Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2015

ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;


Αναρωτιέμαι πολλές φορές...



Καλά κανείς μας δεν βλέπει γύρω του; Δεν μιλάμε με τους γείτονες, με τους φίλους, τους συγγενείς μας, τους εαυτούς μας;

Η συμπεριφορά μας, αυτά που λέμε και αυτά που κάνουμε είναι έστω σε μικρή συνάρτηση με αυτό που συμβαίνει σε μας και τον περίγυρό μας, στην κοινωνία, στη χώρα;

Και καλά οι “έκπληκτοι”, αυτοί που “δεν κατάλαβαν” όταν έπρεπε και όσο έπρεπε με αποτέλεσμα να τυχοδιωκτήσουν για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε σήμερα. Παριστάνουν τώρα τους προδομένους ξεχνώντας ότι είναι αυτοί οι ίδιοι που άνοιξαν τον δρόμο της προδοσίας τους με εργαλεία το ψέμα, την συνωμοσιολογία, τη βία και τις αντιδημοκρατικές μεθόδους. Στις πλατείες, στα ΜΜΕ, στους χώρους δουλειάς.

Δεν αναρωτιέμαι γι αυτούς. Θα αργήσουν να παραδεχτούν τη συμμετοχή τους και την ευθύνη τους για αυτά που συμβαίνουν τώρα.

Αναρωτιέμαι σοβαρά για όλους εμάς που βιώσαμε τα “πέτρινα χρόνια” της λάσπης, του ψέματος.
Αναρωτιέμαι για όλους εμάς που φωνάζαμε με όλες μας τις δυνάμεις ότι αυτό που κάνουν και όπως το κάνουν δεν είναι επίθεση στον Παπανδρέου και την κυβέρνησή του, δεν είναι αντιπολίτευση. 
Λέγαμε ότι είναι τυφλά πυρά εναντίον  της πατρίδας, των πολιτών, της δημοκρατίας, των παιδιών όλων μας.

Μήπως με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς διολισθαίνουμε σε λογικές Σαμαρά και Τσίπρα το 10 και το 11;

Και μπορώ να καταλάβω ως ένα σημείο την ικανοποίηση που μπορεί να νοιώσει κάποιος όταν ο ψεύτης αποδεικνύεται ότι είναι ψεύτης. Μπορώ να καταλάβω και το συναίσθημα της δικαίωσης.
Που αρχίζει όμως και που τελειώνει όλο αυτό;

Δεν μας προβληματίζει το γεγονός ότι ολοένα και συχνότερα οι νότες που παίζουμε εναρμονίζονται με τους Πρετεντέρηδες και την Ν.Δ;

Και κυρίως τι λέμε στους εαυτούς μας και στους γύρω μας για το τι πρέπει να γίνει;
Θα μείνουμε στο “είσαστε ψεύτες και άχρηστοι” ή στο “εμείς σας τα λέγαμε”;

Θέλουμε εκλογές; Θέλουμε να πέσει η κυβέρνηση; Θέλουμε οικουμενική κυβέρνηση; Θέλουμε κυβερνήσεις συνεργασίας; Δεν ξέρουμε τι θέλουμε;

Κι αν υποθέσουμε ότι λύνουμε τα του κυβερνητικού σχήματος ξέρουμε τι θέλουμε να κάνει και τι πρέπει να κάνει η ΟΠΟΙΑ κυβέρνηση για να βγει κάποτε η χώρα από την κρίση;

Κι αν υποθέσουμε ότι το ξέρουμε γιατί δεν το λέμε; Όχι στην κυβέρνηση που μάλλον δεν θέλει να ακούσει αλλά στους ΠΟΛΙΤΕΣ.
Κι αν έχουμε άποψη αλλά δεν είναι επεξεργασμένη πλήρως και πρέπει να εμπλουτιστεί γιατί δεν την κουβεντιάζουμε; Όχι με την κυβέρνηση γιατί δεν θέλει να κουβεντιάσει αλλά με τους ΠΟΛΙΤΕΣ.

Τι εξυπηρετούν πλέον τα μπινελίκια και οι αποκαλύψεις όταν ο βασιλιάς είναι γυμνός και η γύμνια του σε κοινή θέα; Ποιόν εξυπηρετούν πέραν του θυμικού μας και της κυβέρνησης αφού με αυτό τον τρόπο αποφεύγει να κουβεντιάσει επί της ουσίας;

Ο πιο ύπουλος δρόμος για την μετάλλαξη είναι ο δρόμος της διολίσθησης.
Φοβάμαι ότι αν δεν είμαστε όσο πρέπει προσεκτικοί σύντομα θα διολισθήσουμε σε πεδία και συμπεριφορές που πριν λίγα χρόνια κατακρίναμε.

Και το ζητούμενο βεβαίως δεν είναι η “καλή διαγωγή” που πρέπει να επιδείξουμε.

Το ζητούμενο είναι ότι η πατρίδα ΔΕΝ έχει άλλα περιθώρια παραπολιτικής και χαβαλέ και εγκληματικής ανευθυνότητας.

Γιατί αν συνεχίσουμε με αυτά τα μυαλά σε λίγο θα χάσουμε και το ύστατο δικαίωμα που μας έχει απομείνει, σε μια πατρίδα που ΔΕΝ θα έχει απομείνει.

Θα χάσουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε συγνώμη από τα παιδιά μας...



Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2015

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ...

...και δεν είναι ανεξάντλητος.





Είναι καιρός να αφήσουμε τα πληκτρολόγια και να βγούμε στους δρόμους.
Όχι για φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να “αγανακτήσουμε”, να απειλήσουμε.

Είναι καιρός να αφήσουμε τα πληκτρολόγια και να βγούμε στους δρόμους για να παρατηρήσουμε, να ακούσουμε, να καταλάβουμε, να συνειδητοποιήσουμε.

Είναι καιρός να αισθανθούμε αυτό που συμβαίνει.

Γιατί τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται στις οθόνες των υπολογιστών μας.
Γιατί αυτή η ησυχία που μας παραξενεύει και την ερμηνεύουμε ως απόλυτη υποταγή είναι η ησυχία της απελπισίας και του απόλυτου αδιεξόδου. Είναι το καζάνι που βράζει.

Γιατί ταυτόχρανα μέσα σε αυτή την πραγματικότητα αν είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί θα δούμε και έναν άλλο κόσμο που γεννιέται.
Θα δούμε έναν κόσμο που συνειδητά κινείται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και της προβολής.
Είναι ένας άλλος κόσμος που δημιουργεί, αγωνίζεται, προσφέρει αλληλεγγύη και ιδέες.

Είναι ένας κόσμος που έχει γυρίσει την πλάτη του σε κόμματα και πολιτικές τελειωμένες και εξαντλημένες. Δεν είναι απολίτικος κόσμος. Είναι βαθιά και ουσιαστικά πολιτικοποιημένος γι αυτό και αναζητά μια καινούργια αρχή.

Είναι καιρός να σταματήσουμε να επιβεβαιώνουμε ο ένας τον άλλο στις δικές μας συχνότητες και να τολμήσουμε να ψηλαφίσουμε την πραγματικότητα.

Είναι καιρός να μιλήσουμε με τους συμπολίτες μας έξω από τον κύκλο μας.

Είναι καιρός να μοιραστούμε τις θέσεις μας, τις αγωνίες, τις αμφιβολίες, τις βεβαιότητες, τις σκέψεις και τις προτάσεις μας με τους συμπολίτες μας.
Όχι μόνο με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα αλλά πρόσωπο με πρόσωπο, ακούγοντας αντιρρήσεις, διαφωνίες.

Είναι καιρός να ακούσουμε και να μας ακούσουν.

Είναι καιρός να αντικρίσουμε τα βλέμματα, τις σιωπές, τον θυμό και τα χαμόγελα της ζωής και όχι της οθόνης.

Είναι καιρός να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε το αύριο καλλιεργώντας και εμπλουτίζοντας και προστατεύοντας ότι ελπιδοφόρο γεννιέται.


Δεν είναι εύκολο.
Δεν έχουμε όμως άλλο δρόμο.

Σάββατο, Οκτωβρίου 17, 2015

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ; ( Νο1)

Και τώρα τι;


Το 3ο μνημόνιο ψηφίστηκε. Τα νομοσχέδια εξειδίκευσης της ζοφερής πραγματικότητας έρχονται με ταχύτατο ρυθμό.
Η Ελλάδα για τρία ακόμα χρόνια στην εντατική.

Οι άλλες χώρες με τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα έχουν ήδη αποσυνδεθεί από τις μάσκες οξυγόνου και κάνουν τα πρώτα δειλά βήματα προς την κανονικότητα.

Είναι οι χώρες εκείνες που έκαναν χρήση με τον καλύτερο τρόπο του μηχανισμού στήριξης που η Ελλάδα απαίτησε και χτίστηκε το 2010 για να αποφευχθούν χρεοκοπίες κρατών στην Ε.Ε.
Είναι οι χώρες και οι λαοί που κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την επώδυνη πραγματικότητα με όρους πολιτικής, με όρους σοβαρότητας, με όρους αλήθειας και αυτογνωσίας, με όρους συνοχής και στοιχειώδους συνεννόησης του πολιτικού προσωπικού στα αυτονόητα.

Αν πρέπει να γίνει κάποτε μια εξεταστική σοβαρή θα πρέπει να είναι αυτή που θα αναζητήσει τις αιτίες και τις ευθύνες για το γεγονός ότι δεν  έχουμε βγει ακόμα από τα μνημόνια.

Η επιλογή του 2010 για την αποφυγή της χρεοκοπίας και την ένταξη στον μηχανισμό στήριξης έχει σήμερα την υπογεγραμμένη έγκριση, με βούλες και σφραγίδες, την απόλυτη παραδοχή του συνόλου σχεδόν των κομμάτων στην Βουλή.

Η μη εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών όμως στην κατεύθυνση του εξορθολογισμού, της διαφάνειας, της στοιχειώδους δικαιοσύνης στην κατανομή βαρών είναι το έγκλημα που συντελείται με τρόπο κυνικό και συνεχόμενο από το 2012 μέχρι σήμερα. Με αποτελέσματα απτά, συγκεκριμένα και ισοπεδωτικά. Και για αυτό υπάρχουν ευθύνες και υπεύθυνοι με ονοματεπώνυμο.

Αλλά υπάρχουν και συνυπεύθυνοι και συνένοχοι. Και αυτοί είμαστε όλοι εμείς που αρνηθήκαμε να δούμε την πραγματικότητα, να ακούσουμε την αλήθεια. Προτιμήσαμε να ζήσουμε το παραμύθι της συνωμοσιολογίας, των μαύρων προβάτων, των εύκολων και ανώδυνων λύσεων, της τζάμπα μαγκιάς, του παλαιοκομματισμού και της λουμπινιάς.

Για να περάσουμε με περισσή ευκολία από τις μούντζες των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα στο χειροκρότημα και την επιβράβευση του τρίτου και χειρότερου μνημονίου.
Σπάνια στην ιστορία των λαών έχει καταγραφεί τέτοιου μεγέθους αυτοεξευτελισμός σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Και αυτό μάλιστα να γίνεται στο όνομα της “εθνικής περηφάνιας” και μιας “αντίστασης” που κάνει την διαδρομή από το ΟΧΙ στο ΝΑΙ με την ταχύτητα και την ευκολία που μόνο η πολιτική ξεδιαντροπιά μπορεί να εφεύρει.

Και τώρα τι;
Θα συνεχίσουμε έτσι; Πηγαίνοντας που; Ποιό είναι το σχέδιο και ποιά η προοπτική;

Που είναι και ποιές είναι οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που παρουσιάζουν και αναφέρονται σε αυτά τα δύο προαπαιτούμενα;
Ακούτε στη Βουλή κάτι πέραν των αλληλοκατηγοριών για το ποιός είναι περισσότερο “μάγκας”, μεγαλύτερος “προδότης”, περισσότερο “καταφερτζής” και καλύτερη “παιχταδούρα”;

Θα συνεχίσουμε έτσι παρακολουθώντας την σύγκρουση στον τοίχο να πλησιάζει για μια ακόμα φορά; Θα συνεχίσουμε να είμαστε θεατές στο θρίλερ που τα θύματα είναι πραγματικά και είμαστε εμείς και κυρίως τα παιδιά μας; Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε πως η υποχρέωσή μας εξαντλείται στη κριτική και στα μπινελίκια στο διαδίκτυο;

Θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τους πολίτες ή θα αναλάβουμε την δύσκολη ευθύνη να γίνουμε πραγματικοί πολίτες;

Στο ερώτημα “και τώρα τι;” απάντηση μπορούμε να δώσουμε μόνο εμείς, οι πολίτες. Αρκεί να (ξανα)γίνουμε πολίτες που συμμετέχουμε με λόγο και πράξη αναλαμβάνοντας  όλες τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. 

Πιστεύω ότι για όλους εμάς στο ΚΙΝΗΜΑ αλλά και για κάθε προοδευτικό πολίτη αυτό πρέπει να είναι το ζητούμενο και η προτεραιότητα. Οι εκλογικές αναμετρήσεις είναι κρίσιμες αλλά είναι μια στιγμή στο χρόνο. Στο διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο εκλογές χτίζονται ή αποδομούνται, καρποφορούν ή χάνονται, συλλογικές συνειδήσεις και προοπτικές. 

Την ουσιαστική ενότητα των  προοδευτικών πολιτών μπορούμε να την χτίσουμε στην πράξη, στον δρόμο, στην γειτονιά και στον δήμο. Με πρωτοβουλίες, με δράσεις και πράξεις μαζί με τους συμπολίτες μας για τα θέματα που καίνε και ισοπεδώνουν. Η πολιτική του γενικού και της θεωρίας των πάντων όταν είναι η μόνη πολιτική παρουσία είναι υπεκφυγή και άλλοθι. 

Η πολιτική του συγκεκριμένου σε σχέση με το πρόβλημα, το χώρο και το χρόνο είναι η πολιτική της άμεσης παρέμβασης. Μαζί με τους ανθρώπους που τους αφορά. Είναι η δημοκρατική λύση, είναι ανατρεπτική και δημιουργική.

Και το κυριότερο; Οι πρωτοβουλίες αυτές δεν απαιτούν γενικά επιτελεία και υποδομές και παράτες και μεγαλεπήβολους σχεδιασμούς. Δεν χρειάζονται αιτήσεις και εγκρίσεις.

Απαιτούν μόνο αυτά που ήδη έχουμε. Προοδευτικό πολιτικό πλαίσιο, δημοκρατική συνείδηση, διάθεση προσφοράς, συμμετοχής και διαλόγου, γνώση του κοινωνικού μας περίγυρου και των προβλημάτων στους χώρους που ζούμε. 

Παρασκευή, Αυγούστου 28, 2015

ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ.



Είμαι υπερήφανος γι αυτή την επιστολή.
Είμαι υπερήφανος που στάλθηκε από τον Πρόεδρο του Κινήματος στο οποίο ανήκω.
Με εκφράζει και με αντιπροσωπεύει και με καλύπτει πλήρως.

Γιατί λέει με σαφήνεια και ακρίβεια την αλήθεια.
Γιατί έχει χαμηλούς τόνους και υψηλό δημοκρατικό ήθος.
Γιατί μιλάει για συλλογικότητες και πολιτικές.
Γιατί προσδιορίζεται σε σχέση με το μέλλον της χώρας και της δημοκρατικής παράταξης.

Γιατί στους κουτσαβακισμούς των μαυραγοριτών και των “λαδέμπορων” της πολιτικής απαντάει δίνοντας το στίγμα όχι μόνο για τι είμαστε αλλά κυρίως για το πως πολιτευόμαστε στην πράξη.
Γιατί η πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου δεν ήταν πρόσχημα, την εννοούσε και επιδίωξε το θετικό αποτέλεσμα.

Γιατί στα αποτελέσματα του εγχειρήματος και στις ωμές απαιτήσεις της άλλης πλευράς για εξευτελισμό συλλογικοτήτων, ανθρώπων, θεσμών και διαδικασιών δεν δίνει απάντηση ο ίδιος ο Πρόεδρος.
Τα θέτει στην κρίση του αντιπροσωπευτικότερου σώματος του Κινήματος.
Στην κρίση της Συνδιάσκεψης.

Γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου δεν φοβάται, γιατί εμπιστεύεται την κρίση και την όποια απόφαση των μελών του Κινήματος.

Θα δώσουμε λοιπόν το Σάββατο ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ την απάντηση που πρέπει.

Γιατί αυτό που κατακτήσαμε συμπορευόμενοι με τον Γιώργο Παπανδρέου είναι ακριβώς αυτό. Να κρατάμε ζωντανό το δικαίωμα στο όνειρο, να δείχνουμε την αλλαγή όταν οι άλλοι αγκαλιάζουν τη συναλλαγή.

Κρατήστε στο αρχείο σας αυτή την επιστολή.

Γιατί δεν είναι τελικά  μόνο μια επιστολή Παπανδρέου προς  Γεννηματά.

Γιατί είναι  επίσης μια επιστολή ενός  μέλλοντος  αρχών και αξιών προς ένα  παρελθόν φαυλότητας και συναλλαγών.

Γιατί αυτή την επιστολή την υπογράφουμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ.




Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:

Αγαπητή Φώφη,
Είναι γνωστό ότι από καιρό το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών και εγώ προσωπικά, έχουμε επισημάνει την ανάγκη συνεργασίας των πολιτικών δυνάμεων που ανήκουν στο χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού, για το καλό πρωτίστως της χώρας, αλλά και για τη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος.
Με χαρά ακούσαμε να ανακοινώνεις την Κυριακή 23 Αυγούστου, ότι συμμερίζεσαι τις ίδιες απόψεις και βρίσκεις αναγκαία την συμπόρευση κομμάτων, κινήσεων και προσωπικοτήτων του προοδευτικού χώρου. Η έναρξη διαλόγου δημιούργησε εύλογες προσδοκίες σε ένα ευδιάκριτο τμήμα των πολιτών.
Διαπιστώσαμε, δυστυχώς, από την επόμενη ημέρα ότι σειρά στελεχών του ΠΑΣΟΚ τάχθηκαν δημοσίως εναντίον της θετικής αυτής προοπτικής, θέτοντας όρους που υπονομεύουν αυτή την προσπάθεια.
Παρά ταύτα επιμείναμε.  Στις μεταξύ μας επικοινωνίες διαπίστωσα ότι τους ίδιους όρους για τη διάλυση του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών και τον  δικό μου αποκλεισμό έθεσες και εσύ προσωπικά προκειμένου να συνεχιστεί το εγχείρημα.
Είναι προφανές ότι τέτοια  προαπαιτούμενα δεν βοηθούν  στην επιτυχία του διαλόγου,  τη στιγμή μάλιστα που σε αυτόν συμμετέχουν και άλλα κόμματα τα οποία δεν θα έπρεπε να τα αγνοούν.
Παρόλα αυτά, την τελική απόφαση του Κινήματος μας δεν θα λάβει ένα πρόσωπο, αλλά δημοκρατικά η Συνδιάσκεψη μας που συνέρχεται το Σάββατο 29 Αυγούστου.
Φιλικά
Γιώργος  Α. Παπανδρέου         



Κυριακή, Αυγούστου 16, 2015

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ στο Δ.Σ μιας ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ, της...

..."Πρώτη Φορά Αριστερά Α.Ε".



Είναι μια παρέα. Με διασυνδέσεις, με φίλους και συνεταίρους.

Είναι μια παρέα που κυβερνάει τη χώρα της "ευκολίας". Είναι μια παρέα που εκλέχτηκε από τους "εύκολους" πολίτες.
Είναι μια κυβέρνηση, η κυβέρνηση της χώρας, η δική μας κυβέρνηση. Η κυβέρνηση που μας ταιριάζει.

Μέσα σε 5 χρόνια ξαναζήσαμε συμπυκνωμένα την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στον 20ο αιώνα.

Μετράμε τις ζωές μας, μετράμε το μέλλον των παιδιών μας με γνώμονα τα ποσοστά. Τα εκλογικά ποσοστά. Τον γνώμονα της ντροπής τον έχουμε καταχωνιάσει στα αζήτητα.

Μετράμε την περηφάνια και την αξιοπρέπεια μας με γνώμονα τους τίτλους των εφημερίδων και τα σχόλια των καναλιών. Το γνώμονα της αυτογνωσίας, της ιστορικής μνήμης, της ιστορικής διαδρομής τον έχουμε πετάξει στα σκουπίδια, δεν μας βολεύει πια.

Μετράμε την αλήθεια της ζωής μας , των πράξεων μας και των συνεπειών των πράξεων μας με γνώμονα τις δημοσκοπήσεις και τα likes στο facebook.

Αυτοί είμαστε και επιλογή μας ήταν να μας κυβερνήσει μια παρέα, μια εταιρεία με τίτλο “Πρώτη Φορά Αριστερά Α.Ε”. Βασικός μέτοχος της εταιρείας η διαπλοκή.

Φωνάζαμε στους δρόμους, μουντζώναμε στις πλατείες, χειροδικούσαμε στις παρελάσεις και καμαρώναμε που η διαπλοκή μας έδινε εύσημα με τίτλους στα ΜΜΕ με λέξεις όπως: έκρηξη, αντίσταση, ΟΧΙ, αδούλωτος λαός, άλλος δρόμος, ψηλά το κεφάλι, αξιοπρέπεια.

Και η εταιρεία " Πρώτη Φορά Αριστερά Α.Ε. " χρησιμοποιούσε και ενθάρρυνε την πολιτική αλητεία ενώ ετοιμαζόταν να αναλάβει την εξουσία. Έκλεινε συμβόλαια, μοίραζε δουλειές, έκανε κρυφές και φανερές συναντήσεις με “επενδυτές” και “εταίρους”. Με τους Ευρωπαίους και Γερμανούς “επενδυτές” που κατηγορούσε ως κατακτητές και τοκογλύφους.

Το σχέδιο πέτυχε, η εξουσία κατακτήθηκε. Και ήρθε η ώρα να γίνουν οι “δουλειές”, να πληρωθούν τα γραμμάτια, να εκτελεστούν τα “συμβόλαια”.
Ο Τσίπρας και η παρέα του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έδειξαν σπάνια συνέπεια. Ανταποκρίθηκαν με απόλυτη αποτελεσματικότητα και ταχύτητα σε όσα συμφώνησαν προεκλογικά με την διαπλοκή. Κι αυτό δεν είναι εικασία. Είναι η πραγματικότητα που ζούμε.
Τώρα μένει και η άλλη πλευρά η διαπλοκή να ανταποδώσει και να τηρήσει τα υπεσχημένα. Την διατήρηση δηλαδή του Τσίπρα στην εξουσία με κάθε τρόπο και όποιο  κόστος. Τα πρώτα σημάδια δείχνουν ότι θα τηρηθούν οι δεσμεύσεις.

Πήραν την αλήθεια και την τεμάχισαν, έκρυψαν τη μισή. Παρουσίασαν την άλλη μισή συμπληρωμένη με μύθους και αλητείες.
Αφού πρώτα χώρισαν το λαό και την κοινωνία σε “μνημονιακούς” και “αντιμνημονιακούς” μετά γύρισαν το επιχείρημα ανάποδα και μας σέρβιραν το δικό τους μνημόνιο ως αποτέλεσμα μάχης στους ορεινούς όγκους της Πίνδου, ως αποτέλεσμα της ηρωικής αντίστασης στα οχυρά του Ρούπελ.

Σε αυτό το παιχνίδι είχαν και έχουν συμμάχους, είχαν και έχουν ΣΥΝΕΝΟΧΟΥΣ. Εμάς τους πολίτες, όλους εμάς.

Μου προκαλεί ναυτία και αηδία ο ισχυρισμός κάποιων που μέχρι πρόσφατα παρίσταναν τους προοδευτικούς, τους σοσιαλιστές τους αριστερούς, ότι τάχα μου “εξαπατήθηκαν” και επομένως αποσύρονται στη γωνία να γλείψουν τις “πληγές” τους... 

Συμμετείχαν όλοι αυτοί στο όργιο της παραπληροφόρησης και της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας.
Συμμετείχαν ενεργά στο βιασμό και τώρα μαζεύουν το βρακί τους και πάνε στο μπάνιο για ένα ντους νομίζοντας ότι θα ξεπλυθούν.
Απατώνται οικτρά γιατί το σπέρμα του πολιτικού τους τυχοδιωκτισμού ανιχνεύεται εύκολα στο βιασμένο κορμί της πατρίδας.

Κάνουν και δηλώσεις και ξεδιπλώνουν μύχιες σκέψεις του επιπέδου “προδοθήκαμε”, “όλοι το ίδιο είναι”.
Ούτε καν περνάει από το μυαλό τους να ζητήσουν ένα μεγάλο συγνώμη. Όχι από τα θύματα αλλά από την ιστορία αυτού του τόπου, από τα παιδιά τους.
Ούτε καν περνάει από το μυαλό τους ότι πρέπει τώρα να αγωνιστούν δύο φορές για να αποκαταστήσουν όχι μόνο την αλήθεια αλλά και το μέρος της ζημιάς για το οποίο είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι.

Μου θυμίζουν όλους και όλες που έκαναν ότι δεν έβλεπαν και δεν άκουγαν όταν οι ταγματασφαλίτες με την συνδρομή των πιστών του κόμματος καταδίωκαν για να εκτελέσουν τον Άρη Βελουχιώτη. Αυτούς που όταν διάβασαν την αποκήρυξη του και τη ρετσινιά του “Μιζέρια” στον Ριζοσπάστη ΔΕΝ πήγαν ΕΚΕΙ και ΤΟΤΕ να κάψουν την εφημερίδα και να περάσουν από λαϊκό δικαστήριο τα γενικά επιτελεία της υποτέλειας και της προδοσίας.

Οι επόμενες εβδομάδες και μήνες, τα αμέσως επόμενα χρόνια θα συνεχίσουν να είναι κρίσιμα και κυρίως αποκαλυπτικά.

Σε αυτή τη διαδρομή θέλω να είμαι και θα είμαι παρών. Δεν με ενδιαφέρουν τα ποσοστά και οι δημοσκοπήσεις, δεν με αφορούν αυτοί που “κερδάνε” και “νικάνε” και έχουν πάντα δίκιο είτε κορώνα είτε γράμματα.

Με ενδιαφέρουν όσοι και όσες μένουν πιστοί στο χρέος και στην αλήθεια και στις αξίες τους με όποιο κόστος. Με ενδιαφέρουν αυτοί και ας “χάνουν”.

Σε αυτή τη διαδρομή θα γίνουμε πολλοί.

Γιατί η ιστορία δείχνει με τρόπο απόλυτο ότι η κοινωνική εξέλιξη χρωστάει σχεδόν τα πάντα σε όσους και όσες πήγαν κόντρα στο ρεύμα, κόντρα σε θεούς και δαίμονες.

Τετάρτη, Μαΐου 20, 2015

Η ΜΑΝΤΑΜ ΣΟΥΣΟΥ πήρε ΕΞΟΥΣΙΑ...

...και συμπεριφέρεται αναλόγως.





Ήταν ορατό από την πρώτη στιγμή. Η γυναίκα είναι επικίνδυνη. Για την κυβέρνηση, για το κόμμα της, για τον ίδιο της τον εαυτό. Πριν από όλα όμως είναι επικίνδυνη για την δημοκρατία και τους θεσμούς. Τα τρία πρώτα αφορούν την ίδια, τον Πρωθυπουργό, τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι θεσμοί και η δημοκρατία αφορούν ΟΛΟΥΣ μας.
Και έχει ένα ακόμα κουσούρι η κυρία. Υποκρίνεται και ψευδολογεί.

Προσπάθησε να ευτελίσει μπροστά στις κάμερες τον επικεφαλής αξιωματικό της αστυνομίας γατί τάχα μου με ευθύνη του είχε κλείσει το δρόμο. Και εμπόδιζε την προσέλευση των απεργών. Για να μας δείξει την ευαισθησία της τάχα μου στην δημοκρατία και τον σεβασμό της στους πολίτες. Υποκρίνεται ότι δεν ξέρει ΠΟΙΟΙ και ΠΩΣ και σε ΠΟΙΑ γραφεία αποφασίζουν τα σχέδια επιχειρήσεων της αστυνομίας. Παριστάνει την πολιτική παρθένα, την παιδούλα, την  Χάιντι με τα κοτσιδάκια να ανεμίζουν στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι. Επιτέθηκε με τις κάμερες παρέα, ( ίσως και γι αυτό ),  στον αξιωματικό που βρήκε στο δρόμο.

Αντί να σηκώσει το ρημαδοκινητό της και να πάρει ΕΠΙΤΟΠΟΥ τον ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ υπεύθυνο για τα μέτρα που παίρνονται σε αυτές τις περιπτώσεις, τον σύντροφο και συνάδελφό της Υπουργό, τον κ. Πανούση και να ζητήσει εξηγήσεις. Ή να πάρει τον Πρωθυπουργό της που έχει στην κυβέρνησή του αυτόν τον υπουργό.

Δεν το έκανε όμως και πούλησε μαγκιά εξουσίας στον τελευταίο τροχό της αμάξης. Έτσι είναι όλα τα κουτσαβάκια, κουτοπόνηρα και θρασύδειλα. Είτε αφορά σε υπαλλήλους βενζινάδικων, είτε σε αφορά σε κρατικούς υπαλλήλους που πια θεωρεί ότι είναι όλοι και όλες ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΨΗ της. Και συμπεριφέρονται αναλόγως.

Η κυρία βγάζει τα απωθημένα της ασκώντας εξουσία και τα βγάζει με τον τρόπο που οι νεόπλουτοι στολίζουν και επιδεικνύουν τα καινούργια σπίτια τους. Η κυρία είναι η Μαντάμ Σουσού της εξουσίας.

Η κυρία είναι η απόλυτη υποκρίτρια.
Γιατί αν ήταν στοιχειωδώς ευαίσθητη σε θέματα δημοκρατίας, αν σεβόταν στο ελάχιστο τους πολίτες ως Πρόεδρος της Βουλής θα είχε ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ προ πολλού από την κυβέρνηση να φέρει στο κοινοβούλιο την συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου. Κι αν δεν θέλει να την ψηφίσει ας την φέρει τουλάχιστον για ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ. Γιατί  αυτή η συμφωνία επηρεάζει τη ζωή όλων μας πολύ περισσότερο από το δρομολόγιο μιας πορείας.

Η κυρία είναι ψεύτρα γιατί την ημέρα που ορκίστηκε δεσμεύτηκε ότι επι Προεδρίας της ΔΕΝ θα περνούσαν Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, ότι εκείνη θα διασφάλιζε το τέλος των άσχετων μεταμεσονύκτιων  τροπολογιών.
Και σε λίγες εβδομάδες ψηφίστηκαν 58 (πενήντα οκτώ) άσχετες τροπολογίες σε ένα νομοσχέδιο, σε μια νύχτα. Και μέσα σε τρεις μήνες εκδόθηκαν ήδη δύο Π.Ν.Π.

Με δυο λόγια η κυρία είναι αναξιοπρεπής με όλη τη σημασία της λέξης.


Περισσότερο όμως αναξιοπρεπείς είναι όσοι και όσες την ψήφισαν διακομματικά και εξακολουθούν να την ανέχονται στο όνομα των συσχετισμών και της μικροπολιτικής συγκυρίας. 

Σάββατο, Μαΐου 09, 2015

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΓΚΡΕΜΟΤΣΑΚΙΣΤΩ ΕΠΙΧΕΙΡΩΝΤΑΣ ΤΟ...

... άλμα στο μέλλον παρά να ταφώ με τιμές στο νεκροταφείο των παλαιοκομματικών μεθόδων και των νεκρών ιδεών.




Δείτε αυτές τις φυσιογνωμίες, δείτε αυτά τα γυναικεία πρόσωπα. Είμαι σίγουρος ότι για πολλούς από εσάς είναι φυσιογνωμίες  άγνωστες.

Φωτεινά, χαμογελαστά, ελπιδοφόρα, ακτινοβολούν το καινούργιο.

Η Ελένη δικηγόρος και διαμερισματική σύμβουλος. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις που έχει να κάνει με πρωτοβουλίες πολιτών στο δημοτικό της διαμέρισμα και όχι μόνο θα  βρεις την Ελένη από κάτω. Με διαχρονική παρουσία στις εθελοντικές δράσεις αλληλεγγύης στους αδύναμους σε αυτούς που οι περισσότεροι από μας αποκαλούμε «περιθώριο».
Η Κατερίνα επίσης δικηγόρος με τεράστια πείρα παρά την ηλικία της στα θέματα προσφύγων και μεταναστών. Με πλούσια εθελοντική δράση. Με δύο μεταπτυχιακά στην Γαλλία και ένα στην Ελλάδα
Η Βανέσσα Νοσηλεύτρια Επειγόντων σε μεγάλο νοσοκομείο του Πειραιά. Με δύο επίσης μεταπτυχιακούς τίτλους στα εφόδιά της. Με συμμετοχή σε εθελοντικές δράσεις αλληλεγγύης.

Η κάθε μια τους εργάζεται σε περιβάλλον δύσκολο. Μόνο «αποστειρωμένο» και «προστατευμένο» δεν το λες. Καθημερινά σε επαφή με εκείνους που η πλειονότητα παριστάνει πως δεν τους βλέπει γιατί ενοχλείται από την ύπαρξή τους. Αγαπάνε τη δουλειά τους, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Έχουν παράλληλα να φροντίσουν σπίτι, έχουν φίλους, συντρόφους, υποχρεώσεις.

Αλλά νοιώθουν ότι είναι και πολίτες, θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο. Όχι με οδηγίες προς τους άλλους αλλά με τη δική τους συμμετοχή. Θέλουν να προσφέρουν και το κάνουν. Με ανιδιοτέλεια, με σεμνότητα, με χαμόγελο αλλά ίσως και το πιο σημαντικό με επάρκεια και γνώσεις στο αντικείμενό τους.

Δεν συμμετέχουν σε κοινές προσπάθειες για να «καταγγείλουν» και να φύγουν μετά από μερικές κορώνες. Παρατηρούν, ευαισθητοποιούνται, προτείνουν λύσεις τεκμηριωμένες. Δεν καλούν τους άλλους σε συμμετοχή πριν συμμετάσχουν οι ίδιες στην κοινή προσπάθεια. Δεν διεκδικούν το αλάθητο, δεν δίνουν κατευθύνσεις, δεν πουλάνε μυαλό και γνώσεις παρά το τεράστιο απόθεμα που έχουν και στα δύο, συζητάνε, ακούνε πραγματικά την άλλη άποψη, μεταβάλλουν τη δική τους όπου διαισθανθούν ότι κάνουν λάθος. Δεν μεγάλωσαν σε κομματικά γραφεία, δεν έγιναν νοματαίοι με κομματική στήριξη. Δεν αναζητούν ρόλους διακριτούς και δημοσιότητα, δεν κάνουν δημόσιες σχέσεις..

Δεν είναι στην φωτογραφία άλλα μέλη του Γραφείου Αλληλεγγύης και Δικαιωμάτων του Κινήματος όπως η Αγγελική, η Αντωνία, η Φλώρα, η Έλλη που λειτουργούν και προσφέρουν με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια αυταπάρνηση, σοβαρότητα, υπευθυνότητα. Η Κατερίνα και η Βανέσσα έχουν την ευθύνη συντονισμού και  δράσης του Γραφείου.

Κοινός παρονομαστής αυτών των γυναικών το κάλεσμα του Γιώργου Παπανδρέου για ένα καινούργιο ξεκίνημα. Η εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό του και στην πολιτική του πρόταση. Η απόφασή τους να συνεισφέρουν με όλο τους το είναι στην συλλογική προσπάθεια. Στην πράξη και με πράξεις, με λίγα λόγια και πιο πολύ δουλειά.

Δεν αναφέρομαι σε επίθετα και άλλες λεπτομέρειες γιατί στόχος μου δεν είναι η παρουσίαση «στελεχών». Αφορμή παίρνω από αυτές τις γυναίκες για να παρουσιάσω μια εικόνα και μια κατάσταση.
Η εικόνα παρουσιάζει ένα ελπιδοφόρο κίνημα «εν τη γενέσει του». Η ίδια εικόνα με παραλλαγές σχηματίζεται σε όλη την Ελλάδα από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη.
Η κατάσταση είναι δυναμική και σε εξέλιξη. Και όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.

Η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται από όλους μας, από την συμμετοχή μας αλλά κυρίως από τον τρόπο της συμμετοχής μας. Η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται εν πολλοίς από εμάς του παλαιότερους στο Κίνημα με προϊστορία γνωστή, με θετική συνεισφορά αλλά και με κουσούρια που κουβαλάμε στο DNA μας, κουσούρια ενός πολιτικού συστήματος και μιας κομματικής λειτουργίας που έκλεισαν τον κύκλο τους και δεν έχουν πια τίποτα να δώσουν.

Ενοχλούμαστε κάποιοι από μας όταν συναντάμε πρόσωπα που δεν τα ξέρουμε από πριν, όταν ακούμε να μας μιλάνε με μια γλώσσα που δεν είναι οικεία από το κομματικό και πολιτικό παρελθόν μας. Μας φοβίζει το καινούργιο, το γεγονός δηλαδή ότι υπάρχουν νέοι, όχι κατ΄ανάγκη ηλικιακά, σύντροφοι και συντρόφισσες που δεν καθορίζονται πολιτικά από το ΑΝΤΙ αλλά από το ΥΠΕΡ και την πρόταση για το τι θέλουμε και το πώς πρέπει να γίνει.

Ο φόβος και η ανησυχία μας φοράνε τον μανδύα της προστασίας του Κινήματος  από λάθη και πολιτικές αστοχίες. Στην πραγματικότητα όμως αφορούν σε μια ανιστόρητη και τελικά γελοία απειλή σε σχέση με ρόλους και αρμοδιότητες και εξουσίες κομματικές σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο  που νομίζουμε ότι μας ανήκουν για πάντα και πάντα.

Αυτή η στάση μας όπου και όταν υπάρχει υποκρύπτει κάτι ακόμα χειρότερο. Δεν είναι μόνο η αγωνία για την προάσπιση προσωπικών ρόλων, αυτό θα μπορούσε να το δει κάποιος με κατανόηση. Υποκρύπτει κυρίως την υπεράσπιση του παλιού και ξοφλημένου μοντέλου πολιτικής και κομματικής λειτουργίας και συμπεριφοράς.
Γιατί μπορεί στα λόγια να καταδικάζουμε τις παθογένειες ενός πολιτικού συστήματος που σάπισε στην πράξη όμως δεν είμαστε ώριμοι να συναινέσουμε και πολύ περισσότερο να συμμετάσχουμε και να στηρίξουμε την οικοδόμηση του καινούργιου. Γιατί νομίζουμε κακώς ότι έτσι καταδικάζουμε την ιστορία μας και τους εαυτούς μας. Γιατί δεν μάθαμε να ξεχωρίζουμε την ιστορία από την μυθολογία, γιατί δεν έχουμε καταλάβει ότι η ιστορία η συλλογική και η ατομική δεν έχει μόνο συν, έχει και πολλά πλην. Γιατί πολύ περισσότερο το άγνωστο μας φοβίζει, το μέλλον μας τρομοκρατεί.

Όταν κάτι γεννιέται είναι ευάλωτο, δεν έχει αντισώματα. Οι τρόποι που έχουμε για να πνίξουμε το νέο και ελπιδοφόρο είναι πολλοί, ανεξάντλητοι. Είμαστε άλλωστε μανούλες σε τέτοιες μεθόδους, έχουμε την απόλυτη τεχνογνωσία. Από το καπέλωμα διαδικασιών έως τις έντεχνες διαβουλεύσεις και αναβολές και προσεκτικές τάχα μου προσεγγίσεις, έχουμε χιλιάδες τρόπους ευνουχισμού κάθε ριζοσπαστικής απόπειρας. Στην καταστροφή του ελπιδοφόρου έχουμε το πάνω χέρι, η καταστροφή ήταν πάντα ευκολότερη από την δημιουργία.

Έχοντας και εμείς ναρκοθετήσει το πεδίο της πολιτικής εδώ και πολλά χρόνια είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε. Είτε θα στείλουμε τις νέες γενιές στη μάχη αποκρύπτοντας τους χάρτες της ναρκοθέτησης και θα μετράμε εκ του ασφαλούς εκρήξεις και θύματα, είτε θα γίνουμε εμείς, όπως έχουμε υποχρέωση, οι ναρκαλιευτές που θα καθαρίσουμε το πεδίο για την ασφαλέστερη προσπέλαση της ελπίδας και του καινούργιου που οραματιζόμαστε.

Το καινούργιο και το ανατρεπτικό δεν μπορεί να γεννηθεί χωρίς ΚΑΙ την δική μας παρουσία και συμμετοχή. Με κρίνους δεν γεννιόνται παιδιά και πολύ περισσότερο ποτέ δεν υπήρξαν και δεν υπάρχουν πολιτικά κινήματα από παρθενογένεση.

Έχουμε όμως την υποχρέωση να αφήσουμε το χώρο ελεύθερο να αναπνεύσουν η πρωτοβουλία, η φαντασία, το ριζοσπαστικό, το πρωτόγνωρο, το ασυνήθιστο.
Έχουμε την υποχρέωση να θυμηθούμε ότι κάποιοι άλλοι πριν πολλές δεκαετίες έκαναν ακριβώς το ίδιο για μας όταν όσα λέγαμε ως νέοι τους φαίνονταν παράξενα και πολλές φορές επικίνδυνα.

Έχουμε μια τελευταία ευκαιρία να αναμετρηθούμε με την ιστορία τόσο την προσωπική όσο και την συλλογική. Και να καταγραφούμε ως νικητές αν το εγχείρημα πετύχει.  Αλλά και αν αποτύχει πάλι έχει τεράστια διαφορά το να χάσεις υπερασπιζόμενος το παλιό και σάπιο από το να χάσεις τολμώντας το ελπιδοφόρο και  καινούργιο.

Να το πω και διαφορετικά.
Καλύτερα να γκρεμοτσακιστώ επιχειρώντας το άλμα στο μέλλον παρά να ταφώ με τιμές στο νεκροταφείο των παλαιοκομματικών μεθόδων και των νεκρών ιδεών.

Η επιλογή είναι δική μας.