ΕΝΑΣ ΜΑΟ ΜΑΟ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ...

( μετάφραση απο τα Σουαχίλι Αλέκος Στάμου )

Δεν ξέρω πόσοι άλλοι από εσάς το έχετε βιώσει  αλλά εγώ το έχω ξαναζήσει το έργο.  Τότε μας αποκαλούσαν  σχιζοφρενείς, ημιάγριους, απολίτιστους, ανθρώπους των σπηλαίων. Ήταν τότε που ήθελαν, τα ίδια συμφέροντα, τον Ανδρέα στον Κορυδαλλό.  Όποιος τολμούσε να υψώσει φωνή διαμαρτυρίας ισοπεδωνόταν σε όλα τα επίπεδα. Ήταν τότε που  κάποιοι κραύγαζαν από το προεκλογικό μπαλκόνι στον Άγιο Νικόλαο στο Λασίθι  ότι ήρθε καιρός να  «τελειώνουμε με τον Αλ Καπόνε της πολιτικής τον Ανδρέα Παπανδρέου». ¨Ηταν τότε που ο κ. Βοτσης της Ελευθεροτυπίας αποκαλούσε απο τηλεοράσεως τους πολίτες σχιζοφρενείς γιατί το ΠΑΣΟΚ πήρε μεγάλα ποσοστά στις εκλογές του 89...

Χωρίς ραδιόφωνα, εφημερίδες και τηλεοράσεις οι δημοκρατικοί πολίτες μέσα σε προπηλακισμούς και βρισιές  υπερασπίστηκαν τον Ανδρέα και την δημοκρατία.  Έδωσαν τη μάχη παντού, στη δουλειά, στις πλατείες, στα καφενεία. Και νίκησαν.

Σήμερα μας αποκαλούν και πάλι σχιζοφρενείς, Μαο Μαο, πολιτικούς τζιχαντιστές, ιθαγενείς απολίτιστους. Γιατί άραγε;

Η εξήγηση είναι απλή. Τρόμαξαν και πανικοβλήθηκαν από την  παρουσία των πολιτών στο πλευρό του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν το περίμεναν, δεν το υπολόγιζαν ότι 3.500 με 4.000 πολίτες θα έδιναν το παρών με επιμονή και υπομονή, όρθιοι από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 11 για να ακούσουν τον Γιώργο Παπανδρέου.

Ο κ. Βενιζέλος δήλωνε στην αρχή ότι δεν ασχολείται με "δευτερεύουσες" εκδηλώσεις και έβαζε τον Γρηγοράκο να βρίζει τους διοργανωτές της έκθεσης και τον Παπανδρέου. Μετά άλλαξε γνώμη και γραμμή και  δήλωσε ότι θα έρθει στην εκδήλωση αλλά μόνο αν του δοθεί χρόνος για χαιρετισμό. Και το αίτημά του για χαιρετισμό έγινε δεκτό με αλλαγή του προγράμματος της εκδήλωσης. Πίστεψε, έτσι ίσως τον συμβούλεψαν οι συμβουλάτορες Αλ Σαλεχ, Πρωτόπαπας, Καρύδης  και λοιποί συγγενείς, ότι θα καπελώσει την εκδήλωση και τον μοναδικό, σύμφωνα με το δημοσιευμένο από μέρες πρόγραμμα της εκδήλωσης,  ομιλητή  τον Γιώργο Παπανδρέου. Κουτοπονηριές, άθλια και ηλίθια συνδικαλιστικά παιχνίδια ανάξια οποιουδήποτε στοιχειωδώς σοβαρού πρωτοβάθμιου σωματείου.

Και ο Βενιζέλος ήταν και πάλι αντάξιος του πιο άθλιου πολιτικά εαυτού του. Έκανε τον χαιρετισμό ομιλία κανονική. Με το γνωστό αμετροεπές και θρασύδειλο ύφος.

Δεν ξέρω σε τι ποσοστό ευθύνεται το θράσος και σε τι ποσοστό η απόλυτη άγνοια σε σχέση με το κοινό που απευθυνόταν. Πάντως ο άνθρωπος ξεπέρασε τον εαυτό του. Τόλμησε να ισχυριστεί ότι για την κυβέρνηση Παπαδήμου ευθύνεται ο Παπανδρέου...

Σαν τον πατροκτόνο που κλαίει  και οργίζεται γιατί έμεινε ορφανός κουνούσε απειλητικά το δάκτυλο στο ακροατήριο.  Αφού αυτός και οι κολλητοί του υλοποιώντας τις εντολές της διαπλοκής ανέτρεψαν με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα τον Παπανδρέου μετά ζητάνε τα ρέστα γιατί ο Παπανδρέου  στήριξε την κυβέρνηση  Παπαδήμου για να μην χτυπήσει η χώρα στις ξέρες. Πιο Θρασύς, πιο άθλιος και πιο ψεύτης πεθαίνεις.

Μετά από όλα αυτά παραξενεύτηκε τάχα μου γιατί όλα όσα έλεγε αποδοκιμάστηκαν.

Και έβαλε τους μπομπολοψυχαραίους και τα θλιβερά πολιτικά τσιράκια του να μιλάνε για Μαο Μαο και τζιχαντιστές.

Ομολογώ, αν και τζιχαντιστής και κλακαδόρος, ότι καταλαβαίνω εν μέρει τον τρόμο και τον πανικό. Τους δικαιολογώ. Αν με ελάχιστη κινητοποίηση, χωρίς κομματικό μηχανισμό, ο Γιώργος Παπανδρέου συγκεντρώνει  πάνω από τρεις χιλιάδες κόσμο για τα εγκαίνια μιας έκθεσης ΤΙ θα γίνει αν αποφασίσει να κάνει ένα πολιτικό κάλεσμα αφετηρία. Πόσες χιλιάδες κόσμος θα ανταποκριθεί;

Κυρίως όμως έχουν μεγαλύτερο πρόβλημα κι αυτό είναι πολιτικό.

Γιατί μπορεί με τα ελεγχόμενα  ΜΜΕ να κρύβουν επιμελώς το περιεχόμενο της ομιλίας Παπανδρέου και να επικεντρώνονται εντέχνως στους Μαο Μαο αλλά η πολιτική πρόταση Παπανδρέου ΔΙΑΤΥΠΩΘΗΚΕ και ΥΠΑΡΧΕΙ.
Κάθε  ώρα που περνάει, κάθε μέρα, κάθε μήνα θα γίνεται κτήμα όλο και περισσότερων πολιτών. Και σε αυτή την πρόταση δεν έχουν απάντηση γιατί δεν έχουν καμιά πολιτική πρόταση πέραν εκείνης που λέει το πως θα παραμείνουν στην εξουσία λίγες εβδομάδες ακόμα, λίγους μήνες ακόμα.

Πάντα στις πολιτικές εξελίξεις υπάρχει  ο πιο σταθερός  παράγοντας που είναι ο πολίτης. Και πάντα οι κάθε είδους και χρώματος πολιτικές εξουσίες μέσα στη τύφλωσή τους θεωρούν, αυτόν τον πιο κρίσιμο παράγοντα τον πολίτη, ως τον πλέον ασταθή και με ευκολία χειραγωγούμενο. Αυτή την χειραγώγηση μπορεί να την επιτυγχάνουν για λίγο, ποτέ όμως για πάντα και για όλα.

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Το τοπίο είναι ακόμα πιο καθαρό. Οι πολίτες παίρνουν θέση και αυτή η παράμετρος θα ενταθεί.

Από σήμερα 29 κατασκευαστές δημοσίων έργων  και  άλλων συναφών επαγγελμάτων, ιδιοκτήτες καναλιών και εφημερίδων κλπ, θα συνιστούν ολοένα και περισσότερο Βενιζέλο και τον θίασο του.

Από σήμερα θα ενταθούν οι βρώμικές επιθέσεις στον Γιώργο Παπανδρέου, στην οικογένειά του, στους φίλους και συντρόφους του, σε όσους πορεύονται πολιτικά μαζί του.  

Ωστόσο οι "Μαο Μαο", οι "τζιχαντιστές", οι "κλακαδόροι" άνεργοι, μικροσυνταξιούχοι, φοιτητές, εργαζόμενοι στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δημοκράτες πολίτες που νοιάζονται για την πατρίδα και την δημοκρατία είμαστε εδώ. Για μια ακόμα φορά όπως τόσες και τόσες φορές στην μακρόχρονη ιστορία αυτού του λαού.

Θα δώσουμε τη δύσκολη μάχη απέναντι σε όλους αυτούς που μας κουνάνε το δάχτυλο από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τις θωρακισμένες BMW.

Όπλο μας η αλήθεια, όπλο μας το δίκιο,  οδηγός μας η πολιτική βούληση του Γιώργου Παπανδρέου για μια δικαιότερη, περισσότερο δημοκρατική Ελλάδα.

Θα νικήσουμε.

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ...

...οι φωτογραφίες αποτυπώνουν το ύστατο χαίρε των Παλαιστινίων στον ηγέτη τους τον Γιάσερ Αραφάτ.

Έξι χρόνια αργότερα το 2010 το έφερε η συγκυρία να ξαναβρεθώ στην Παλαιστίνη, στη Ράφα αυτή τη φορά. Η φρίκη ανείπωτη.
Σήμερα, πέρασαν τέσσερα χρόνια και πάλι το αίμα  πρωταγωνιστεί. Πόσες γενιές πρέπει να χαθούν;

Κι ο Αντώνης μας βρίσκεται κοντά τους πια, κοντά στον Ανδρέα και στον Αραφάτ...

ΜΙΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΜΙΣΟΥΣ...

ΔΟΛιου  για το όνομα ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.

Τόσο κρατάει το ΔΟΛιο μίσος και  η εναντίωση με οτιδήποτε έχει να κάνει με το όνομα Παπανδρέου και κυρίως με ότι το όνομα αυτό συμβολίζει.

Ανακοινώθηκε από το Ίδρυμα Ανδρέα Παπανδρέου εκδήλωση – έκθεση στο Ζάππειο. Από την  1^η έως τις 7 Σεπτεμβρίου με θέμα: « Από τον Ανένδοτο στην Αλλαγή». Την εκδήλωση θα ανοίξει με ομιλία του την πρώτη μέρα ο Γιώργος Παπανδρέου.

Αυτό ήταν. Πήραν φωτιά τα τέλια και τα τρολάκια. Άρχισαν οι υπαινιγμοί, τα ψέματα, οι μυθομανίες, οι μεθοδευμένες πολιτικές αλητείες.

Η μουσική επένδυση της πολιτικής αλητείας  ανήκει βεβαίως στον Βαγγέλη Βενιζέλο και η ενορχήστρωση στον δοκιμασμένο και έμπειρο σε αυτά,  εδώ και δεκαετίες, ΔΟΛ.

Τις μέρες που έρχονται θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Για την γιαγιά Μινέϊκο και έναν πρώτο εξάδελφο της που διακόρευσε κόρη γνωστής οικογένειας και δεν την απεκατέστησε. Για τον Αντρίκο Παπανδρέου που κυκλοφορεί με μηχανάκι αλλά χωρίς κράνος.  Για το τι τρώει για κολατσιό ο Γιώργος Παπανδρέου σε τάπερ αμερικανικής παρακαλώ εταιρείας, ή μήπως είναι καλύτερα να βάλουν Ισραηλιτικών συμφερόντων; Για το κανό του που έχει μυστικές και κρυφές προπέλες άρα η κωπηλασία του είναι μούφα.

Τέτοια πολλά κι ακόμα χειρότερα θα ακούσουμε.

Λες και έχουν βάλει στοίχημα οι ΒενιζελοΨυχαραίοι να μας πορώσουν.

Για  να μας στείλουν να στηθούμε στο Ζάππειο με υπνόσακους και ξηρά τροφή και να περιμένουμε τον Γιώργο Παπανδρέου από τις 20 Αυγούστου, δέκα μέρες νωρίτερα.

Ότι και να θέλουν, ότι και να πουν, την απάντηση θα την πάρουν από τους πολίτες. Όπως ακριβώς την παίρνουν  εδώ και δεκαετίες.

Την Δευτέρα 1^η Σεπτεμβρίου ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ.

ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΚΑΛΑ ΟΣΟΙ ΜΕΙΝΑΜΕ ΑΘΗΝΑ...

...ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΣΕΙΣ ΤΡΕΧΕΤΕ ΣΤΑ 4 ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ.

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ.   :-)

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΜΑΝΤΗΛΑ...

...καθρέφτης μας αλλά και καθρέφτης μιας εποχής υπο κατασκευή.

Γέμισε χθες το διαδίκτυο με φωτογραφίες του Αλέξη Τσίπρα  στην διαδήλωση διαμαρτυρίας για το συνεχιζόμενο λουτρό αίματος στη Γάζα. Φορούσε στον ώμο  την  Παλαιστινιακή μαντήλα  και χαμογελούσε. Προφανώς κάποιον ή κάποιους χαιρετούσε την ώρα που οι φωτογράφοι έκαναν τα κλικ.

Η παλαιστινιακή μαντήλα αποτελεί σήμα κατατεθέν του αγώνα των Παλαιστινίων, η μαντήλα είναι ένα σύμβολο.

Γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε μέσα σε σύμβολα. Σύμβολα θρησκευτικά, οικογενειακά, πολιτικά, εθνικά, καταναλωτικά. Κάποια από τα σύμβολα  απλά σηματοδοτούν  συμπεριφορές και τρόπο ζωής. Κάποια άλλα χαράζουν βαθιά συνειδήσεις, σημαδεύουν ζωές, κάποιες φορές πυροδοτούν  και απελευθερώνουν κοινωνικές διαδικασίες.

Αισθάνομαι τυχερός που γεννήθηκα σε χρόνους και εποχές που οι άνθρωποι  είχαν την δυνατότητα και τη βούληση να οριοθετούν και να ξεχωρίζουν τα σύμβολα της καθημερινότητας από τα σύμβολα  ζωής. Υπήρχε ένας αυστηρός κώδικας αξιών  στη χρήση των συμβόλων. Υπήρχε συνειδητή προσπάθεια να προστατευτούν τα σύμβολα που σηματοδοτούσαν αξίες, αγώνες, θυσίες, προοπτική. Είτε ήταν εικόνες, είτε σημαίες, είτε πρόσωπα για τα σύμβολα αυτά  ήταν όλοι έτοιμοι να δώσουν και τη ζωή τους  αν έκριναν ότι κάποιοι επιδιώκουν να τα ευτελίσουν  ή να τα εξαφανίσουν.

Υπήρχαν εποχές που  ο σεβασμός στα σύμβολα ήταν αντιστρόφως ανάλογος της χρήσης τους.  Όσο πιο μεγάλος ο σεβασμός και η αγάπη  στο σύμβολο, όσο πιο μεγάλη η αξία  του συμβόλου τόσο και πιο φειδωλή και μετρημένη η χρήση του. Υπήρχαν εποχές που οι σημαίες ήταν σημαίες ζωής και όχι σημαίες ευκαιρίας.

Υπήρχαν εποχές που η στάση ζωής και διαχρονική συμπεριφορά δεν είχε ανάγκη τη χρήση συμβόλων για να δηλώσει αυτό που ο καθένας είναι.  

Σήμερα σε ένα κοινωνικό γίγνεσθαι πολτοποιημένο από τον επικοινωνιακό πληθωρισμό τα πάντα είναι σύμβολα. Και μάλιστα σε μια διαδικασία που διευκολύνεται διαδικαστικά  όσο ποτέ με τη χρήση της τεχνολογίας όλα είναι το ίδιο.

Στο μίξερ των κοινωνικών δικτύων βλέπει κανείς τα πάντα, ταυτόχρονα  και δίπλα-δίπλα.

Το διαδίκτυο είναι ή μπορεί να γίνει μέσο απελευθέρωσης, γνώσης, άμεσης δημοκρατίας, έγκαιρης ενημέρωσης. Μπορεί όμως, κι αυτό το βλέπουμε συχνά, να γίνεται  το ακριβώς αντίθετο. Μέσο δηλαδή χειραγώγησης, διαστρέβλωσης υποδούλωσης.

Με αφορμή το αίμα που χύνεται στη Γάζα βομβαρδίζονται τα κοινωνικά δίκτυα από δηλώσεις ευαισθησίας, συμπαράστασης, αγανάκτησης. Εύκολα κι απλά με τη κοινοποίηση ενός  βίντεο, μιας  αιματοβαμμένης εικόνας, ενός ποιήματος.  Με αυτή την κίνηση θεωρούμε ότι ξεμπερδεύουμε  τους λογαριασμούς μας με την συνείδησή μας, με την ιστορία, με το μέλλον που οικοδομούμε για μας και τα παιδιά μας. Ταυτόχρονα θεωρούμε ότι κατασκευάζουμε και την εικόνα που θέλουμε  να έχουν οι άλλοι για μας.  Όλα αυτά τα θεωρώ θεμιτά και ανθρώπινα.

Θα πουν κάποιοι ότι ευθύνεται το διαδίκτυο και οι δυνατότητες που δίνει για την διολίσθηση όλων μας στην ευκολία της κατάχρησης στην σχεδόν αγοραία  χρήση συμβόλων, αισθημάτων, ανθρώπων. Θα διαφωνήσω απολύτως.

Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, είναι η ισοπέδωση αρχών και αξιών που μας διαπερνάει. Αυτό μας οδηγεί σε αυτές τις συμπεριφορές. Το διαδίκτυο απλώς διευκολύνει  την εκδήλωση του αξιακού μας κόσμου.

Τα λέω όλα αυτά γιατί η χτεσινή εικόνα του Τσίπρα με την Παλαιστινιακή μαντήλα στον  ώμο πέρασε αρνητικό μήνυμα. Σε μένα τουλάχιστον. Γιατί είναι ποιοτικά διαφορετικό να φορέσει την μαντίλα αυτές τις μέρες ο ανώνυμος πολίτης και να μπει στο μετρό στο δρόμο για τη δουλειά του και άλλο η ειδική αμφίεση σε ειδική συγκέντρωση που θα μεταδοθεί  εικόνα. Γιατί είναι άλλο να διαδηλώνουν  πολίτες με παλαιστινιακές σημαίες και να θέλουν να δείξουν, γιατί κανείς δεν τους  ξέρει,  ότι υποστηρίζουν τους Παλαιστίνιους, και τελείως διαφορετικό ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αισθάνεται την ανάγκη του σημαιοστολισμού για να δηλώσει το υποτίθεται αυτονόητο.

Τελικά η ευθύνη δεν μπορεί παρά να είναι όπως πάντα προσωπική. Ο καθένας μας βάζει τα όρια και τα κριτήρια.

Προσωπικά επιμένω να βιώνω τη σχέση μου με τα «ιερά» σύμβολα, όπως κι αν καθορίζει κανείς το «ιερό», με τρόπο παλιό και παραδοσιακό. Δεν θα μιλήσω αυτές τις μέρες για το αυτονόητο και το αίμα που ρέει στην Παλαιστίνη. Όπως εδώ και πολλά χρόνια δεν πηγαίνω στην  πορεία του Πολυτεχνείου, όπως και δεν ανεβάζω κάθε τόσο φωτογραφίες του Ανδρέα ή του Αντώνη Καρρά. 

Γιατί το αίμα των αμάχων το έχω αγγίξει, γιατί το φόβο από την έκρηξη της βόμβας τον έχω νοιώσει, γιατί τον πόνο και την κραυγή των τραυματισμένων παιδιών τον είδα και τον άκουσα και τον βίωσα τη στιγμή που δημιουργήθηκε. Γιατί δεν έχω λόγους να δηλώνω ότι αγάπησα τον Ανδρέα και το ΠΑΣΟΚ. Γιατί ξέρω τι και ποιος είμαι. Κι όποιος τρίτος ενδιαφέρεται πραγματικά να μάθει μπορεί να μάθει. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να το δηλώνω κάθε τρεις μέρες.

Κυρίως όμως πιστεύω ότι αν πραγματικά έχουμε μέσα μας σύμβολα ακριβά τότε καλό είναι να μην τα ευτελίζουμε κάθε τόσο  και με τέτοια ευκολία στο όνομα της όποιας  συγκυριακής σκοπιμότητάς.

Αυτά με την επίγνωση ότι μπορεί και να είμαι 100% λάθος.

Π. Γερουλάνος: Να χτίσουμε ένα «ανοιχτό» ΠΑΣΟΚ

Οι πολιτικές συζητήσεις που κάνουμε στο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα εστιάζονται στα εξής διλήμματα:

«Θα στηρίξουμε κάποιο κόμμα να κυβερνήσει;»,
«Αν στηρίξουμε κάποιο κόμμα, θα είναι δεξιό ή αριστερό;»
«Στην κυβέρνηση που θα στηρίξουμε θα συμμετάσχουμε με 'δικούς μας' υπουργούς;»
«Μήπως πρέπει να αλλάξουμε αρχηγό και να συνεργαστούμε με άλλο κόμμα;», και
«Μήπως πρέπει να αλλάξουμε σύμβολα διότι με αυτά που έχουμε κανένας δεν θέλει να συνεργαστεί μαζί μας;»

Όλα τα παραπάνω ερωτήματα αφορούν στο εξής ένα: «Τι πρέπει να κάνουμε για να παραμείνουμε στην εξουσία;»

Θα περίμενε κανείς ότι ένα κόμμα που πήγε από το 42% στο 8% θα αναρωτιόταν γιατί δεν μας θέλει ο λαός στην εξουσία και όχι τι πρέπει να κάνουμε για να μείνουμε εκεί.

Το 1981, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είχε όραμα να μετατρέψει την Ελλάδα σε μια σύγχρονη σοσιαλιστική κοινωνία. Το 2014, η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων έχει πεισθεί ότι το εγχείρημα απέτυχε. Τι πήγε λάθος;

Στα χαρτιά, ο απολογισμός του ΠΑΣΟΚ είναι θετικός. Αύξησε το βιοτικό επίπεδο και ισχυροποίησε τη μεσαία τάξη, εδραίωσε κοινωνικά προγράμματα με σκοπό να δώσει σε κάθε Έλληνα ίσες δυνατότητες (ΕΣΥ, παιδεία, συντάξεις σε όσους δεν είχαν), από προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στήριξε αγρότες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, υποστήριξε συλλογικές δομές έκφρασης όπως ο συνδικαλισμός και οι συνεταιρισμοί, πέρασε αρμοδιότητες στην τοπική αυτοδιοίκηση, κατάργησε ανισότητες μεταξύ φύλων και κοινωνικών ομάδων (νομικά τουλάχιστον) και έβαλε τέλος σε διαχωρισμούς που κατέτασσαν κάποιους Έλληνες ως «μιάσματα».

Σήμερα όμως, ο Έλληνας πολίτης αισθάνεται ότι ζει σε ένα κράτος που τον έχει απομονώσει και εγκαταλείψει κοινωνικά, αδικήσει και εξαθλιώσει οικονομικά. Απέτυχαν οι σοσιαλιστικές ιδέες του ΠΑΣΟΚ ή ο τρόπος που προσπαθήσαμε να τις υλοποιήσουμε; Τι δεν άλλαξε από την εποχή της «Αλλαγής»

Το 1981 το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε ένα κράτος «κλειστό». Η εξουσία ήταν προνόμιο λίγων που συγκέντρωναν το μεγάλο μερίδιο των δικαιωμάτων και των ευθυνών που απορρέουν από αυτή. Γύρω από την κυβέρνηση, και συνήθως με τις ευλογίες της, λειτουργούσαν παράκεντρα εξουσίας που με τη σειρά τους επιμέριζαν την εξουσία που εκείνη τους είχε δώσει και μπορούσε να τους πάρει. Η αξία του πολίτη, και κατ' επέκταση η συμμετοχή του στα κοινά, εξαρτιόταν από την πρόσβασή του στην εξουσία. Η Ελληνική κοινωνία ήταν κατακερματισμένη με πολίτες διαφορετικών κατηγοριών

Ως σοσιαλιστικό κόμμα το ΠΑΣΟΚ υποσχέθηκε ένα κράτος «ανοιχτό», όπου κάθε εξουσία, συμπεριλαμβανομένης και της δικής του, θα απέρρεε από το λαό και θα λογοδοτούσε σε αυτόν. Για το ΠΑΣΟΚ, την κυβέρνηση που θα σχημάτιζε και το κράτος που θα δημιουργούσε, κάθε πολίτης θα είχε ίση αξία, ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις. Η κυβέρνηση και το κράτος θα εργαζόντουσαν για να προσφέρουν ίσες δυνατότητες σε κάθε Έλληνα, δηλαδή ίση πρόσβαση στις υπηρεσίες του κράτους και ίσες ευκαιρίες να δημιουργήσει. Σε μια τέτοια κοινωνία, ο πολίτης θα συμμετείχε ενεργά στο σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός οράματος που θα εξασφάλιζε πρόοδο και ευημερία χωρίς εξαιρέσεις.

Το όραμα του ΠΑΣΟΚ το 1981 ήταν ριζοσπαστικό και ενέπνευσε τις εκλογικές μας νίκες για δεκαετίες. «Ο λαός στην εξουσία» του Ανδρέα Παπανδρέου, «Ο εκσυγχρονισμός» του Κώστα Σημίτη και «Το επιτελικό κράτος» του Γιώργου Παπανδρέου περιγράφουν την ίδια υπόσχεση για ένα κράτος που σχεδιάζει και υλοποιεί με τη συμμετοχή του πολίτη και λογοδοτεί σε αυτόν

Όμως, η λειτουργία του κράτους που παραδώσαμε το 2012 δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτή που παραλάβαμε το 1981. Η εξουσία παραμένει σε ένα κέντρο, την κυβέρνηση, που διατηρεί όλα της τα δικαιώματα και δεν λογοδοτεί σε κανέναν. Η αξία του πολίτη, αντί να πηγάζει από την αναγνώριση ίσων δικαιωμάτων και την παροχή ίσων δυνατοτήτων από το κράτος, απορρέει ακόμα από την πρόσβασή του σε αυτήν. Ακόμα και οι δομές που δημιουργήσαμε, όπως η τοπική αυτοδιοίκηση και οι ανεξάρτητες αρχές, εξαρτώνται σε τέτοιο βαθμό από το κέντρο που παραμένουν εκτεθειμένες στις παρεμβάσεις του. Η συμμετοχή του πολίτη θεωρείται ακόμα περιττή πολυτέλεια.

Την ίδια ώρα όμως έχει επιδεινωθεί η αίσθηση απαξίωσης που αισθάνεται ο πολίτης για τρεις λόγους: τις σύνθετες και αδιαφανείς δομές του κράτους που αντί να εγγυώνται την κοινωνική προστασία και να προωθούν τη δημιουργία θέτουν εμπόδια, τα ισχυροποιημένα παράκεντρα εξουσίας τα οποία λειτουργούν με τους δικούς τους αδιαφανείς κανόνες, και την κρίση που πολλαπλασιάζει την έκθεση του πολίτη στην ασυδοσία του κράτους

Οι δομές του κράτους έχουν γίνει περισσότερο σύνθετες από ποτέ και ο πολίτης χάνεται μέσα σε συστήματα εξουσίας των οποίων δεν καταλαβαίνει ούτε το λόγο ύπαρξης αλλά ούτε και τα κριτήρια λειτουργίας τους. Η πολυνομία, οι κακογραμμένοι νόμοι που αφήνουν κενά και αντικρούουν ο ένας τον άλλο, οι φωτογραφικοί νόμοι, οι νόμοι που συνεχώς αλλάζουν, όπως και η καθυστέρηση απόδοσης της δικαιοσύνης, αφήνουν τον πολίτη εξαρτημένο από δυνάμεις που δεν ελέγχει και έρμαιο των καθημερινών αλλαγών που αυτές επιβάλουν. Η πλειοψηφία των πολιτών συνεχίζει να προσπαθεί να αποκτήσει πρόσβαση στο ένα κέντρο που μπορεί να του δώσει λύσεις: την κυβέρνηση.

Κάθε κράτος όμως που εξαρτάται από μια κεντρική ανεξέλεγκτη εξουσία παράγει πολίτες διαφορετικών ταχυτήτων ανάλογα με την πρόσβασή τους σε αυτήν. Και στις κοινωνίες που υπάρχουν πολίτες διαφορετικών ταχυτήτων ισχυροποιούνται παράκεντρα εξουσίας που παρέχουν έμμεση πρόσβαση στο κεντρικό κράτος σε όσους δεν έχουν. Κάθε υπουργός ή στέλεχος υπουργείου, κάθε νομάρχης ή δήμαρχος, κάθε συνδικαλιστής ή πρόεδρος συνεταιρισμού, κάθε τραπεζίτης, εκδότης, επιχειρηματίας, ακόμα και πρόεδρος ομάδας που μπορεί να χρησιμοποιήσει τη μικρή ή μεγάλη του εξουσία για να παρέχει πρόσβαση στους «δικούς του» στο κεντρικό κράτος και τις υπηρεσίες του, αποτελεί ένα παράκεντρο εξουσίας.

Υπό αυτή την έννοια, παράκεντρα εξουσίας στην Ελλάδας δεν είναι μόνο όσοι έχουν την δύναμη να επηρεάσουν το κεντρικό κράτος, αλλά κάθε Έλληνας που εκμεταλλεύεται την πρόσβασή του στην κεντρική εξουσία για να επιβληθεί σε έναν άλλο Έλληνα και να τον κρατήσει εξαρτημένο από αυτήν.

Το ερώτημα «Αυτός είναι δικός μας;», δεν αναφέρεται σε κοινωνικές σχέσεις αλλά σε σχέσεις εξάρτησης. Όσο πιο ισχυρά είναι αυτά τα κέντρα τόσο περισσότερο μπορούν να παρακάμπτουν τους νόμους και να φτάσουν στην κεντρική εξουσία. Όσο καλύτερη πρόσβαση έχουν στην κεντρική εξουσία τόσο περισσότερο τα έχουν ανάγκη οι πολίτες. Όσο πιο πολύ ανάγκη τα έχουν οι πολίτες τόσο περισσότερο δυναμώνουν. Ο κύκλος είναι φαύλος.

Αυτές οι δομές εξάρτησης του πολίτη δεν γεννήθηκαν πρόσφατα και το αίσθημα απαξίωσης του πολίτη προϋπήρχε της οικονομικής κρίσης. Όμως, η κρίση μεγέθυνε την απαξίωση για τρεις λόγους: Πρώτον, διότι το κράτος δεν έχει πια κονδύλια να υποστηρίξει τις λίγες υπηρεσίες που παρείχε πριν. Δεύτερον, διότι μειώσαμε το προσωπικό που υπηρετεί στο κράτος χωρίς να αλλάξουμε τον τρόπο λειτουργίας του. Κρατήσαμε δηλαδή τις περίπλοκες δομές του κράτους αλλά μειώσαμε τον αριθμό των ανθρώπων που καλούνται να τις υπηρετήσουν. Και κυριότερο, διότι το τίμημα της κρίσης κλήθηκαν να πληρώσουν κυρίως οι πιο αδύναμοι. Όσοι δεν έχουν πρόσβαση. Αυτοί δηλαδή που είχαμε ταχθεί στο ΠΑΣΟΚ να προστατεύσουμε.

Είναι ώρα να παραδεχθούμε ότι αποτύχαμε στον κυριότερο στρατηγικό στόχο που θέσαμε: να δημιουργήσουμε ένα «ανοιχτό» κράτος και, μέσα από αυτό, ένα νέο μοντέλο λειτουργίας του, όπου κάθε εξουσία απορρέει από τον πολίτη, λειτουργεί στην υπηρεσία του πολίτη και λογοδοτεί σε αυτόν. Αντί να αλλάξουμε το συντηρητικό, πατερναλιστικό κράτος της δεξιάς το θέσαμε στην υπηρεσία μας. Στην πράξη, το σύνθημα «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία» μετατράπηκε στο «το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, η εξουσία στο ΠΑΣΟΚ». Για αυτό, οφείλουμε να ζητήσουμε συγνώμη από τον Ελληνικό λαό.

Η διαχείριση ενός «κλειστού» κράτους έχει δημιουργήσει στο ΠΑΣΟΚ ιδεολογικό πρόβλημα, που έχει εξελιχθεί σε υπαρξιακό. Ένα σοσιαλιστικό κόμμα που πιστεύει ότι η εξουσία του απορρέει από τον πολίτη, ότι κάθε Έλληνας είναι ίσος απέναντι στο κράτος και το νόμο, και ότι υποχρέωσή του είναι να δημιουργεί κοινωνικές συνθήκες που διασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες και ίσες δυνατότητες για κάθε πολίτη, δεν μπορεί επί τριάντα χρόνια να μην έχει καταφέρει να προσδώσει σε κάθε Έλληνα την αξία που υποσχέθηκε. Έτσι χάσαμε την αξιοπιστία και την σημασία μας για την κοινωνία.

Το μεγαλύτερο όμως κόστος της αποτυχίας μας είναι ότι ο πολίτης δεν αισθάνεται ότι ορίζει τη ζωή του. Δεν πιστεύει πια σε κόμματα και ιδεολογίες, νιώθει βαθύτατα προδομένος, έχει πάψει να ονειρεύεται και να ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο. Ο πολίτης που δεν μπορεί να συμμετέχει, να σχεδιάζει και να δημιουργεί, που έχει απαξιώσει τις διαδικασίες και τις δομές του κράτους, «απέχει» από το πολιτικό γίγνεσθαι και νιώθει ότι έχουμε χάσει το στόχο μας ως κοινωνία και ως χώρα.

Το ότι εμείς στο ΠΑΣΟΚ σήμερα ασχολούμαστε εμμονικά με το πόσους υπουργούς έχουμε «δικούς μας» στην κυβέρνηση, είναι βαθύτατα προσβλητικό για κάθε Έλληνα. Ιδιαίτερα, για όσους πίστεψαν σε μας.

Ο σημερινός λόγος ύπαρξης του ΠΑΣΟΚ δεν οφείλεται σε κάτι που κάνουμε εμείς σωστά. Οφείλεται σε κάτι που κάνουν οι άλλοι λάθος. Τόσο η σημερινή κυβέρνηση όσο και η αντιπολίτευση κινούνται στον παραδοσιακό άξονα «μικρό – μεγάλο» κράτος χωρίς να ασχολούνται με τη σχέση του κράτους με τον πολίτη. Πιστεύουν δογματικά σε ένα συγκεντρωτικό πατερναλιστικό κράτος, το οποίο χαρίζει εξουσία, δικαιώματα και προνόμια. Ακόμα ασχολούνται με το πώς θα το πάρουν και θα το διατηρήσουν δικό τους και όχι πώς θα το αλλάξουν.

Αυτό μας δίνει τον χώρο να αρθρώσουμε διακριτό πολιτικό λόγο. Είτε μέσα στην κυβέρνηση είτε έξω από αυτήν, να φέρουμε προτάσεις για το που θέλουμε να είναι η κοινωνία μας σε δέκα χρόνια και πως θα δομήσουμε ένα κράτος που θα ταχθεί στην υπηρεσία των προτεραιοτήτων που θα θέσουμε συλλογικά.

Για να βγούμε από την κρίση, πρέπει να αποτυπώσουμε και να υλοποιήσουμε ένα σχέδιο που ανήκει σε εμάς τους Έλληνες. Για να γίνει αυτό πρέπει πρώτον, όλοι να συμμετέχουμε στη διαμόρφωσή του, και δεύτερον, να εξασφαλίσουμε τη θεμελίωση δομών λειτουργίας ενός κράτους που θα το υποστηρίξει. Το όραμα που θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση δεν είναι ένα όραμα που κρατάει την Ελληνική κοινωνία κατακερματισμένη και εξαρτημένη, αλλά ένα όραμα που μας ενώνει κάτω από κοινούς στόχους και δίνει σε κάθε Έλληνα αξία

Ως ΠΑΣΟΚ πρέπει να καλέσουμε όποιους πολίτες είναι διατεθειμένοι να συμμετάσχουν στη εκπόνηση ενός τέτοιου σχεδίου για τη χώρα, γνωρίζοντας ότι όσο αυξάνεται η πραγματική μας διάθεση να ακούσουμε και να συνθέσουμε, τόσο θα αυξάνεται η διάθεση κάποιων πολιτών να συμμετέχουν. Χρειάζεται όμως να είμαστε ξεκάθαροι στις προτάσεις μας.

Η πρώτη ερώτηση που πρέπει να απαντήσουμε είναι το πώς θα λειτουργεί η κυβέρνηση και πώς και από ποιους θα ελέγχεται. Ποιος θα είναι ο ρόλος του κοινοβουλίου και με ποιον τρόπο θα μπορεί να τον εξασκεί χωρίς να υποκλίνεται στην κυβέρνηση. Πώς θα λειτουργεί μια πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη χωρίς καμία πίεση από την εκάστοτε κυβέρνηση. Για να ξαναχτίσουμε την αξιοπιστία μας, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε και να διορθώσουμε τα λάθη της δικής μας ανεξέλεγκτης εξουσίας και μετά να μιλήσουμε για τις άλλες.

Δεύτερον, χρειάζεται να προσδιορίσουμε τις δομές λειτουργίας του κράτους με τέτοιο τρόπο ώστε να διασφαλίζονται ο επιμερισμός της εξουσίας και η συμμετοχή του πολίτη, που με τη σειρά του εγγυάται την ανεξαρτησία και τον έλεγχο. Να εξηγήσουμε πώς θα λειτουργούν από τα υπουργεία και τους εποπτευόμενους φορείς μέχρι την τοπική αυτοδιοίκηση και τα συλλογικά όργανα. Πώς δηλαδή θα επιμεριστούν οι ευθύνες και τα δικαιώματα της κεντρικής εξουσίας ώστε να γίνουν πράξη όσα σχεδιάσουμε εκεί που μπορεί να τα ελέγξει ο πολίτης.

Και τρίτον, με ποια εργαλεία θα ενισχύσουμε περαιτέρω τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και τη συμμετοχή του πολίτη ώστε να γίνει βίωμα ότι η εξουσία απορρέει από τον πολίτη και βρίσκεται στην υπηρεσία του. Το ΠΑΣΟΚ έχει φέρει προτάσεις που έχουν αξία έστω και αν η εφαρμογή τους δεν έχει πιάσει ακόμα τόπο: από τις νέες τεχνολογίες που προσφέρουν εργαλεία λογοδοσίας του κεντρικού κράτους μέχρι τις τοπικές συνελεύσεις, όπου ο πολίτης έρχεται σε επαφή με όσους ορίζουν την τύχη της γειτονιάς του.

Το ΠΑΣΟΚ και ο χώρος του πρέπει να ασχοληθούν και πάλι με την κοινωνία και τον πολίτη ουσιαστικά. Αυτή τη φορά όμως, στο κέντρο της δημιουργίας ενός νέου σχεδίου για την Ελλάδα δεν πρέπει να είμαστε εμείς και πώς εμείς θα κάνουμε πράξη τον σοσιαλισμό, αλλά πώς θα αποδεσμεύσουμε τον πολίτη ώστε να κάνει πράξη αυτό που του εμπνεύσαμε τριάντα χρόνια πριν: μια σύγχρονη κοινωνία όπου η εξουσία απορρέει από τον ίδιο και λειτουργεί για αυτόν.

Για να πείσουμε όμως ότι ακόμα οραματιζόμαστε μια δίκαιη κοινωνία πρέπει πρώτα να πείσουμε ότι πιστεύουμε σε ένα «ανοιχτό» κράτος. Για να γίνει αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε χτίζοντας ένα «ανοιχτό» ΠΑΣΟΚ. Ένα ΠΑΣΟΚ που ακούει και συνθέτει. Που βάζει τον πολίτη στο κέντρο των προτεραιοτήτων του. Αν θέλουμε να δώσουμε αξία στο ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να αποδείξουμε πρώτα ότι πιστεύουμε στην αξία του πολίτη.

ΥΓ. Αναδημοσίευση απο το epikairo

ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ;

Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε έξι. Δεκα οχτώ  ολόκληροι μήνες πέρασαν από τον Γενάρη του 2013 που η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε υπερ της προανακριτικής για τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου.

Ποιος θυμάται τα πρωτοσέλιδα, τις κραυγές, τις απειλές για ισόβια, για κρεμάλες και τα συναφή;

Ποιος θυμάται τους λόγους για τους οποίους παραπέμφθηκε ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου; Να τους θυμηθούμε συνοπτικά;

Ο πρώτος λόγος ήταν ότι σε ένα από τα στικάκια με την λίστα Λαγκαρντ που κυκλοφορούσαν στην πιάτσα, αποδείχτηκε ότι ήταν πολλά τα στικάκια, δεν υπήρχαν τα ονόματα των συγγενών του Παπακωνσταντίνου. Κατά σύμπτωση το στικάκι με τις ελλείψεις ήταν αυτό που ο Παπακωνσταντίνου είχε παραδώσει στον Βενιζέλο. Ο Βενιζέλος το είχε κάνει διάφορες βόλτες αναψυχής και μετά το ξέχασε στο γραφείο του μαζί με τις γόμες και τις ξύστρες του. Το ερώτημα που τέθηκε ήταν ποιος και πότε πείραξε τα δεδομένα και αλλοίωσε τη λίστα. Ο Παπακωνσταντίνου δήλωσε ότι ουδέποτε πείραξε τα δεδομένα και ότι δεν είχε λόγους να το κάνει. Και υπαινίχθηκε εμμέσως πλην σαφώς ότι ή όποια αλλοίωση έχει γίνει από όποιον επιθυμούσε να τον εξαφανίσει πολιτικά και όχι μόνο.

Οι κατήγοροι του Παπακωνσταντίνου, ο Βενιζέλος και τα τσιράκια του πρώτοι, μας είπαν ότι οι συγγενείς του Παπακωνσταντίνου είχαν διαπράξει βαριά και ασήκωτα κακουργήματα φοροδιαφυγής και άρα ο Παπακωνσταντίνου αλλοίωσε το στικάκι για να καλύψει τους συγγενείς του. Δεν χρειάζονται παραπέρα αποδείξεις είπαν σε μας και στη Βουλή, ιδού ο ένοχος πάμε γρήγορα για δίκη. Πλήρωσαν και κάποια πρωτοσέλιδα «έγκυρων» για λίγες μέρες και το σκηνικό στήθηκε. Παστρικές δουλειές. Άλλωστε το λαϊκό αίσθημα την περίοδο εκείνη διψούσε για αίμα και ο πρώην υπουργός ήταν μια πρόσφορη λύση για θυσία. Μόνος του, χωρίς κόμμα να τον στηρίζει, χωρίς φιλικά ΜΜΕ, με την διαπλοκή απέναντί του αφού της είχε χαλάσει τα χατίρια όσο ήταν υπουργός, ήταν το ιδανικό θύμα. Παράλληλα υποτίθεται ότι θα χτυπούσαν εμμέσως πολιτικά τον Γιώργο Παπανδρέου και την διακυβέρνηση Παπανδρέου με «σκάνδαλο» αφού μέχρι σήμερα και παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες και έρευνες δεν μπόρεσαν να βρουν κάποιο πραγματικό.

Ο δεύτερος λόγος αφορούσε στην ουσία της λίστα Λαγκαρντ και αποδόθηκε στον Παπακωνσταντίνου η κατηγορία ότι στους ελάχιστους μήνες που είχε στα χέρια του την λίστα δεν έκανε τους απαραίτητους ελέγχους και δεν αξιοποίησε τη λίστα. Και επίσης όταν παρέδωσε το στικάκι  στον Βενιζέλο του είπε ότι περιεχόμενο ήταν παλιά τεύχη του ΜΠΛΕΚ και δεν του είπε ότι ήταν η λίστα Λαγκαρντ. Ο Βενιζέλος όμως που δεν είναι φαν του ΜΠΛΕΚ αλλά του ΓΚΑΟΥΡ ΤΑΡΖΑΝ δεν άνοιξε τη λίστα, (που την άνοιξε όπως αποδείχτηκε),  την έβαλε απλώς στο συρτάρι του. Δεν ασχολήθηκε με αυτήν τους επόμενους πολλούς μήνες παρότι ήταν ο αρμόδιος υπουργός γιατί είχε πολλές δουλειές και δεν προλάβαινε. Άλλωστε για κάποιους λόγους, (που δεν μας έχει εξηγήσει επαρκώς μέχρι σήμερα σημειώνω), πίστευε ότι κάποιος, κάπου, με κάποιον τρόπο έκανε αυτή την ανιαρή δουλειά. Τον έλεγχο δηλαδή και την αξιοποίηση της λίστας.

Με τούτα και με τα άλλα οι βουλευτές ψήφισαν παραπομπή Παπακωνσταντίνου.

Σήμερα, 20 μήνες μετα, ο Παπακωνσταντίνου απολογήθηκε και αφέθηκε ελεύθερος με 30.000 ευρώ εγγύηση και παρουσία στις αρχές μια φορά το μήνα.

Απολογήθηκαν όμως και οι συγγενείς του χάριν των οποίων ο Παπακωνσταντίνου υποτίθεται ότι έχει αλλοιώσει τη λίστα γιατί είχαν υποπέσει σε βαριά, πιο βαριά δεν γίνεται, κακουργήματα φοροδιαφυγής. Οι άνθρωποι μετά τηναπολογία τους αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς περιοριστικούς όρους. Δηλαδή; Δηλαδή φαίνεται ότι οι δικαστές έκριναν από τα στοιχεία που έδωσαν στην δικαιοσύνη οι απολογηθέντες ότι κακούργημα ΔΕΝ υπάρχει. Την συνέχεια ασφαλώς θα τη δούμε τους επόμενους μήνες. Προς το παρόν μένουμε με το δεδομένο ότι ο Παπακωνσταντίνου κατηγορείται για συγκάλυψη εγκληματιών που μέχρις στιγμής δεν προκύπτει να είναι εγκληματίες. Αυτό δεν το λέω εγώ το λένε οι δικαστές.

Και πάμε στο δεύτερο έγκλημα Παπακωνσταντίνου αυτό της μη αξιοποίησης της λίστας Λαγκαρντ.

Από τον Νοέμβριο του 11 που έφυγε ο Παπακωνσταντίνου από την κυβέρνηση έχουν περάσει περίπου 32 μήνες. Ποιος θα μας πει για τα αποτελέσματα των ελέγχων της λίστας; Ποιος θα μας φωτίσει για τους τρόπους που αξιοποιήθηκε η λίστα προς όφελος των φορολογουμένων.

Κυρίως ποιος και πως θα μας εξηγήσει γιατί πρέπει να είναι κατηγορούμενος ο Παπακωνσταντίνου για την μη αξιοποίηση της λίστας τους 3-4 μήνες που την είχε στα χέρια του και αθώοι όλοι όσοι τα επόμενα 2,5 χρόνια μέχρι σήμερα δεν έκαναν τίποτα συγκεκριμένο;

Και τέλος υπάρχουν οι βουλευτές που ψήφισαν την παραπομπή Παπακωνσταντίνου.

Ζητάω πολλά αν περιμένω 2-3 από αυτούς που έστειλαν στην προανακριτική τον Παπακωνσταντίνου, να ζητήσουν επισήμως από την κυβέρνηση να δοθούν στην δημοσιότητα τα αποτελέσματα των ελέγχων και της αξιοποίησης της λίστας Λαγκαρντ από τον Γενάρη του 2013 που έγινε η παραπομπή μέχρι σήμερα;

Ζητάω πολλά αν περιμένω ότι κάποιος από αυτούς θα έχει την τσίπα να  ζητήσει έστω και ψιθυριστά  ένα «ΣΥΓΝΩΜΗ» για την πολιτική δίωξη του Γιώργου Παπακωνσταντίνου;