ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΣ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΟ...

« Τα γραπτά μου αφορούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όσο αυτά του Εξυπερύ στον ουρανό ή του Μέλβιλ στη θάλασσα. Βασικά οι ιστορίες μου συνιστούν οδηγίες για το πώς να δρα κανείς μέσα στο πλήθος . Να είναι όχι απλώς λιγάκι αριστερότερα από τα αριστερά, μα ακόμα περισσότερο αληθινός από την αλήθεια την ίδια. Για το αίμα που είναι αληθές και ανώνυμο»

                                                                          Βαρλάμ Σαλάμοφ

Έτσι συμπυκνώνει ο ίδιος ο Σαλάμοφ την ουσία του έργου του. Αλλά τι σημαίνει «έργο» για έναν συγγραφέα; Τα βιβλία που έγραψε και το περιεχόμενό τους; Οι ιδέες του έτσι όπως καλλιεργήθηκαν και καταγράφτηκαν από τον ίδιο; Ο χώρος που πιάνουν τα βιβλία του σε δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες σε όλο τον κόσμο; Οι συζητήσεις που προκαλούν τα γραπτά του; Μετά τις "Ιστορίες από την Κολιμά" δεν ξέρω και δεν είμαι ο καταλληλότερος για να αποφανθώ.

Αυτό που ξέρω είναι το αποτέλεσμα που επιφέρει η ανάγνωση των «Ιστοριών από την Κολιμά». Είναι ένα σημάδι, μια ουλή βαθιά στο νου και στην ψυχή. Οι ιστορίες του Σαλάμοφ είναι βουβή έκρηξη. Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον που θα τις διαβάσει και στο τέλος θα παραμείνει  ο ίδιος άνθρωπος. Θα βγει από την διαδικασία κομματιασμένος αλλά παραδόξως περισσότερο αρτιμελής ψυχικά και διανοητικά. Διαλυμένος αλλά ταυτόχρονα πληρέστερος. Γίνεται; Ναι, κάποιες φορές γίνεται.

Ο Σαλάμοφ έζησε και συμμετείχε στα πρώτα νεανικά του χρόνια στην «έφοδο στον ουρανό» που έφερε η σοβιετική επανάσταση. Πίστεψε κι αυτός όπως και εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες στην απελευθερωτική και δημιουργική δυναμική της επανάστασης. Και μετά, στα τέλη της δεκαετίας του 20 ήρθε η πρώτη φυλάκιση και εξορία του  με την κατηγορία ότι διακινούσε στο πανεπιστήμιο το «Γράμμα προς το Συνέδριο» την τελευταία επιστολή του Λένιν προς τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος, γνωστότερης ως «Διαθήκη του Λένιν». Μετά την αποφυλάκισή του συλλαμβάνεται και πάλι με την κατηγορία της αντεπαναστατικής τροτσκιστικής δράσης. Χαρακτηρίζεται με την χειρότερη για την εποχή κατηγορία ως «εχθρός του λαού» και εξορίζεται στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στα ορυχεία χρυσού στην περιοχή Κολιμά στις εσχατιές της χώρας.

Εκατό σαράντα περίπου ιστορίες από τα στρατόπεδα στην Κολιμά. Κάθε ιστορία και μια έκπληξη, μια αποκάλυψη. Κάθε πρόταση τομή στην ανθρώπινη ψυχή. Κάθε ιστορία και μια διαφορετική καταγραφή των απώτατων ορίων της απελπισίας αλλά και της ελπίδας για επιβίωση. Μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα ο αγώνας για  ζωή  στην απόλυτη κυριολεξία του.

Οι ιστορίες του Σαλάμοφ δεν είναι κραυγή διαμαρτυρίας ή καταγγελίας. Δεν είναι πολιτικό μανιφέστο κατά της καταπίεσης. Είναι μαγνητική τομογραφία αυτού που είμαστε, όλοι μας, θύτες και θύματα. Είναι περίγραμμα αυτού που ενδεχομένως μπορούμε να γίνουμε κάποτε όλοι μας σε ένα κόσμο χωρίς θύτες και θύματα.

Θέλω να ζητήσω συγνώμη από τον αδελφό και φίλο Μανώλη Βελιτζανίδη για την κριτική μου και τα πειράγματα μου κάποιες φορές για κάποια από τα βιβλία που εκδίδει ο εκδοτικός του οίκος ο ΙΝΔΙΚΤΟΣ.

Μανώλη θα πρέπει όμως και εσύ να μου ζητήσεις συγνώμη γιατί δεν με υποχρέωσες να πάρω στα χέρια μου τις «Ιστορίες από την Κολιμά» νωρίτερα. Να μην τα ξαναλέμε αλλά δουλειά σας, των σοβαρών εκδοτών θέλω να πω , είναι να στέλνουν εξώδικα, σε πρώτη φάση, στους φίλους τους και να τους υποχρεώνουν να λάβουν γνώση των σημαντικών βιβλίων που εκδίδουν. Κι αν δεν συμμορφωθούν να προχωρούν στα επόμενα βήματα της ποινικής δίωξης. (Λέμε τώρα, μην το παίρνεις και τοις μετρητοίς…)

ΚΑΛΑ ΣΑΡΑΝΤΑ...

...να συγχωρεθούν(;) τα πεπραγμένα τους...

Αν προσπαθήσει κάποιος να χαρτογραφήσει τις απόψεις, τις γνώμες, τις προβλέψεις που γίνονται τον τελευταίο καιρό γύρω από τον Γιώργο Παπανδρέου θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια στην πόρτα ενός καλού ψυχίατρου. Κόμματα, «αναλυτές» και πολιτικά πρόσωπα με περισσή ευκολία τοποθετούνται για  τον ΓΑΠ,  τις πρωτοβουλίες και τις δηλώσεις του, με τελείως αντιφατικές και αντικρουόμενες προσεγγίσεις.

Θα μπορούσε κάτι τέτοιο να δικαιολογηθεί αν  συνέβαινε σε ένα βάθος χρόνου. Το εκπληκτικό όμως είναι ότι συμβαίνει σε χρόνο μηδενικό, σχεδόν ταυτόχρονα. Οι ίδιοι άνθρωποι τοποθετούνται σε διάστημα ημερών, κάποιες φορές και ωρών, με τελείως αντιφατικό τρόπο.

«Είναι ανύπαρκτος, είναι μόνος του δεν τον ακολουθεί κανείς, δεν επηρεάζει ούτε τον εαυτό του, δεν ξέρει τι λέει, είναι τρελός, είναι αυτός που μας έβαλε στο μνημόνιο χωρίς να ρωτήσει κανέναν, αδιαφορούμε γι’ αυτόν, είναι ξεπερασμένος, είναι μνημονιακός γιατί ψηφίζει όλα τα μνημονιακά νομοσχέδια, είναι δεμένος χειροπόδαρα γιατί τον «κρατάνε» με «χαρτιά», να ξεκουμπιστεί να φύγει δεν τον έχουμε ανάγκη». Αυτή είναι η κεντρική ιδέα όσων ακούς  από διάφορα στελέχη και δημοσιογράφους. Σε λίγες ώρες τα ίδια κέντρα επανέρχονται από την άλλη είσοδο του παραλογισμού.

«Είναι επικίνδυνος, τον ακολουθεί ένα σοβαρό κομμάτι φανατικών οπαδών του, μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά στην δημοκρατική παράταξη, η κυβέρνηση ακολουθεί την δική του πολιτική τι πρόβλημα έχει, τα θετικά αποτελέσματα της σημερινής πολιτικής είναι η δικαίωσή του, πρέπει να είναι μαζί μας αυτή την ώρα της κρίσιμης μάχης, αν «κουνηθεί» θα  διαγραφεί, έχει σημαντική εκλογική επιρροή που μπορεί να ανατρέψει τα σημερινά δεδομένα και να κόψει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, το πιθανότερο είναι ότι αν κάνει κόμμα θα βρεθεί μπροστά από την ΔΗΠΑΡ και τον Βενιζέλο». Αυτά λένε τα ίδια κέντρα με απόσταση λίγων ωρών από τις προηγούμενες τελείως αντίθετες προσεγγίσεις τους.

Κάνει μια δήλωση ή  τοποθέτηση ο Παπανδρέου και γίνεται αντικείμενο μαγικών τρικ. Πρώτα  εμφανίζεται πρωτοσέλιδη στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο, μετά από λίγο εξαφανίζεται για να επανέλθει αργότερα πετσοκομμένη και «μεταφρασμένη». Όταν  η δήλωση είναι συνοπτική τότε ερμηνεύεται ως «σιβυλλική» και απειλητική. Γίνεται δήλωση αναλυτική για να αποφεύγονται σκόπιμες ή όχι παρερμηνείες και το τροπάρι αλλάζει. Η δήλωση, μας λένε τα ίδια πάντα κέντρα,  είναι μεγάλη και κουραστική.

Σε όλες τις περιπτώσεις αναδεικνύουν τα «κρυφά» νοήματα, τους μύχιους σχεδιασμούς και τα άρρητα κόλπα. Και κινούμενα σχέδια να έχει μια δήλωση του Παπανδρέου για να γίνει απολύτως κατανοητή, οι γνωστοί εντεταλμένοι κονδυλοφόροι θα παραλείψουν το σώμα και θα γράψουν σελίδες επί σελίδων για την γραμματοσειρά. Προσπαθώντας να μας πείσουν ότι εκεί στην γραμματοσειρά βρίσκεται το «σατανικό σχέδιο» Παπανδρέου και όχι στο, ακόμα και ζωγραφισμένο, περιεχόμενο της δήλωσης.

Σε ένα βαθμό όλος αυτός ο παραλογισμός έχει την εξήγησή του. Είναι η αμηχανία. Η αμηχανία που αισθάνεται ο παραμυθατζής – πολιτικός και οικονομικός νταβατζής όταν κάποιος με επίμονο και συγκεκριμένο τρόπο αναδεικνύει την πραγματικότητα και την αλήθεια. Πολύ περισσότερο όταν οι ίδιες οι εξελίξεις απογυμνώνουν το παραμύθι και το αποδομούν πλήρως, τότε εκείνος που φωνάζει «ο βασιλιάς είναι γυμνός» είναι ο φταίχτης και όχι ο ξεβράκωτος βασιλιάς.

Είναι ακόμα ο φόβος μπροστά στην διαφαινόμενη πλήρη κατάρρευση των παραμυθιών. Γιατί τα παραμύθια τους δεν έχουν καμία σχέση με τα άδολα παραμύθια που λένε οι γιαγιάδες στα εγγόνια τους. Είναι παραμύθια εργαλεία μέσω των οποίων χτίζονται περιουσίες, κόμματα, πολιτικές,  ακαδημαϊκές και μηντιακές καριέρες. Είναι παραμύθια δόλου και σκοπιμότητας. Είναι παραμύθια εντάσεως κερδοσκοπίας. Είναι παραμύθια χρηματοοικονομικά εργαλεία. Είναι το παραμύθι τους το τελευταίο και πιο εξελιγμένο στάδιο του παρασιτισμού.

Είναι τέλος ο φόβος της σκέψης και της κρίσης των πολιτών ιδιαίτερα της νέας γενιάς. Διαβλέπουν ότι αυτή η σκέψη  επιταχύνεται και προσανατολίζεται σε καινούργιες κατευθύνσεις.  Αντιλαμβάνονται οι πιο ευφυείς από αυτούς ότι ένας κρίσιμος ποιοτικά και ποσοτικά αριθμός πολιτών προχωρεί στον συμπυκνωμένο χρόνο της πολιτικής με μεγάλα άλματα. Δεν στρατοπεδεύει απέναντί τους για να δώσει μάχη εναντίον τους. Κάνει κάτι χειρότερο, πολύ πιο επώδυνο γι΄αυτούς και τα συμφέροντά τους, τους ξεπερνάει.

Οργανώνει, σχεδιάζει, θεμελιώνει ΣΗΜΕΡΑ το ΑΥΡΙΟ. Κι αυτό οι παραμυθάδες δεν μπορούν να το αντέξουν γιατί δεν μπορούν να το αντιπαλέψουν. Δεν έχουν ούτε το σχέδιο, ούτε τις ιδέες, ούτε τους ανθρώπους. ’Έχουν μόνο χαρτοφυλάκια, τραπεζικούς λογαριασμούς, ΜΜΕ και υποτακτικούς. Αυτά συνήθως αρκούν. Όχι όμως πάντα και ασφαλώς όχι για πάντα. Γιατί στην ιστορική και κοινωνική εξέλιξη υπάρχουν οι ρωγμές. Οι ρωγμές που γίνονται πόρτες και μετά πύλες και μετά λεωφόροι για την είσοδο του νέου, του αληθινού, του ανατρεπτικού. Έτσι κινείται η ιστορία, έτσι καταγράφεται η ιστορία των λαών.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ανοίγει συστηματικά και επίμονα  τη ρωγμή στο κόσμο του παραμυθιού που έχουν κατασκευάσει. Και αυτό δεν μπορούν να το ανεχτούν γιατί κινδυνεύουν αυτοί αλλά κυρίως τα συμφέροντα τόσο τα δικά τους όσο και αυτά που εκπροσωπούν και για τα οποία δουλεύουν.

Ο πόλεμος που άνοιξαν και θα συνεχίσουν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου θα είναι ολοκληρωτικός και πολύμορφος. Θα τον χάσουν όμως. Νομοτελειακά. Γιατί δεν έχουν καταλάβει ότι η ρωγμή έχει ήδη γίνει δρόμος. Γιατί εθελοτυφλούν και δεν διακρίνουν ότι απέναντί τους πλέον δεν είναι μόνο ο ΓΑΠ. Δεν βλέπουν δίπλα του τις πολλές δεκάδες χιλιάδες συμπολιτών μας.

Στη μανία τους να σκάψουν πολύ βαθύ λάκκο για το Γιώργο Παπανδρέου έχουν σκάψει τόσο βαθιά που είναι σχεδόν αδύνατον να ξαναβγούν στην επιφάνεια. Εισήγαγαν μια καινούργια μέθοδο, το «αυτοθάψιμο».

Καλά τους σαράντα, πολιτικά πάντα. 

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ...

με τον φακό του alzap.

ΑΠΕΡΓΙΑ

ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ...

...πως πρέπει  να εμπιστευτούμε τους νέους, δηλαδή τους εαυτούς μας πριν 30-40 χρόνια.

Ένα από τα προβλήματα που θα πρέπει να λύσει σε λίγο καιρό ο Γιώργος Παπανδρέου θα είναι αυτό του συνωστισμού. Όχι αυτόν της Σμύρνης αλλά του πολιτικού συνωστισμού γύρω από το πρόσωπό του, τις προτάσεις του και τις πρωτοβουλίες του. Γιόμισαν με Παπανδρεϊκούς οι ρούγες και τα μεϊντάνια.  Αυτό όμως είναι δικό του πρόβλημα, «ας πρόσεχε» που λένε και στο χωριό μου το Μενίδι. Αν καθόταν «ήσυχος» όπως τον συμβούλευε ο Βαγγέλης, ούτε ο ΔΟΛ ούτε ο Μπόμπολας ούτε ο Γρηγοράκος θα τον έβριζαν. Άσε που θα είχε  νεκρή φύση γύρω του και θα έμπαινε ζωγραφιστός και δοξασμένος στα Μουσεία. (πληροφόρηση ΔΕΝ έχω σχετική αλλά υποψιάζομαι ότι θα πρέπει να ήταν πολύ άτακτος στο σχολείο ο ΓΑΠ…)

Είναι προφανές όμως και στον πλέον αδαή ότι η επιστολή Παπανδρέου στον Βενιζέλο πυροδότησε εξελίξεις χωρίς επιστροφή. Χιλιάδες πολίτες σε όλη τη χώρα, μέλη, οπαδοί, ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ  και όχι μόνο προσβλέπουν σε ένα νέο ξεκίνημα. Μια καινούργια αφετηρία που θα δώσει νόημα στην συλλογική δράση και θα φέρει και πάλι στην επιφάνεια όνειρα, ελπίδες και σχέδια για μια καλύτερη πατρίδα, ένα πιο φωτεινό αύριο με δικαιοσύνη και αλληλεγγύη για όλους.

Για να γίνει όμως το αύριο πραγματικό και όχι εικονικό χρειάζεται φαντασία, φρεσκάδα, ορμή, ανιδιοτέλεια και κάποιες φορές ακόμα και πολιτική αποκοτιά. Χαρακτηριστικά που σε γενικές γραμμές μιλώντας εντοπίζονται στους νέους.

Εμείς οι παλαιότεροι, οι –ηντα plus εννοώ, έχοντας ζήσει πολλά και αντιφατικά και αμφιλεγόμενα σε κάποιες περιπτώσεις, έχουμε την κατανοητή και φυσική τάση να θέλουμε να «σιγουρέψουμε» τα πάντα. Και είναι αυτός ο λόγος που αντιμετωπίζουμε με υφέρπουσα καχυποψία  νέους ανθρώπους που παίρνουν πολιτικές πρωτοβουλίες.

Η αλήθεια ωστόσο είναι πως η θεμιτή αγωνία μας για την ενδεχόμενη υπονόμευση της όποιας προσπάθειας μπορεί αν κακοφορμίσει να μετατραπεί σε παράγοντα ανάσχεσης και ακύρωσης μιας νέας αφετηρίας.

Θέλω να καλέσω τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της γενιάς μου και τους μεγαλύτερους να θυμηθούμε και να σκεφτούμε.

Να θυμηθούμε πως το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε από την ανταπόκριση μας, νέων παιδιών τότε, στο κάλεσμα του Ανδρέα. Δεν ξέραμε πολλά πράγματα, δεν μας ήξερε κανείς, ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα και φτιάξαμε  τις οργανώσεις. Ασφαλώς και υπήρχαν μεγαλύτερες ηλικίες αλλά ήταν πολύ μικρότερος ο αριθμός τους στα πρώτα βήματα.

Να θυμηθούμε τη φαντασία, το κέφι, τα όνειρα, το πείσμα, το θάρρος, την «ασέβεια» σε κάθε τι κατεστημένο, τις μικρές επαναστάσεις, τις πρωτοβουλίες ακόμα και απέναντι κάποιες φορές στην καθοδήγηση του Κινήματος.

Να θυμηθούμε τα λάθη που έφερνε ο υπερβολικός ζήλος και η βιασύνη να τα αλλάξουμε όλα.

Να θυμηθούμε ότι ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ μας τότε στα 16 χρόνια μας, στα 18, στα 25 και στα 30 αποτελέσαμε την αιχμή του δόρατος για την μεγάλη και λυτρωτική για την πατρίδα και τον λαό μας εξέλιξη του  ΠΑΣΟΚ.

Να θυμηθούμε ότι και τότε οι μεγαλύτεροι πότε γκρίνιαζαν, πότε μας αμφισβητούσαν και καμιά φορά μας υποπτεύονταν. Κι όμως η συντριπτική πλειοψηφία όλων των νέων και άγνωστων αγοριών και κοριτσιών τότε ήταν αυτή που τροφοδότησε και δημιούργησε την  δυναμική του ΠΑΣΟΚ .

Να σκεφτούμε ότι και σήμερα, όσο κι αν η ιστορία ΔΕΝ επαναλαμβάνεται, βρισκόμαστε σε συνθήκες που κυοφορούν το νέο. Την συνταγή την ξέρουμε. Έχουμε τον ηγέτη που έχει βάλει το καθοριστικό περίγραμμα των αναγκαίων θέσεων και προτάσεων για μια νέα αρχή.

Να σκεφτούμε και πάλι όπως τότε και να εμπιστευτούμε τους νέους ανθρώπους, να εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο, έξω και πέρα από ηλικία, καταγωγή, χρώμα, φύλο, επάγγελμα, μόρφωση. 

Να σκεφτούμε και πάλι όπως τότε και  να δούμε μόνο τις πολιτικές θέσεις και την πολιτική και κοινωνική δράση και πράξη του καθένα μας και με αυτό να αξιολογήσουμε και να εμπιστευθούμε ο ένας τον άλλον.

Να σκεφτούμε πως αν τότε το 1974 η νεολαία της εποχής, ΕΜΕΙΣ ΔΗΛΑΔΗ, είχαμε υποταχθεί στα κελεύσματα και τις συντηρητικές «συμβουλές» των παλιότερων συντρόφων, αν δεν είχαμε σύμμαχο την εμπιστοσύνη και την αγάπη του Ανδρέα στους νέους ανθρώπους, το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν θα γινόταν αυτό που έγινε.

Να τα θυμηθούμε λοιπόν όλα αυτά και να σκεφτούμε ότι τελικά πρέπει να εμπιστευθούμε τις νέες γενιές που διεκδικούν να μπουν στο προσκήνιο με το δικό τους τρόπο, με τη δική τους ψυχή και μυαλό και να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους. Γιατί στο κάτω κάτω έχουν το δικαίωμα να έχουν έναν λόγο παραπάνω για έναν κόσμο στον οποίο εκείνοι και εκείνες θα ζήσουν αντικειμενικά πολλά χρόνια μετά από μας.

Και βεβαίως η εμπιστοσύνη που πρέπει να δείξουμε πρέπει να συμβαδίζει  με την ειλικρίνεια. Γιατί θα πρέπει ταυτόχρονα να είμαστε ειλικρινείς εμείς οι μεγαλύτεροι σε αυτό που σκεφτόμαστε και να καταθέτουμε την άποψή μας με νεανική ορμή και πάθος όταν διαφωνούμε.

Να εμπιστευτούμε λοιπόν τους νέους που παίρνουν πολιτικές πρωτοβουλίες και σταθούμε δίπλα τους.

Να εμπιστευτούμε δηλαδή τους εαυτούς μας και αυτό που κάναμε κάποτε.

ΒΙΒΛΙΑ και ΕΝΟΧΕΣ...

... μια απόφαση δύσκολη αλλά λυτρωτική.

Κοιτάζω κατά καιρούς την βιβλιοθήκη μου. Εκατοντάδες βιβλία με κοιτάζουν κι εκείνα. Κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε χρόνο. Και τα χρόνια περνάνε.

Ποια είναι η αξία του βιβλίου; Πόσο διαρκεί;

Η αξία του βιβλίου, έχω καταλήξει πια, είναι το περιεχόμενό του και αυτό που σου αφήνει όταν διαβάσεις και την τελευταία σελίδα του. Μετά τέλος.  Η όποια αξία  του για σένα έχει καταγραφεί και ενσωματωθεί. Όσο παραμένει στην κατοχή σου από το σημείο αυτό και μετά είναι ουσιαστικά άχρηστο. Παραμένει απλώς ως ένδειξη-απόδειξη ότι ξέρεις το περιεχόμενό του. Παράσημο ματαιοδοξίας.

Τα περισσότερα βιβλία τα διαβάζεις μια φορά και αυτό ήταν. Κάποια τα αρχίζεις και δεν τα τελειώνεις ποτέ. Κάποια άλλα ελάχιστα τα διαβάζεις και τα ξαναδιαβάζεις και δεν θέλεις να τα αποχωριστείς ποτέ γιατί νοιώθεις ότι είναι η ασφάλεια και το καταφύγιο σου στα πολύ δύσκολα. Αυτά όμως είπαμε είναι πολύ λίγα, ελάχιστα. Με τα πολλά άλλα, τα περισσότερα τι κάνεις;

Τα βιβλία για μένα ήταν για πολλά πάρα πολλά χρόνια φετίχ. Δεν ήθελα να τα χάνω, δεν ήθελα να τα δανείζω. Άργησα να καταλάβω ότι η όποια αξία του σε ότι με αφορά θα χαθεί μαζί μου. Όλα όσα ένοιωσα και  έμαθα διαβάζοντας ένα βιβλίο αντανακλούν σε ένα βαθμό αυτό που είμαι και αυτό που κάνω κάθε μέρα για όσο καιρό θα μπορώ να είμαι και να κάνω.

Και τι σε πειράζουν τα βιβλία στην βιβλιοθήκη θα μου πείτε. Έχεις πρόβλημα χώρου;  

Όχι δεν έχω πρόβλημα χώρου. Το αντίθετο θα έλεγα.

Ενοχές έχω που χρόνο με το χρόνο  πολλαπλασιάζονται.

Γιατί  γίνεται όλο και πιο έντονη η πεποίθηση μου πώς αν  πραγματικά αγαπάω τα βιβλία τότε πρέπει να τους δώσω πίσω τη ζωή τους. Να τα απελευθερώσω. Γιατί τα βιβλία ξαναποκτούν ζωή και αξία όταν διαβάζονται και πάλι από άλλα μάτια, μυαλά, ψυχές. Ξανα-γεννιούνται  και ξανα-προσφέρουν και ξανα-δημιουργούν. Γιατί κάθε αναγνώστης νοιώθει, καταλαβαίνει, ονειρεύεται, συλλογίζεται  διαφορετικά το περιεχόμενο του ίδιου βιβλίου από τον προηγούμενο ή τον επόμενο αναγνώστη.

Το ίδιο βιβλίο διαβασμένο από χίλιους ανθρώπους δίνει χίλιες τουλάχιστον εκδοχές δημιουργικής επεξεργασίας.

Τα διαβασμένα βιβλία στην βιβλιοθήκη μας είναι βιβλία φυλακισμένα και νεκρά. Πέρα από εκείνα τα λίγα που κάποιος τα χρησιμοποιεί ξανά και ξανά, τα βιβλία «αναφοράς» δηλαδή που συνεχίζουν να ζουν επειδή προσφεύγουμε διαχρονικά σε αυτά, όλα τα άλλα υποφέρουν απαξιωμένα, βουβά, φυλακισμένα στο όνομα της «ιδιοκτησίας» ή και της  ματαιοδοξίας.

Πήρα λοιπόν την απόφαση να διαθέσω τα περισσότερα από τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου. Γεννήθηκε αμέσως το ερώτημα. Πού και σε ποιους;
Από το αδιέξοδο με έβγαλε η Χρυσάνθη η γυναίκα του Αντώνη. Μου υπέδειξε τις Γυναικείες Φυλακές, κάποιες συγκεκριμένες φυλακές. Φυλακές που υπάρχουν και παιδιά μέχρι 18 ετών.

Πήρα την απόφαση και μπορεί να φανεί  ή και να είναι γελοίο αλλά ψιλοσυγκινήθηκα. Χαρμολύπη πρέπει να είναι η λέξη που το περιγράφει. Αποχωρίζεσαι κάτι που αγαπάς και πονάς αλλά ξέρεις ότι του ξαναδίνεις ζωή και προοπτική.

Και ξέρεις ακόμα ότι κάπου μακριά ένας συνάνθρωπος φυλακισμένος μπορεί να διαβάσει αυτό που χάρισες και να δραπετεύει σε κόσμους  καλύτερους. Ότι μπορεί με ένα βιβλίο, έστω για κάποιες ώρες, να του προσφέρεις μια αγκαλιά και ένα χάδι. Και ποιος ξέρει  μπορεί  ένα βιβλίο να γίνει μέχρι και αφετηρία μιας άλλης ζωής.

Αυτά.   

"ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ"... ΑΛΛΑ "ΘΑΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ"...

"Έτσι είναι η ζωή και πως  να την αλλάξεις", τραγουδούσε πριν χρόνια η Βίκυ Μοσχολιού.

Κάποιες φορές έτσι μοιάζουν τα πράγματα.

‘Όταν ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ  «επίσημος», «γραβατωμένος», «φραγκάτος», όταν δεν είσαι «κάποιος νοματαίος» τέλος πάντων και διαμαρτυρηθείς γιατί πιστεύεις ότι  κάποιος που μιλάει από το βήμα σε προσβάλλει και σε υποτιμά τότε είσαι ντε φάκτο σχιζοφρενής, απολίτιστος, μαο μαο, τζιχαντιστής, κλακαδόρος κλπ,κλπ. Σε περιλαμβάνουν τα «ανεξάρτητα» ΜΜΕ  και σου δίνουν και καταλαβαίνεις τόσο ώστε να το βουλώσεις και να μην ξαναμιλήσεις για καιρό.

Όταν όμως ΕΙΣΑΙ όλα ή κάτι από  τα παραπάνω, (φραγκάτος, επίσημος, κλπ) τότε μπορεί ελεύθερα και με το νόμο να είσαι –πάλι εσύ- στο βήμα και να βρίζεις χυδαία τους αντιπάλους σου. Οι βρισιές σου μετατρέπονται και γίνονται «ευφυείς ατάκες», «ευρηματικό σχόλιο», «απόσταγμα σοφίας» άξιες θαυμασμού και επαίνου. Είναι δείγμα «πολιτισμού» και «μόρφωσης» και «επιπέδου». Και  όλα τα ΜΜΕ να επικροτούν και να αναμεταδίδουν.

Δεν πειράζει.

Και δεν πειράζει γιατί εκτός από το όμορφο τραγούδι της Μοσχολιού που αναφέρθηκε πριν υπάρχει ένα τραγούδι ακόμα καλύτερο.

« ΘΑΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ» της αγαπημένης Κατερίνας Γώγου

Θα 'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.

Να το θυμάσαι Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι

που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη

– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα

άκου θάρθει καιρός

που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη

Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές

με γερμένους απέξω

Και τη δουλειά

θα τη διαλέγουμε

δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα

κι άλλοι με νότες

Να φυλάξεις μοναχά

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές

απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός

για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –

δύσκολοι καιροί.

Και θάρθουνε κι άλλοι.

Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –

τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω

κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:

«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».

Θα την αλλάξουμε τη ζωή

παρ’ όλα αυτά Μαρία.