ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ...

...πως πρέπει  να εμπιστευτούμε τους νέους, δηλαδή τους εαυτούς μας πριν 30-40 χρόνια.

Ένα από τα προβλήματα που θα πρέπει να λύσει σε λίγο καιρό ο Γιώργος Παπανδρέου θα είναι αυτό του συνωστισμού. Όχι αυτόν της Σμύρνης αλλά του πολιτικού συνωστισμού γύρω από το πρόσωπό του, τις προτάσεις του και τις πρωτοβουλίες του. Γιόμισαν με Παπανδρεϊκούς οι ρούγες και τα μεϊντάνια.  Αυτό όμως είναι δικό του πρόβλημα, «ας πρόσεχε» που λένε και στο χωριό μου το Μενίδι. Αν καθόταν «ήσυχος» όπως τον συμβούλευε ο Βαγγέλης, ούτε ο ΔΟΛ ούτε ο Μπόμπολας ούτε ο Γρηγοράκος θα τον έβριζαν. Άσε που θα είχε  νεκρή φύση γύρω του και θα έμπαινε ζωγραφιστός και δοξασμένος στα Μουσεία. (πληροφόρηση ΔΕΝ έχω σχετική αλλά υποψιάζομαι ότι θα πρέπει να ήταν πολύ άτακτος στο σχολείο ο ΓΑΠ…)

Είναι προφανές όμως και στον πλέον αδαή ότι η επιστολή Παπανδρέου στον Βενιζέλο πυροδότησε εξελίξεις χωρίς επιστροφή. Χιλιάδες πολίτες σε όλη τη χώρα, μέλη, οπαδοί, ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ  και όχι μόνο προσβλέπουν σε ένα νέο ξεκίνημα. Μια καινούργια αφετηρία που θα δώσει νόημα στην συλλογική δράση και θα φέρει και πάλι στην επιφάνεια όνειρα, ελπίδες και σχέδια για μια καλύτερη πατρίδα, ένα πιο φωτεινό αύριο με δικαιοσύνη και αλληλεγγύη για όλους.

Για να γίνει όμως το αύριο πραγματικό και όχι εικονικό χρειάζεται φαντασία, φρεσκάδα, ορμή, ανιδιοτέλεια και κάποιες φορές ακόμα και πολιτική αποκοτιά. Χαρακτηριστικά που σε γενικές γραμμές μιλώντας εντοπίζονται στους νέους.

Εμείς οι παλαιότεροι, οι –ηντα plus εννοώ, έχοντας ζήσει πολλά και αντιφατικά και αμφιλεγόμενα σε κάποιες περιπτώσεις, έχουμε την κατανοητή και φυσική τάση να θέλουμε να «σιγουρέψουμε» τα πάντα. Και είναι αυτός ο λόγος που αντιμετωπίζουμε με υφέρπουσα καχυποψία  νέους ανθρώπους που παίρνουν πολιτικές πρωτοβουλίες.

Η αλήθεια ωστόσο είναι πως η θεμιτή αγωνία μας για την ενδεχόμενη υπονόμευση της όποιας προσπάθειας μπορεί αν κακοφορμίσει να μετατραπεί σε παράγοντα ανάσχεσης και ακύρωσης μιας νέας αφετηρίας.

Θέλω να καλέσω τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της γενιάς μου και τους μεγαλύτερους να θυμηθούμε και να σκεφτούμε.

Να θυμηθούμε πως το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε από την ανταπόκριση μας, νέων παιδιών τότε, στο κάλεσμα του Ανδρέα. Δεν ξέραμε πολλά πράγματα, δεν μας ήξερε κανείς, ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα και φτιάξαμε  τις οργανώσεις. Ασφαλώς και υπήρχαν μεγαλύτερες ηλικίες αλλά ήταν πολύ μικρότερος ο αριθμός τους στα πρώτα βήματα.

Να θυμηθούμε τη φαντασία, το κέφι, τα όνειρα, το πείσμα, το θάρρος, την «ασέβεια» σε κάθε τι κατεστημένο, τις μικρές επαναστάσεις, τις πρωτοβουλίες ακόμα και απέναντι κάποιες φορές στην καθοδήγηση του Κινήματος.

Να θυμηθούμε τα λάθη που έφερνε ο υπερβολικός ζήλος και η βιασύνη να τα αλλάξουμε όλα.

Να θυμηθούμε ότι ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ μας τότε στα 16 χρόνια μας, στα 18, στα 25 και στα 30 αποτελέσαμε την αιχμή του δόρατος για την μεγάλη και λυτρωτική για την πατρίδα και τον λαό μας εξέλιξη του  ΠΑΣΟΚ.

Να θυμηθούμε ότι και τότε οι μεγαλύτεροι πότε γκρίνιαζαν, πότε μας αμφισβητούσαν και καμιά φορά μας υποπτεύονταν. Κι όμως η συντριπτική πλειοψηφία όλων των νέων και άγνωστων αγοριών και κοριτσιών τότε ήταν αυτή που τροφοδότησε και δημιούργησε την  δυναμική του ΠΑΣΟΚ .

Να σκεφτούμε ότι και σήμερα, όσο κι αν η ιστορία ΔΕΝ επαναλαμβάνεται, βρισκόμαστε σε συνθήκες που κυοφορούν το νέο. Την συνταγή την ξέρουμε. Έχουμε τον ηγέτη που έχει βάλει το καθοριστικό περίγραμμα των αναγκαίων θέσεων και προτάσεων για μια νέα αρχή.

Να σκεφτούμε και πάλι όπως τότε και να εμπιστευτούμε τους νέους ανθρώπους, να εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο, έξω και πέρα από ηλικία, καταγωγή, χρώμα, φύλο, επάγγελμα, μόρφωση. 

Να σκεφτούμε και πάλι όπως τότε και  να δούμε μόνο τις πολιτικές θέσεις και την πολιτική και κοινωνική δράση και πράξη του καθένα μας και με αυτό να αξιολογήσουμε και να εμπιστευθούμε ο ένας τον άλλον.

Να σκεφτούμε πως αν τότε το 1974 η νεολαία της εποχής, ΕΜΕΙΣ ΔΗΛΑΔΗ, είχαμε υποταχθεί στα κελεύσματα και τις συντηρητικές «συμβουλές» των παλιότερων συντρόφων, αν δεν είχαμε σύμμαχο την εμπιστοσύνη και την αγάπη του Ανδρέα στους νέους ανθρώπους, το ΠΑΣΟΚ ποτέ δεν θα γινόταν αυτό που έγινε.

Να τα θυμηθούμε λοιπόν όλα αυτά και να σκεφτούμε ότι τελικά πρέπει να εμπιστευθούμε τις νέες γενιές που διεκδικούν να μπουν στο προσκήνιο με το δικό τους τρόπο, με τη δική τους ψυχή και μυαλό και να αλλάξουν τον κόσμο γύρω τους. Γιατί στο κάτω κάτω έχουν το δικαίωμα να έχουν έναν λόγο παραπάνω για έναν κόσμο στον οποίο εκείνοι και εκείνες θα ζήσουν αντικειμενικά πολλά χρόνια μετά από μας.

Και βεβαίως η εμπιστοσύνη που πρέπει να δείξουμε πρέπει να συμβαδίζει  με την ειλικρίνεια. Γιατί θα πρέπει ταυτόχρονα να είμαστε ειλικρινείς εμείς οι μεγαλύτεροι σε αυτό που σκεφτόμαστε και να καταθέτουμε την άποψή μας με νεανική ορμή και πάθος όταν διαφωνούμε.

Να εμπιστευτούμε λοιπόν τους νέους που παίρνουν πολιτικές πρωτοβουλίες και σταθούμε δίπλα τους.

Να εμπιστευτούμε δηλαδή τους εαυτούς μας και αυτό που κάναμε κάποτε.

ΒΙΒΛΙΑ και ΕΝΟΧΕΣ...

... μια απόφαση δύσκολη αλλά λυτρωτική.

Κοιτάζω κατά καιρούς την βιβλιοθήκη μου. Εκατοντάδες βιβλία με κοιτάζουν κι εκείνα. Κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε χρόνο. Και τα χρόνια περνάνε.

Ποια είναι η αξία του βιβλίου; Πόσο διαρκεί;

Η αξία του βιβλίου, έχω καταλήξει πια, είναι το περιεχόμενό του και αυτό που σου αφήνει όταν διαβάσεις και την τελευταία σελίδα του. Μετά τέλος.  Η όποια αξία  του για σένα έχει καταγραφεί και ενσωματωθεί. Όσο παραμένει στην κατοχή σου από το σημείο αυτό και μετά είναι ουσιαστικά άχρηστο. Παραμένει απλώς ως ένδειξη-απόδειξη ότι ξέρεις το περιεχόμενό του. Παράσημο ματαιοδοξίας.

Τα περισσότερα βιβλία τα διαβάζεις μια φορά και αυτό ήταν. Κάποια τα αρχίζεις και δεν τα τελειώνεις ποτέ. Κάποια άλλα ελάχιστα τα διαβάζεις και τα ξαναδιαβάζεις και δεν θέλεις να τα αποχωριστείς ποτέ γιατί νοιώθεις ότι είναι η ασφάλεια και το καταφύγιο σου στα πολύ δύσκολα. Αυτά όμως είπαμε είναι πολύ λίγα, ελάχιστα. Με τα πολλά άλλα, τα περισσότερα τι κάνεις;

Τα βιβλία για μένα ήταν για πολλά πάρα πολλά χρόνια φετίχ. Δεν ήθελα να τα χάνω, δεν ήθελα να τα δανείζω. Άργησα να καταλάβω ότι η όποια αξία του σε ότι με αφορά θα χαθεί μαζί μου. Όλα όσα ένοιωσα και  έμαθα διαβάζοντας ένα βιβλίο αντανακλούν σε ένα βαθμό αυτό που είμαι και αυτό που κάνω κάθε μέρα για όσο καιρό θα μπορώ να είμαι και να κάνω.

Και τι σε πειράζουν τα βιβλία στην βιβλιοθήκη θα μου πείτε. Έχεις πρόβλημα χώρου;  

Όχι δεν έχω πρόβλημα χώρου. Το αντίθετο θα έλεγα.

Ενοχές έχω που χρόνο με το χρόνο  πολλαπλασιάζονται.

Γιατί  γίνεται όλο και πιο έντονη η πεποίθηση μου πώς αν  πραγματικά αγαπάω τα βιβλία τότε πρέπει να τους δώσω πίσω τη ζωή τους. Να τα απελευθερώσω. Γιατί τα βιβλία ξαναποκτούν ζωή και αξία όταν διαβάζονται και πάλι από άλλα μάτια, μυαλά, ψυχές. Ξανα-γεννιούνται  και ξανα-προσφέρουν και ξανα-δημιουργούν. Γιατί κάθε αναγνώστης νοιώθει, καταλαβαίνει, ονειρεύεται, συλλογίζεται  διαφορετικά το περιεχόμενο του ίδιου βιβλίου από τον προηγούμενο ή τον επόμενο αναγνώστη.

Το ίδιο βιβλίο διαβασμένο από χίλιους ανθρώπους δίνει χίλιες τουλάχιστον εκδοχές δημιουργικής επεξεργασίας.

Τα διαβασμένα βιβλία στην βιβλιοθήκη μας είναι βιβλία φυλακισμένα και νεκρά. Πέρα από εκείνα τα λίγα που κάποιος τα χρησιμοποιεί ξανά και ξανά, τα βιβλία «αναφοράς» δηλαδή που συνεχίζουν να ζουν επειδή προσφεύγουμε διαχρονικά σε αυτά, όλα τα άλλα υποφέρουν απαξιωμένα, βουβά, φυλακισμένα στο όνομα της «ιδιοκτησίας» ή και της  ματαιοδοξίας.

Πήρα λοιπόν την απόφαση να διαθέσω τα περισσότερα από τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου. Γεννήθηκε αμέσως το ερώτημα. Πού και σε ποιους;
Από το αδιέξοδο με έβγαλε η Χρυσάνθη η γυναίκα του Αντώνη. Μου υπέδειξε τις Γυναικείες Φυλακές, κάποιες συγκεκριμένες φυλακές. Φυλακές που υπάρχουν και παιδιά μέχρι 18 ετών.

Πήρα την απόφαση και μπορεί να φανεί  ή και να είναι γελοίο αλλά ψιλοσυγκινήθηκα. Χαρμολύπη πρέπει να είναι η λέξη που το περιγράφει. Αποχωρίζεσαι κάτι που αγαπάς και πονάς αλλά ξέρεις ότι του ξαναδίνεις ζωή και προοπτική.

Και ξέρεις ακόμα ότι κάπου μακριά ένας συνάνθρωπος φυλακισμένος μπορεί να διαβάσει αυτό που χάρισες και να δραπετεύει σε κόσμους  καλύτερους. Ότι μπορεί με ένα βιβλίο, έστω για κάποιες ώρες, να του προσφέρεις μια αγκαλιά και ένα χάδι. Και ποιος ξέρει  μπορεί  ένα βιβλίο να γίνει μέχρι και αφετηρία μιας άλλης ζωής.

Αυτά.   

"ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ"... ΑΛΛΑ "ΘΑΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ"...

"Έτσι είναι η ζωή και πως  να την αλλάξεις", τραγουδούσε πριν χρόνια η Βίκυ Μοσχολιού.

Κάποιες φορές έτσι μοιάζουν τα πράγματα.

‘Όταν ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ  «επίσημος», «γραβατωμένος», «φραγκάτος», όταν δεν είσαι «κάποιος νοματαίος» τέλος πάντων και διαμαρτυρηθείς γιατί πιστεύεις ότι  κάποιος που μιλάει από το βήμα σε προσβάλλει και σε υποτιμά τότε είσαι ντε φάκτο σχιζοφρενής, απολίτιστος, μαο μαο, τζιχαντιστής, κλακαδόρος κλπ,κλπ. Σε περιλαμβάνουν τα «ανεξάρτητα» ΜΜΕ  και σου δίνουν και καταλαβαίνεις τόσο ώστε να το βουλώσεις και να μην ξαναμιλήσεις για καιρό.

Όταν όμως ΕΙΣΑΙ όλα ή κάτι από  τα παραπάνω, (φραγκάτος, επίσημος, κλπ) τότε μπορεί ελεύθερα και με το νόμο να είσαι –πάλι εσύ- στο βήμα και να βρίζεις χυδαία τους αντιπάλους σου. Οι βρισιές σου μετατρέπονται και γίνονται «ευφυείς ατάκες», «ευρηματικό σχόλιο», «απόσταγμα σοφίας» άξιες θαυμασμού και επαίνου. Είναι δείγμα «πολιτισμού» και «μόρφωσης» και «επιπέδου». Και  όλα τα ΜΜΕ να επικροτούν και να αναμεταδίδουν.

Δεν πειράζει.

Και δεν πειράζει γιατί εκτός από το όμορφο τραγούδι της Μοσχολιού που αναφέρθηκε πριν υπάρχει ένα τραγούδι ακόμα καλύτερο.

« ΘΑΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ» της αγαπημένης Κατερίνας Γώγου

Θα 'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.

Να το θυμάσαι Μαρία.

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι

που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη

– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα

άκου θάρθει καιρός

που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη

Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές

με γερμένους απέξω

Και τη δουλειά

θα τη διαλέγουμε

δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα

κι άλλοι με νότες

Να φυλάξεις μοναχά

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές

απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός

για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –

δύσκολοι καιροί.

Και θάρθουνε κι άλλοι.

Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –

τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω

κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:

«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».

Θα την αλλάξουμε τη ζωή

παρ’ όλα αυτά Μαρία.

ΕΝΑΣ ΜΑΟ ΜΑΟ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ...

( μετάφραση απο τα Σουαχίλι Αλέκος Στάμου )

Δεν ξέρω πόσοι άλλοι από εσάς το έχετε βιώσει  αλλά εγώ το έχω ξαναζήσει το έργο.  Τότε μας αποκαλούσαν  σχιζοφρενείς, ημιάγριους, απολίτιστους, ανθρώπους των σπηλαίων. Ήταν τότε που ήθελαν, τα ίδια συμφέροντα, τον Ανδρέα στον Κορυδαλλό.  Όποιος τολμούσε να υψώσει φωνή διαμαρτυρίας ισοπεδωνόταν σε όλα τα επίπεδα. Ήταν τότε που  κάποιοι κραύγαζαν από το προεκλογικό μπαλκόνι στον Άγιο Νικόλαο στο Λασίθι  ότι ήρθε καιρός να  «τελειώνουμε με τον Αλ Καπόνε της πολιτικής τον Ανδρέα Παπανδρέου». ¨Ηταν τότε που ο κ. Βοτσης της Ελευθεροτυπίας αποκαλούσε απο τηλεοράσεως τους πολίτες σχιζοφρενείς γιατί το ΠΑΣΟΚ πήρε μεγάλα ποσοστά στις εκλογές του 89...

Χωρίς ραδιόφωνα, εφημερίδες και τηλεοράσεις οι δημοκρατικοί πολίτες μέσα σε προπηλακισμούς και βρισιές  υπερασπίστηκαν τον Ανδρέα και την δημοκρατία.  Έδωσαν τη μάχη παντού, στη δουλειά, στις πλατείες, στα καφενεία. Και νίκησαν.

Σήμερα μας αποκαλούν και πάλι σχιζοφρενείς, Μαο Μαο, πολιτικούς τζιχαντιστές, ιθαγενείς απολίτιστους. Γιατί άραγε;

Η εξήγηση είναι απλή. Τρόμαξαν και πανικοβλήθηκαν από την  παρουσία των πολιτών στο πλευρό του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν το περίμεναν, δεν το υπολόγιζαν ότι 3.500 με 4.000 πολίτες θα έδιναν το παρών με επιμονή και υπομονή, όρθιοι από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 11 για να ακούσουν τον Γιώργο Παπανδρέου.

Ο κ. Βενιζέλος δήλωνε στην αρχή ότι δεν ασχολείται με "δευτερεύουσες" εκδηλώσεις και έβαζε τον Γρηγοράκο να βρίζει τους διοργανωτές της έκθεσης και τον Παπανδρέου. Μετά άλλαξε γνώμη και γραμμή και  δήλωσε ότι θα έρθει στην εκδήλωση αλλά μόνο αν του δοθεί χρόνος για χαιρετισμό. Και το αίτημά του για χαιρετισμό έγινε δεκτό με αλλαγή του προγράμματος της εκδήλωσης. Πίστεψε, έτσι ίσως τον συμβούλεψαν οι συμβουλάτορες Αλ Σαλεχ, Πρωτόπαπας, Καρύδης  και λοιποί συγγενείς, ότι θα καπελώσει την εκδήλωση και τον μοναδικό, σύμφωνα με το δημοσιευμένο από μέρες πρόγραμμα της εκδήλωσης,  ομιλητή  τον Γιώργο Παπανδρέου. Κουτοπονηριές, άθλια και ηλίθια συνδικαλιστικά παιχνίδια ανάξια οποιουδήποτε στοιχειωδώς σοβαρού πρωτοβάθμιου σωματείου.

Και ο Βενιζέλος ήταν και πάλι αντάξιος του πιο άθλιου πολιτικά εαυτού του. Έκανε τον χαιρετισμό ομιλία κανονική. Με το γνωστό αμετροεπές και θρασύδειλο ύφος.

Δεν ξέρω σε τι ποσοστό ευθύνεται το θράσος και σε τι ποσοστό η απόλυτη άγνοια σε σχέση με το κοινό που απευθυνόταν. Πάντως ο άνθρωπος ξεπέρασε τον εαυτό του. Τόλμησε να ισχυριστεί ότι για την κυβέρνηση Παπαδήμου ευθύνεται ο Παπανδρέου...

Σαν τον πατροκτόνο που κλαίει  και οργίζεται γιατί έμεινε ορφανός κουνούσε απειλητικά το δάκτυλο στο ακροατήριο.  Αφού αυτός και οι κολλητοί του υλοποιώντας τις εντολές της διαπλοκής ανέτρεψαν με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα τον Παπανδρέου μετά ζητάνε τα ρέστα γιατί ο Παπανδρέου  στήριξε την κυβέρνηση  Παπαδήμου για να μην χτυπήσει η χώρα στις ξέρες. Πιο Θρασύς, πιο άθλιος και πιο ψεύτης πεθαίνεις.

Μετά από όλα αυτά παραξενεύτηκε τάχα μου γιατί όλα όσα έλεγε αποδοκιμάστηκαν.

Και έβαλε τους μπομπολοψυχαραίους και τα θλιβερά πολιτικά τσιράκια του να μιλάνε για Μαο Μαο και τζιχαντιστές.

Ομολογώ, αν και τζιχαντιστής και κλακαδόρος, ότι καταλαβαίνω εν μέρει τον τρόμο και τον πανικό. Τους δικαιολογώ. Αν με ελάχιστη κινητοποίηση, χωρίς κομματικό μηχανισμό, ο Γιώργος Παπανδρέου συγκεντρώνει  πάνω από τρεις χιλιάδες κόσμο για τα εγκαίνια μιας έκθεσης ΤΙ θα γίνει αν αποφασίσει να κάνει ένα πολιτικό κάλεσμα αφετηρία. Πόσες χιλιάδες κόσμος θα ανταποκριθεί;

Κυρίως όμως έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα κι αυτό είναι πολιτικό.

Γιατί μπορεί με τα ελεγχόμενα  ΜΜΕ να κρύβουν επιμελώς το περιεχόμενο της ομιλίας Παπανδρέου και να επικεντρώνονται εντέχνως στους Μαο Μαο αλλά η πολιτική πρόταση Παπανδρέου ΔΙΑΤΥΠΩΘΗΚΕ και ΥΠΑΡΧΕΙ.
Κάθε  ώρα που περνάει, κάθε μέρα, κάθε μήνα θα γίνεται κτήμα όλο και περισσότερων πολιτών. Και σε αυτή την πρόταση δεν έχουν απάντηση γιατί δεν έχουν καμιά πολιτική πρόταση πέραν εκείνης που λέει το πως θα παραμείνουν στην εξουσία λίγες εβδομάδες ακόμα, λίγους μήνες ακόμα.

Πάντα στις πολιτικές εξελίξεις υπάρχει  ο πιο σταθερός  παράγοντας που είναι ο πολίτης. Και πάντα οι κάθε είδους και χρώματος πολιτικές εξουσίες μέσα στη τύφλωσή τους θεωρούν, αυτόν τον πιο κρίσιμο παράγοντα τον πολίτη, ως τον πλέον ασταθή και με ευκολία χειραγωγούμενο. Αυτή την χειραγώγηση μπορεί να την επιτυγχάνουν για λίγο, ποτέ όμως για πάντα και για όλα.

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Το τοπίο είναι ακόμα πιο καθαρό. Οι πολίτες παίρνουν θέση και αυτή η παράμετρος θα ενταθεί.

Από σήμερα 29 κατασκευαστές δημοσίων έργων  και  άλλων συναφών επαγγελμάτων, ιδιοκτήτες καναλιών και εφημερίδων κλπ, θα συνιστούν ολοένα και περισσότερο Βενιζέλο και τον θίασο του.

Από σήμερα θα ενταθούν οι βρώμικές επιθέσεις στον Γιώργο Παπανδρέου, στην οικογένειά του, στους φίλους και συντρόφους του, σε όσους πορεύονται πολιτικά μαζί του.  

Ωστόσο οι "Μαο Μαο", οι "τζιχαντιστές", οι "κλακαδόροι" άνεργοι, μικροσυνταξιούχοι, φοιτητές, εργαζόμενοι στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δημοκράτες πολίτες που νοιάζονται για την πατρίδα και την δημοκρατία είμαστε εδώ. Για μια ακόμα φορά όπως τόσες και τόσες φορές στην μακρόχρονη ιστορία αυτού του λαού.

Θα δώσουμε τη δύσκολη μάχη απέναντι σε όλους αυτούς που μας κουνάνε το δάχτυλο από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τις θωρακισμένες BMW.

Όπλο μας η αλήθεια, όπλο μας το δίκιο,  οδηγός μας η πολιτική βούληση του Γιώργου Παπανδρέου για μια δικαιότερη, περισσότερο δημοκρατική Ελλάδα.

Θα νικήσουμε.

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ...

...οι φωτογραφίες αποτυπώνουν το ύστατο χαίρε των Παλαιστινίων στον ηγέτη τους τον Γιάσερ Αραφάτ.

Έξι χρόνια αργότερα το 2010 το έφερε η συγκυρία να ξαναβρεθώ στην Παλαιστίνη, στη Ράφα αυτή τη φορά. Η φρίκη ανείπωτη.
Σήμερα, πέρασαν τέσσερα χρόνια και πάλι το αίμα  πρωταγωνιστεί. Πόσες γενιές πρέπει να χαθούν;

Κι ο Αντώνης μας βρίσκεται κοντά τους πια, κοντά στον Ανδρέα και στον Αραφάτ...

ΜΙΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΜΙΣΟΥΣ...

ΔΟΛιου  για το όνομα ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.

Τόσο κρατάει το ΔΟΛιο μίσος και  η εναντίωση με οτιδήποτε έχει να κάνει με το όνομα Παπανδρέου και κυρίως με ότι το όνομα αυτό συμβολίζει.

Ανακοινώθηκε από το Ίδρυμα Ανδρέα Παπανδρέου εκδήλωση – έκθεση στο Ζάππειο. Από την  1^η έως τις 7 Σεπτεμβρίου με θέμα: « Από τον Ανένδοτο στην Αλλαγή». Την εκδήλωση θα ανοίξει με ομιλία του την πρώτη μέρα ο Γιώργος Παπανδρέου.

Αυτό ήταν. Πήραν φωτιά τα τέλια και τα τρολάκια. Άρχισαν οι υπαινιγμοί, τα ψέματα, οι μυθομανίες, οι μεθοδευμένες πολιτικές αλητείες.

Η μουσική επένδυση της πολιτικής αλητείας  ανήκει βεβαίως στον Βαγγέλη Βενιζέλο και η ενορχήστρωση στον δοκιμασμένο και έμπειρο σε αυτά,  εδώ και δεκαετίες, ΔΟΛ.

Τις μέρες που έρχονται θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Για την γιαγιά Μινέϊκο και έναν πρώτο εξάδελφο της που διακόρευσε κόρη γνωστής οικογένειας και δεν την απεκατέστησε. Για τον Αντρίκο Παπανδρέου που κυκλοφορεί με μηχανάκι αλλά χωρίς κράνος.  Για το τι τρώει για κολατσιό ο Γιώργος Παπανδρέου σε τάπερ αμερικανικής παρακαλώ εταιρείας, ή μήπως είναι καλύτερα να βάλουν Ισραηλιτικών συμφερόντων; Για το κανό του που έχει μυστικές και κρυφές προπέλες άρα η κωπηλασία του είναι μούφα.

Τέτοια πολλά κι ακόμα χειρότερα θα ακούσουμε.

Λες και έχουν βάλει στοίχημα οι ΒενιζελοΨυχαραίοι να μας πορώσουν.

Για  να μας στείλουν να στηθούμε στο Ζάππειο με υπνόσακους και ξηρά τροφή και να περιμένουμε τον Γιώργο Παπανδρέου από τις 20 Αυγούστου, δέκα μέρες νωρίτερα.

Ότι και να θέλουν, ότι και να πουν, την απάντηση θα την πάρουν από τους πολίτες. Όπως ακριβώς την παίρνουν  εδώ και δεκαετίες.

Την Δευτέρα 1^η Σεπτεμβρίου ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ.

ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΛΑ ΟΣΟΙ ΜΕΙΝΑΜΕ ΑΘΗΝΑ...

...ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΤΡΕΧΕΤΕ ΣΤΑ 4 ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ.

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ.   :-)