναι εύκολη γιατί πρέπει να εξηγήσεις μια πορεία αντίθετη στο ρεύμα, κόντρα στους καιρούς.

Η απάντηση δεν είναι εύκολη γιατί πρέπει να εξηγηθεί η στράτευση σε μια υπόθεση χωρίς συναλλαγή και ανταλλάγματα, χωρίς αυτονόητη και εξασφαλισμένη επιβεβαίωση στο τέλος της διαδρομής. Κι αυτό σε ένα κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον που έχει εκπαιδευτεί να προσανατολίζεται και να ακολουθεί τους κοινωνικά, οικονομικά, εκλογικά και δημοσκοπικά ισχυρούς και όλα όσα φέρνει αυτή η πρόσδεση ως ανταμοιβή.

Η απάντηση δεν είναι εύκολη γιατί στα δικά σου επιχειρήματα για την πολιτική, τη δημοκρατία, τη ζωή, τον άνθρωπο, την κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, την αλήθεια παίρνεις ως απάντηση το "επιχείρημα" των εκλογικών ποσοστών και των δημοσκοπήσεων.

Μας λένε ότι δεν πείθουμε γιατί έχουμε ευθύνες, ότι συμμετείχαμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε όσα οδήγησαν τη χώρα στην σημερινή κατάσταση. Και αυτό μας το λένε και κάποιοι που όχι μόνο συμμετείχαν, χωρίς να φαίνονται στην πρώτη γραμμή, αλλά και αποκόμισαν οφέλη και οφίτσια στο πέρασμα των χρόνων. Έκαναν περιουσίες, άλλαξαν τρόπο ζωής και τόπο κατοικίας, απόκτησαν τραπεζικούς λογαριασμούς με εξαψήφια και επταψήφια νούμερα.

Σε αυτό η απάντηση είναι πιο εύκολη.

Γιατί αναγνωρίζουμε και τις δικές μας ευθύνες σε όλα τα επίπεδα. Για τα καλά και τα κακά, για τα επιτεύγματα και τις αστοχίες. Και είναι αυτή ακριβώς η ανάληψη της ευθύνης που μας οδηγεί στην αναγκαιότητα μιας καινούργιας αρχής για όλους και για όλα.

Γιατί δεν κρυβόμαστε, δεν εξαπατούμε, ζούμε και περπατάμε πάντα στις ίδιες γειτονιές, έχουμε τις ίδιες αγωνίες, τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ελπίδες.

Γιατί η αυτοκριτική μας δεν είναι ψευδεπίγραφη, μικροαστική και υποκριτική, είναι γνήσια και αυταπόδεικτη μέσα από το αβέβαιο αλλά ελπιδοφόρο άλμα στο μέλλον που επιχειρούμε.

Γιατί η ιστορία για μας δεν είναι άθροισμα επετείων για πανηγυρισμούς ή για μνημόσυνα. Η ιστορία η προσωπική και η συλλογική είναι για μας το θεμέλιο της αυτογνωσίας για την μεγάλη υπέρβαση που έχουμε ανάγκη ως πρόσωπα και ως λαός.

Μας λένε προσωπολάτρες και έχουν δίκιο.

Γιατί πιστεύουμε και αγαπάμε και συμπορευόμαστε με πρόσωπα που έχουν ιδέες, γενναιότητα, αίσθηση χρέους απέναντι στην δημοκρατία, στην αλήθεια και στην δικαιοσύνη, απέναντι στη χώρα και στους πολίτες.

Γιατί πιστεύουμε στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου και ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμά του.

Γιατί προσωπολάτρης είναι και ο Γιώργος Παπανδρέου και έκανε το κάλεσμα του στα ΔΙΚΑ ΜΑΣ πρόσωπα και όχι σε άλλα πλουμιστά, διάσημα και φραγκάτα.

Γιατί στα πρόσωπα ΟΛΩΝ μας καθρεφτίζεται διάφανη η ζωή μας με τα σκαμπανεβάσματα της, τις επιτυχίες και τα  λάθη της, στα πρόσωπά μας αντανακλάται η ομορφιά του γνήσιου και αληθινού. Εμείς δεν κάναμε και δεν κάνουμε πολιτικό μποτοξ για να κρύψουμε ατέλειες.

Εμείς  δείχνουμε το φεγγάρι όταν άλλοι κοιτάνε το δικό τους δάχτυλο στο μέλι.

Είμαστε μια συλλογικότητα που ξεκινήσαμε ένα ταξίδι παράτολμο, βαδίζουμε συνειδητά ανάποδα στην κεντρική λεωφόρο γιατί ξέρουμε πως ο δρόμος πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση.

Έχοντας αίσθηση της ιστορίας αυτής της πατρίδας και αυτού του λαού δεν αναφερόμαστε σε «πρώτη φορά» αλλά επιχειρούμε για «πολλοστή φορά» στην ιστορική διαδρομή της πατρίδας να αλλάξουμε τη μοίρα της χώρας μας, του λαού μας.

Έχοντας μοναδικό όπλο την αλήθεια, τη βούληση και το όραμα ξεκινήσαμε μια διαδρομή που θα την φτάσουμε μέχρι το τέλος.

Είμαστε τόσο αποφασισμένοι όσο και  το χρέος μας απέναντι σε αυτούς που προηγήθηκαν και αγωνίστηκαν για μας, όσο και η υποχρέωσή μας στις γενιές που έρχονται.  

ΜΙΛΑΝΕ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΟΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΙ;

"...Όποιος κατασκευάζει για τον λαό απατηλούς επαναστατικούς μύθους, όποιος τον τέρπει με διασκεδαστικές ιστορίες, διαπράττει το ίδιο έγκλημα με τον γεωγράφο που σχεδιάζει πλαστούς χάρτες για τους θαλασσοπόρους."

Λονδίνο, Νοέμβριος 1876
35, Fitzroy street(Fitzroy square)
ΠΡΟΣΠΕΡ- ΟΛΙΒΙΕ ΛΙΣΑΓΚΑΡΕ

Μας έλεγαν ότι είναι έτοιμοι, προετοιμασμένοι για όλα τα ενδεχόμενα. Μας έλεγαν ότι έχουν έτοιμο το σχέδιο - αντιπρόταση προς τους εταίρους.

Μας έλεγαν ότι έχουν πλήρη εικόνα, ότι ξέρουν τους συσχετισμούς και ότι έχουν εγκαίρως δώσει το μήνυμα. Μας έλεγαν ότι συνομιλούν με τους εταίρους, ότι έχουν ήδη βρει συμμάχους που κατανοούν το πρόβλημα και θα βοηθήσουν.

Μας έλεγαν ότι κεντρικό στοιχείο της πολιτικής τους είναι το γενναίο κούρεμα του χρέους και ότι χωρίς αυτό δεν έχει νόημα η όποια προσπάθεια.

Μας έλεγαν ότι θα σκίσουν το μνημόνιο γιατί αυτό, το μνημόνιο, είναι η μήτρα του κακού.

Μας έλεγαν να μην ανησυχούμε γιατί σε κάθε περίπτωση υπάρχει plan B και C και D αν χρειαστεί, ότι είναι προετοιμασμένοι για όλα τα ενδεχόμενα.

Μας έλεγαν ότι το μήνυμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο ισχυρό που έχει διαμορφώσει ήδη ένα μέτωπο των χωρών του Νότου απέναντι στις χώρες του Βορρά.

Μας έλεγαν ότι θα αναστρέψουν τις ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας και ότι ΔΕΝ θα γίνουν άλλες ιδιωτικοποιήσεις.

Μας έλεγαν ότι θα αυξήσουν άμεσα τον κατώτερο μισθό στο επίπεδο των 750 ευρώ.

Αυτά και άλλα πολλά μας έλεγαν μέχρι την Κυριακή των εκλογών. Και αμέσως μετά και αφού ορκίστηκαν υπουργοί μας λένε:

-      Ότι χρειάζονται κάποιους μήνες για να ετοιμάσουν σχέδιο προγράμματος που θα προτείνουν στα θεσμικά όργανα της ΕΕ

-      Ότι ΟΛΟΙ βρίσκονται απέναντι στην Ελλάδα και κανείς εντός της ΕΕ δεν μας συμπαραστέκεται έμπρακτα.

-      Ότι το κούρεμα του χρέους ΔΕΝ τίθεται πια ούτε ως θέμα συζήτησης στις διαπραγματεύσεις και αναζητούνται άλλοι τρόποι.

-      Ότι με τις ιδιωτικοποιήσεις το μόνο θέμα που έχουν είναι ότι το τίμημα που πήραν οι προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν μικρό και ότι αυτοί θα κάνουν ιδιωτικοποιήσεις με καλύτερο τίμημα, ότι είναι καλύτεροι μεσίτες δηλαδή.

-      Ότι θα επαναδιαπραγματευτούν την σύμβαση με την COSCO για το λιμάνι του Πειραιά γιατί αυτή που υπάρχει δεν είναι προς το συμφέρον του δημοσίου. Και για το λόγο αυτό φαίνεται τοποθέτησαν στην θέση του Γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου τον κ.Σαγιά τον γνωστό μεγαλοδικηγόρο που έφτιαξε την συγκεκριμενη σύμβαση για λογαριασμό της COSCO…

-      ‘Ότι το νομοσχέδιο για την αύξηση του κατώτατου μισθού είναι έτοιμο να ψηφιστει αλλά θα ισχύσει όταν ψηφιστούν και τα άλλα νομοσχέδια που θα δίνουν κίνητρα στις επιχειρήσεις…

-      Ότι πολλά από αυτά που λέει το μνημόνιο, το 67%, είναι σωστά.

-      Ότι όποιος μιλάει για αντίθεση χωρών του Νότου με αυτές του Βορρά είναι εναντίον της Ευρώπης.

-      Ότι διαπίστωσαν ότι  μεγάλα funds όπως το FAIRFAX είπαν στον κ.Δραγασάκη αυτά που ετοιμαζόταν να τους πει και ο ίδιος. Ήταν ευχάριστη έκπληξη μας είπε ο κ. Δραγασάκης.

-      Ότι σε καμία περίπτωση δεν θα θιγεί η αξία του ιδιωτικού μετοχικού κεφαλαίου στις τράπεζες.

Μας έλεγαν και μας λένε ότι αυτοί δεν είναι σαν τους άλλους ότι δεν θα κάνουν κωλοτούμπες ότι δεν θα υποκύψουν.

Και έκαναν αλλεπάλληλες κωλοτούμπες πριν καν κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Από μόνοι τους χωρίς κάποιος να το ζητήσει.

Τώρα είναι σε αδιέξοδο. Γιατί είπαν ψέματα.

Κάνουν χρήση των ΜΜΕ της διαπλοκής –με τι αντάλλαγμα άραγε;- για να δημιουργήσουν κλίμα «Ελληναράδικο» και «αντιστασιακό».

Αν ήταν πραγματική κυβέρνηση της αριστεράς θα είχε ήδη ετοιμαστεί η ίδια και θα είχε προετοιμάσει τον λαό για το ενδεχόμενο της οριστικής σύγκρουσης. Θα είχε ήδη δημιουργήσει λαϊκές επιτροπές αλληλεγγύης στις γειτονιές, θα είχε ήδη ετοιμάσει σχέδιο και συμφωνίες εναλλακτικής τροφοδότησης της χώρας με την μίνιμουμ απαιτούμενη ενέργεια - καύσιμα και τα βασικά αγαθά. Θα είχε ήδη στήσει μηχανισμούς ελέγχου και προστασίας των αποθεμάτων του κράτους  και των ιδιωτών σε τρόφιμα, φάρμακα κλπ, προλαβαίνοντας κερδοσκοπικούς μηχανισμούς σε περίπτωση εξόδου της χώρας απο το Ευρώ.

Αν ήταν πραγματική κυβέρνηση της αριστεράς θα έλεγε την αλήθεια στο λαό τόσο ΠΡΙΝ όσο και μετά τις εκλογές. Ότι πάμε δηλαδή σε μια  διαπραγμάτευση που μπορεί να μεταβληθεί σε σύγκρουση και τότε οι μέρες που θα έρθουν θα είναι ακόμα πιο δύσκολες.

    Τώρα είναι σε αδιέξοδο. Το αδιέξοδό τους δεν είναι ουσίας γιατί ποτέ δεν εννοούσαν αυτά που έλεγαν. Είναι αδιέξοδο επικοινωνιακό. Ψάχνουν να βρουν τρόπο να ξεφύγουν από την ρητορική τους. Κι επειδή δεν μπορούν να βρουν ενδέχεται να τυχοδιωκτήσουν.

Σε όλους αυτούς αλλά κυρίως σε όσους μπερδεύουν την αριστερά και τον πατριωτισμό και την αλληλεγγύη με κραυγές και μαγκιές  εκ του ασφαλούς, συνιστώ να διαβάσουν την Ιστορία της Παρισινής Κομμούνας του Λισαγκαρέ.

Ο Λισαγκαρέ από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης του λαού του Παρισιού που πνίγηκε στο αίμα, πολιτικός εξόριστος στο Λονδίνο μετά το μακελειό, περιγράφει με ακρίβεια τους λαθρεπιβάτες της ιστορίας και της αριστεράς. Αυτούς που "κατασκεύασαν απατηλούς επαναστατικούς μύθους" και έσπρωξαν τον εξεγερμένο Παριζιάνικο λαό στην ήττα και στην  σφαγή... 

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ...

...τώρα ήρθε η σειρά μας.

ΠΑΜΕ λοιπόν. Πάμε ξανά.

Το ταξίδι ξεκίνησε.

Η χθεσινη μέρα θα αποδειχτεί ιστορική για τις προοδευτικές δυνάμεις της χώρας.

Αυτό δεν μπορούν και δεν θέλουν να το δουν όσοι μετράνε και ζυγίζουν τη ζωή τους με ποσοστά στις κάλπες, με έδρες στη Βουλή.

Η χθεσινή μέρα ήταν η αρχή ενός οδοιπορικού. Τα εφόδια λιγοστά. Τόσο λιγοστά που κάποιοι ειρωνεύονται, χασκογελάνε απαξιωτικά. Προδιαγράφουν αποτυχίες, προεξοφλούν το σύντομο τέλος της προσπάθειας. Δικαίωμα τους. Άλλωστε οι δρόμοι μας είναι διαφορετικοί.

Εκείνοι επιμένουν να χτίζουν τα δικά τους όνειρα πάνω στους δικούς μας εφιάλτες. Αυτό που εκπροσωπούν είναι αυτό ακριβώς που μας καταδυναστεύει. Αυτό που θέλουν να συνεχίσουν να επιβάλλουν ειναι ακριβώς αυτό που θέλουμε να αποβάλλουμε.

Ότι κι αν γράψουν οι "έγκριτοι", ότι κι αν πουν οι τηλεπερσόνες, ότι κι αν σκαρφιστούν τα κομματικά επιτελεία τίποτα δεν μπορεί να παραχαράξει την σημασία της χθεσινής μέρας. Το ξέρουμε όσοι ζήσαμε τις στιγμές και το ειδικό βάρος της χθεσινής αφετηρίας. Το ξέρουν και οσοι το περίμεναν εδώ και πολύ καιρό σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Βρισκόμουν  με εκατοντάδες συμπολίτες στην Πειραιώς έξω απο το Μουσείο Μπενάκη την ώρα που ο Γιώργος Παπανδρέου μιλούσε για το ΚΙΝΗΜΑ και το νέο ξεκίνημα.

Παρατηρούσα τον κόσμο, αφουγκραζόμουν κουβέντες, προσπαθούσα να διερευνήσω συναισθήματα και προσδοκίες. Δίπλα μου ένας σύντροφος απο τους στενότερους και πλέον έμπιστους συνεργάτες του Ανδρέα. Κάποια στιγμή γύρισε και μου είπε.

"Πρόσεξε, ο Γιώργος Παπανδρέου  ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ.  Το έκανε  με το ΠΑΡΑΠΑΝΩ. Το έκανε με θάρρος, με αποφασιστικότητα, με κόστος.

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΕΙΡΑ ΜΑΣ. Απο εμας εξαρτάται να ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΟΥΜΕ στο κάλεσμα του, στο κάλεσμα της ιστορίας, στις επιταγές των καιρών. Απο εμάς, εμείς έχουμε την ευθύνη."

Πιο απλά, πιο αληθινά δεν θα μπορούσε να καταγραφεί η συγκυρία.

Γι αυτό λοιπόν ΠΑΜΕ, ΠΑΜΕ ΜΑΖΙ, ΠΑΜΕ ΞΑΝΑ να ανοίξουμε το δρόμο της ελπίδας.